Twaalftal Irakese docenten komt naar Volendam
In april jongstleden hebben drie mensen uit het basisonderwijs voor de tweede keer een bezoek gebracht aan Noord-Irak voor het geven van workshops. Het doel van de missie was om de Irakese leerkrachten inzicht te geven in het Nederlandse onderwijssysteem. In Suleimaniya, een stad in de Koerdische Autonome Regio van Irak, wordt het project interessant bevonden. Een twaalftal docenten uit Koerdistan wil binnenkort naar Volendam komen om een beeld te krijgen van de wijze waarop in Nederland les wordt gegeven.
„Het idee hebben we voorgelegd aan Jan Tol, bovenschools directeur van Stichting Katholiek Onderwijs Volendam, en Barzan Ahmad Koerda uit Koerdistan en zij hebben hun medewerking verleend aan dit project, zodat de groep leerkrachten uit Suleimaniya een aantal scholen kan bezoeken in Volendam. Wat ze hier aan ervaring opdoen, gaan ze proberen toe te passen in Irak. Dat is het uiteindelijke doel", verklaart oorspronkelijk vluchteling uit Koerdistan en initiatiefneemster Jwan Mirachor.
In Noord-Irak was Mirachor ooit onderwijzeres en die carrière wilde zij in Nederland voortzetten. „Ik ben begonnen met studeren aan de Pabo en heb later mijn master behaald. De manier van leren en les geven is in Nederland heel anders dan in Irak. Hier is de stof meer praktijkgericht, daar waar het in Irak bijna alleen maar om theorie draait. De zaken die ik hier leerde, maakten mijn gedachten sterker en lieten mij nadenken over wat ik in de praktijk toepaste. Dat miste ik in Koerdistan bijvoorbeeld", Licht de inmiddels in Volendam ingeburgerde Koerd haar eerste standpunt toe.
„Verder werken basisscholen in Irak met vaste thema's. Die thema's worden landelijk of regionaal bepaald. In Nederland proberen we meer aan te sluiten bij de beleving van het kind. We passen ook vaak het onderwerp aan, afhankelijk van wat er speelt in de omgeving. Komt de kermis er bijvoorbeeld aan, is ons thema kermis. In de periode rond Sinterklaas, is ons thema Sinterklaas. De kinderen praten daar op zo'n moment de hele dag over. Daarom blijft het beter hangen als wij in die trant les geven. Daarbij bereiken we dan de gestelde doelen en zijn leerkrachten veel vrijer- en creatiever bezig met hun vak. We proberen met onze workshops de docenten in Suleimaniya meer te leren over deze werkwijze."
In 2010 vertrok Mirachor samen met Martien Weber naar Koerdistan om voor het eerst de mogelijkheden te bekijken. Mirachor kende Weber nog van haar tijd als asielzoeker. Weber verrichtte in die tijd vluchtelingenwerk in de gemeente Edam-Volendam. Het eerste bezoek verliep positief. „We zijn afgelopen april zelfs teruggegaan, met de insteek om gerichter les te geven. Aan ongeveer vijftig leerkrachten hebben we workshops aangeboden op sociaal emotioneel, gebied en voor rekenen en motoriek", vervolgt Weber. „Op Nederlandse kleuter- en basisscholen werken we vaak in groepjes. Elk groepje krijgt een opdracht en na een tijdje wordt gevraagd wat de kinderen ervan vonden. Zo worden de leerlingen opgevoed met een eigen mening. In Irak is het veel meer eenrichtingsverkeer; een leraar staat voor de groep en vertelt hoe het allemaal zit, waardoor de kinderen zelf weinig inspraak hebben. Via zelfwerkzaamheid, kinderen dingen laten ervaren. Op deze wijze wordt tevens een basis gelegd voor democratie."
„We hebben de leerkrachten aan het werk gezet en dat lukte goed. We hebben laten ervaren dat door zelfontdekking veel kan worden geleerd. Aan de hand van een film, gemaakt in de kleutergroep van het Kofschip, heb ik onderwijzers laten zien hoe kinderen worden gestimuleerd om zelf te kiezen en verantwoordelijkheid te nemen. Het werken in groepen staat nog in de kinderschoenen in Irak. De leraar als coach en stimulator is daar van een andere orde", aldus Weber.
Het had zo'n positieve uitwerking, dat een groep van twaalf leerkrachten uit Koerdistan nu naar Volendam wil komen om te kijken hoe het er hier in werkelijkheid aan toe gaat. Naar alle waarschijnlijkheid, zullen de onderwijzers rond april 2014 overvliegen. In een later stadium keren Mirachor, Weber en Van Son weer terug naar Irak om te kijken of de workshop en het bezoek enig impact hebben gehad. Mirachor: „Natuurlijk is het moeilijk om zoiets helemaal over te planten, maar wij zorgen er in ieder geval voor dat ze mogen ruiken aan ons systeem en waar mogelijk kunnen ze dingen daaruit dat toepassen in Irak."