Bromet in Waterland: Sinterklaas
Er schijnen kinderen te bestaan die de komst van Sinterklaas koud laat, maar zulke kinderen heb ik niet. Voor Sint-Maarten is in ons huis het zingen van Sinterklaasliedjes verboden en houd ik de Pietenkleding diep weggestopt in een kast, maar allemaal tevergeefs. Mijn jongste dochter van vijf liet haar grote broers de pietenpakjes uit de hoge kast halen en mijn oudste dochter regelde dat op de iPad alvast wat oude Sinterklaasjournaals konden worden gekeken. Het was toen eind september. Vanaf de eerste dag dat er pepernoten in de winkel lagen, namen mijn puberzonen ze mee naar huis en dus eten we nu al bijna twee maanden pepernoten.
Afgelopen zaterdag zou de Sint dan eindelijk echt aankomen in Groningen. Mijn jongste dochter verkleedde zich als Piet. Probleem daarbij was dat de zwarte maillot die vorig jaar nog paste nu te klein was geworden. Ik gaf haar een gestreepte maillot die wel paste. 'Ik wil geen gestreepte, Pieten hebben zwarte maillots', gilde ze. Maar omdat er geen alternatief was gaf ze zich over. De gestreepte maillot trok ze aan, samen met de pietenbroek, het pietenjasje en de pietenmuts. Samen met haar grote zus van elf installeerde zich zich voor de televisie, wachtend op de intocht van Sinterklaas. Er waren allemaal verwikkelingen met een zoek geraakte en weer gevonden staf en dat trok de aandacht van onze puberzonen die daarop ook aanschoven op de bank.
De kinderen op televisie in Groningen stonden te wachten. En net toen het allemaal wel lang leek te gaan duren, doemde daar ineens de stoomboot van Sinterklaas op. Ik ging er ook maar even voor zitten. 'Daar komt hij, daar is Sinterklaas', riep de reporter enthousiast. Samen met mijn kinderen zag ik hem weer aan komen varen nadat hij bijna een jaar was weggeweest. Een grote stoomboot, vol zwarte Pieten en in het midden een wuivende Sinterklaas. Het emotioneerde me, net als elk jaar.
Het gevoel dat mijn jongste dochter moet hebben bij de intocht van Sinterklaas en dat ook mijn andere (niet gelovige) kinderen misschien nog wel hebben, het gevoel dat ik als kind had als Sinterklaas in Nederland aankwam, dat heb ik nog steeds. 's Avonds zetten de kinderen hun schoen. Alle vier. 'Waarom zet jij je schoen dan niet mam?', vroeg mijn jongste. Ik antwoordde dat Sinterklaas voor kinderen is en niet voor grote mensen.