Column Uit de oude doos: Keessie en Marietje

Keessie vertelde bij zijn schoonouders het hele verhaal over zijn verzoek om kostgeld aan zijn ouders te mogen geven waar zijn Marietje bij was. De vader van Marietje merkte op dat hij meer kostgeld moest geven dan zijn dochter “maar…,” zei hij, “dat is de gewoonte in Volendam. Want jongens en mannen verdienen meestal meer dan meisjes en vrouwen, vandaar. Dus,” zei hij nog, “dat is niet ongewoon.” De moeder van Marietje vond dat hun schoonzoon goede ouders had en nog een half jaar de helft van zijn loon geven, zeer begrijpelijk was in hun omstandigheden. Keessie, een zeer verantwoordelijke oudste van het gezin van zijn vader en moeder, was heel blij dat zijn schoonouders het voorstel van zijn ouders zeer begrijpelijk vonden.

Toen zei de moeder van Marietje, “vader en ik willen jou, Marietje iets vertellen. Wij hebben vanaf de eerste week dat je het loon aan ons gaf iedere maand vijftig gulden op een spaarbankboekje, op jouw naam gezet. Dat is nu een bedrag van twaalfhonderd gulden. Dat bedrag is voor jou en een leuk begin om te starten tot sparen voor jullie toekomst.” Keessie was blij voor zijn Marietje maar die wijze ouders van haar zagen zijn onmacht en wisten zeker dat de ouders van Keessie dit niet konden sparen.

Ze hebben Keessie uitgebreid, en dat was voor die tijd bijzonder, uitgelegd dat zijn ouders die financiële mogelijkheid niet hadden en zij verzochten hem om dit niet aan zijn ouders te vertellen. “Keessie,” zei de vader van Marietje, “vertel het niet want, het is goed voor je ouders als ze het niet weten.”