Bromet in Waterland: storm in Waterland

Vorige week ben ik met het hele gezin naar de natuurfilm 'De nieuwe wildernis' geweest. De film gaat over de natuur in de Oostvaardersplassen. We genoten allemaal van de mooie beelden van paarden, herten, vossen en ganzen, maar het mooiste vond ik de ijsvogeltjes. Ze leefden in een nestje in de rechtopstaande kluit van een omgevallen boom. Ze vingen visjes voor elkaar en vladderden af en aan, van tak naar nest. Felgekleurde bijna exotische vogeltjes.

Ik heb nog nooit een ijsvogel in het echt gezien, maar na het zien van de ijsvogels in 'De nieuwe wildernis' hoop ik er snel een keer een in de tuin te zien.

Het verhaal van De nieuwe wildernis is het verhaal van leven en dood. De dood van het ene dier is het leven van het andere dier. Ik vroeg mijn vijfjarige dochter halverwege de film of zij het moeilijk vond dat de vos in de film de kleine gansjes doodmaakte en opat. Het zag er nogal gruwelijk uit voor een kleuter leek mij. Maar mijn dochter had het verhaal van de film prima begrepen. Ze vond het helemaal niet zielig, want die vosjes moesten toch ook eten?

Een paar dagen nadat ik naar de film was geweest waaide de ergste storm sinds jaren door Waterland. De bomen in mijn tuin stonden bloot aan de westenwind die na Amsterdam-Noord verder geen obstakels tegenkwam. Elke vijf minuten keek ik naar buiten. Die grote Els, zou die het redden? De knotwilgen? Mijn net aangeplante fruitbomen? Alle bomen bleven staan totdat er ineens toch een kleine Els om lag.

Deze boom, die aan de waterkant stond, was met kluit en al omgewaaid. De plak aarde rond de wortels was vanaf de waterkant gezien net een muurtje geworden. Een prima nestmogelijkheid voor de ijsvogel, zo leerde ik in de bioscoop. Ik hoop dat er snel eentje langs vliegt en blijft hangen in mijn tuin.