Column: Over mijn oom

Een paar weken na mijn bezoek aan het Stadskantoor, voor een verzoek om een aanvraag voor Oom voor in het bejaardenhuis, waar ik die aardige dame trof, heeft Oom in gezelschap van zijn oomzegger Jaap, een gesprek gehad met, inderdaad weer een vrouw, over een eventuele plaats in het bejaardenhuis.

Oom moest zijn eigen wens verder toelichten en een heleboel vragen beantwoorden die op een vragenlijst stonden. Na een maand kwam er een brief met daarin de boodschap dat Oom inderdaad in aanmerking kwam voor een kamer in het bejaardenhuis. Bovenstaande hoorde ik weer allemaal van mijn Informantje. Wat tot nu toe niet ter sprake kwam, is wat voor werk Informantje deed. Het is niet relevant voor het verhaal over Oom.

Nu hebben haar werkzaamheden wel iets van belang voor het verdere verhaal over mijn Oom. Daarover later. Oom kreeg na drie maanden het bericht dat er voor hem een plaats was in Edam. In gesprek met zijn oomzegger Jaap was Oom nogal twijfelachtig of hij dit wel wilde. “Ik dacht dat ik in Volendam een plekje kreeg.”

De reactie van Jaap was; “Oom je heb op de vraag of je in Volendam of in Edam een plekje wilde, aangegeven, liever Volendam maar, als er eerder een plaats voor mij is in Edam dan is dat ook goed.” “Heb ik dat gezegd?,” zei Oom. “Ja,” zei Jaap, “ik was er toch bij tijdens dat gesprek.” Dan moet het maar volgens Oom. Informantje en ik waren niet aanwezig bij het gesprek tijdens het bezoek van de jongedame van het Stadskantoor of van iemand uit de Zorgsector. Ik weet niet welke instantie het was maar, het is ook niet belangrijk voor mijn verhaal. Daarom, voor Informantje en mij ook een verrassing dat Oom instemming gaf voor een verhuizing naar verzorgingshuis de Meermin in Edam.