Waar is de haai?
Laatst liep ik over het Noordeinde en ineens miste ik iets. Ik wist niet wat en besloot mijn hersens te pijnigen. Na enkele minuten wist ik het, de `haai' die daar altijd in het water lag, is weg. Waar is de haai? Van wie was de haai? Is de haai iets overkomen? Allemaal vragen die door mijn hoofd schoten.
Sommige zaken of mensen, moeten gewoon ergens zijn. Mijn hersens koppelen bepaalde zaken en personen gewoonweg aan een locatie. Denk hierbij aan de veel te vroeg overleden Job en zijn parkeerhaven aan de dijk. Die parkeerhaven is blijvend `geamputeerd' en zal nooit meer hetzelfde zijn. Zo is het bankje tegenover Foe ook ineens weer `gewoon een bankje' als de Puit er niet meer op zit. Nu is het een ontmoetingsplaats, een dagelijks stukje herkenning. Een teken dat alles gaat zoals het moet gaan in Volendam.
Zit de Puit daar in de zomer een week niet, dan ben ik in staat de politie te bellen of is het een voorbode voor grote rampspoed. Als ik sommige mensen buiten hun `natuurlijke leefomgeving' tegenkom 'in het wild', dan ben ik vaak helemaal van slag. Zo kwam ik vroeger iedere week bij Van Pooij op het Doolhof. Toen ik de vriendelijke jongedame die daar werkte een keer tegenkwam op de dijk, herkende ik haar niet eens. Zij niet blij, ik niet blij en mijn dochters niet blij. Ze kregen vanaf die dag geen chocoladelolly meer van de bakker.
De oplettende lezer heeft het inmiddels al opgemerkt, ik hou niet van verandering. Ik heb nog een walkman met cassettebandjes, een videorecorder en zou het liefst in mijn oude Saab blijven rijden. Als het aan mij lag werd er nooit meer iets verbouwd bij mij thuis. Maar helaas, het ligt niet aan mij. Ondertussen sta ik iedere avond behang te `krabben'.
In creatief opzicht begin ik het liefst iedere dag iets nieuws, maar als het gaat om mensen en materie, dan hou ik alles liever bij het oude. Gewoon met mijn walkman op een loopje over de dijk, even `gekke praat' verkopen met Joppie, verder lopen langs de Wir War Bar, de Boulevard en het Fopwinkeltje en dan langs Café Binken de klucht af, voor een `glaasje prik' bij mijn ooitje in de St. Jozefstraat. Maar tijden veranderen nu eenmaal. Historische plaatsen en iconen, vrijwel niets is voor eeuwig. Ook Gerrie Mühren niet, en helaas was afgelopen donderdag in meerdere opzichten een zwarte dag voor Volendam. Rest mij niet anders dan alle nabestaanden veel sterkte te wensen en ik hoop dat alles nog even bij het oude blijft...