Column Uit de oude doos: Keessie en Marietje

Jullie weten het nog (hoop ik), het verhaal over Keesssie en Marietje die allebei aan hun ouders de vraag stelde om niet meer hun loon op tafel te leggen maar om kostgeld te mogen geven. Dat gegeven heeft nog even wat meer uitleg nodig. Komt het dan. In ons dorp was het in die tijd een vaste gewoonte dat jongens tot hun 21e jaar het verdiende loon aan de ouders gaven. Ze kregen zakgeld en de ouders zorgden voor kleding en schoeisel en ondergoed. Meisjes moesten tot hun 19e jaar hun loon geven.

Ik heb het vermoeden dat deze omstandigheid niet landelijk was. Wel weet ik dat in mijn schoonfamilie en dat was in Edam, jongeren vanaf hun eerste loonzakje, kostgeld mochten geven. Moet ik wel opmerken dat het kostgeld zowat het dubbele was van de jongeren in Volendam. Nog een opmerking is, gemiddeld gezien was het een groot financieel voordeel voor de kinderen van mijn schoonmoeder en zeer waarschijnlijk ook veel andere jonge mensen uit Edam, vooral als je het vergelijkt met de Volendamse gewoonte. In Brabant was er ook sprake van dat een jongere zijn of haar loon aan de ouders gaf, maar daar was de gewoonte ook, de ouders spaarde een gedeelte van het loon voor het betreffende kind.

De ouders van Keessie en Marietje hebben Brabants in hun genen? Nee, echt niet maar wel een leuke gedachte. En dan leg ik alles maar even uit, de zus van Marietje, zij was ruim een jaar ouder dan Marietje, die gaf al een jaar eerder kostgeld. Onder strenge voorwaarden van haar ouders mocht zij dat niet aan Marietje vertellen. De ouders vonden dat Janet daar aan toe was toen en Marietje nog niet. Janet kreeg ook een mooi bedrag van haar ouders via de spaarregeling. Maar zo was het toen, als je ouders je toen vroegen om discretie dan deed je dat. Janet was erg een vriendin van haar zus maar, beloofd is beloofd, dus Janet heeft de wens van haar ouders gerespecteerd en Marietje wist van niets.