Specs Hildebrand: "We'll meet again"

Specs Hildebrand. Wat moet je nog voor nieuws schrijven over een artiest die al meer dan 40 jaar in de muziekwereld bezig is, die over de hele wereld heeft opgetreden, die zich een vriend mag noemen van Jan Akkerman, die z'n maatje Jip Golsteyn in 2002 onverwachts zag overlijden, die liefst 13 cd's heeft uitgebracht (waaronder het laatste juweeltje "Outsider"), die de mooiste kerst cd ooit maakte ("Christmas 4 AM Alone"), die speelde in de bands Progress, Jen Rog, De Geiten, De Dekker Band, Ugly Ducking en Canyon. Ja, wat moet je nog schrijven over zo'n man? Ik kan natuurlijk schrijven dat hij afgelopen vrijdag 11 oktober, voor de zesde keer alweer, een theaterconcert gaf in Pop en Cultuurtempel PX. Dit keer onder de noemer 'The Living Room Sessions'. Het concept van theaterconcerten, met een gesloten bar tijdens het optreden, blijkt aan te slaan in Volendam.

Voor de opwarmer zorgden Robin Miller en Jory Jonk (van de band Saboe Experience). Hun repertoire bestond uit akoestisch gezongen liedjes van o.a. Bob Marley en Barry McGuire. Hierna was het de beurt aan de meester zelf. Specs begon solo met 'Nero Played The Fiddle' en langzamerhand kwamen er steeds meer muzikanten van "The Living Room Band" het podium op. De band bestond uit Frans Pelk (gitaar), Evert Jan Reilingh (basgitaar), Kees Steur (drums), Rob Kruisman (saxofoon) en Jan Keizer (accordeon). Stuk voor stuk topmuzikanten die hun sporen allang verdiend hebben in de muziek.

Ze speelden veel liedjes van de laatste cd "Outsider" (een aanrader en nog steeds te koop bij PASO Records), zoals het magisch mooie 'Magic At The Waterfront', 'I Was Never There' en 'Follyville'. Dit laatste is een kritisch en beschouwelijk lied over de Volendammers. Specs: "M'n ruiten zitten er nog steeds in." Hij zong echter ook een paar mooie liedjes van o.a. Leadbelly en Jerry Jeff Walker. Een van de mooiste covers, mede door een prachtig arrangement, was 'And The Band Played Waltzing Matilda'. Een lied over de zinloosheid van de oorlog. Specs droeg het op aan de Gemeenteraad. Ook 'The Dutchman', een lied over onvoorwaardelijke liefde, ontroerde.

Hoe moet je z'n muziek noemen? Specs noemt het zelf country vermengd met een scheutje rock & roll en een randje rhythm & blues. Tegenwoordig schijn je dit 'Americana' te moeten noemen. Vaak lijkt de muziek van de ene artiest wel wat op de muziek van de andere artiest. Specs klinkt echter gewoon als Specs. Je herkent het direct, mede door de andere muzikanten. Het is verfijnde country-rockblues van een hoog niveau.

In de pauze riep Specs Marco Bakker en Michel Veerman op het podium. Hij reikte aan allebei een exemplaar uit van het zojuist verschenen boek "Brijkey Beat'. Marco zorgde voor de mooie foto's van tientallen Volendammer artiesten en Michel schreef hierbij de begeleidende tekst. Een echt 'hebbeding' voor de komende feestdagen.

Met veel humor praatte Specs de nummers aan elkaar. "I Will Survive" en het lied dat iedereen kent in Volendam, `So Long Ago', werden massaal meegezongen door het publiek. Specs heeft pech gehad dat z'n wieg niet in Texas stond want anders was hij nu misschien wereldberoemd geweest. Aan de ene kant maar goed dat dit niet gebeurd is, want anders hadden wij hem in Volendam natuurlijk nooit live aan het werk kunnen zien.

Het was bijna middernacht toen Specs, die in topvorm was, als toegift 'We'll Meet Again' van Vera Lynn zong. Inderdaad Specs "We'll meet again, don't know where, don't know when", maar dat er een vervolg zal komen op deze mooie avond lijkt me bijna onvermijdelijk.

Joop Gijzen