Toiletgeluiden

Mijn vrouw en haar vriendinnen spaarden vroeger altijd voor een weekendje weg. Al snel kwamen ze erachter dat het toch echt veel gezelliger zou zijn, als de mannen ook meegingen. Dit keer was de bestemming Rome. Al in de taxi van het vliegveld naar het hotel werd de toon gezet. Op de vraag van de taxichauffeur waarvoor we naar Rome waren gekomen, antwoordde ik for the three B's'. De taxichauffeur keek me verbaast aan. Na enkele momenten zei hij 'You mean Basiliek and the Bridge?' NO, antwoordde ik, We come for Berlusconi's Bunga Bunga!'. De taxichauffeur moest bijna de auto aan de kant zetten van het lachen. Hij was duidelijk bekend met de extravagante seksfeestjes van de voormalige president van Italië.

's Avonds in het restaurant werd deze lijn moeiteloos doorgezet. Nadat ik even naar het toilet was geweest, vond ik na terugkomst zingende obers en een taart met kaarsjes op tafel voor mijn stoel. Stefan had de obers namelijk wijs gemaakt dat `hun vader' 60 jaar was geworden. 'This is a gift from your children'! Zei de ober zonder blikken of blozen. De volgende dag stond er een bezoek aan de Sint-Pieterbasiliek op het programma. Onze Nederlandse gids had een microfoontje op haar blouse bevestigd en zo konden wij haar digitaal via een koptelefoontje horen.

Na een bezoek aan het museum van het Vaticaan, was het even tijd voor een bezoek aan het toilet. Helaas voor onze gids was ze vergeten haar microfoon uit te zetten. Zo konden we live 'meegenieten’ van alle wc-geluiden die ze produceerde. Het was al snel duidelijk dat ze de avond ervoor een zeer goed verteerbare maaltijd had genoten. Na diverse keren de 'anusfluit' te hebben geblazen, volgde er een kletterend geluid alsof je een zak tuinaarde in de sloot gooit. Zelden zullen er mensen zo gelachen hebben in dat museum, als die dag. Het eerste dat in me opkwam toen ik haar weer zag was: `Dat lucht altijd lekker op he, zo'n toiletbezoek'. In mijn ooghoeken zag ik zeven mensen wangenbijtend hun hoofd wegdraaien.

De volgende stop was de Sixtijnse kapel. Dit is echter een hele slechte plek om de slappe lach te krijgen. Er lopen daar namelijk professionele Sssssh'ers rond. Mannen met vette, zwarte ringbaardjes die heel boos kijken en om de 30 seconden `sssshhhh' roepen. Nadat ik de kapel uitgesssh't werd, gingen we naar de Sint Pieterbasiliek. In deze indrukwekkende kerk was in een zijzaaltje een dienst gaande. Gregoriaans gezang vulde het gebouw. Nadat ik net weer over mijn slappe lach heen was, hoorde ik Rob ineens op zangerige en Gregoriaanse wijze zingen. 'Op de klucht van gaaaaaaat daar zag ik haar staaaaaan, de openingszin uit ons kermislied 'Kerrumus, Kerrumus!' Nu moest ik mijn wangen kapot bijten om het niet weer uit te proesten. Na enkele minuten was ik weer tot bezinning gekomen. Ik haakte weer aan bij de tour.

We keken naar het gebalsemde lichaam van de heilige Pius X. Ik kon het niet laten onze gids te zeggen dat deze heilige was vernoemd naar een zaalvoetbaltoernooi in Volendam en niet veel later stond ik in de grootste en mooiste kerk ter wereld tot in de kleinste details te vertellen dat ik in 1995 de beste speler was geworden in het Pius X- Toernooi. Helaas was ik even vergeten dat ik in haar microfoontje stond te bazelen en iedereen van onze tour kon `meegenieten'. Zeven mensen kwamen niet meer bij van het lachen en die andere Nederlanders hadden het liefst dat ik direct naast Pius-X was gaan liggen. Kom je een keer in je leven in de Sint-Pieter, heb je een half uur de tijd om uitleg te krijgen over de kerk en dan luister je 10 minuten naar een onsamenhangend verhaal over een voetbaltoernooitje in Volendam tijdens de vorige eeuw...