Oud Edammer Wijnand Boon doorkruist wandelend zuidelijk Europa
Je bent 32 jaar oud, vrijgezel, hebt een huurwoning, een leuke baan waarin voor jouw toekomstige plannen onvoldoende geld aanwezig is en hebt een sluimerend verlangen ooit nog eens een langdurige reis te maken. Wat doe je dan? Oud Edammer Wijnand Boon besloot te kiezen voor de reis en vond in een Kersttoespraak van toenmalig koningin Beatrix een prachtige aanleiding.
“De Majesteit beweerde dat de wereld er een stuk oppervlakkiger op werd door de opmars van social media en dat mensen geen aandacht meer voor elkaar hadden door apps als Twitter en Facebook. Ik vond dat ik dat maar eens moest weerleggen en besloot een wandeltocht te maken door zuidelijk Europa en mij puur met behulp van de social media onderdak te organiseren. De resultaten waren verbluffend.”
Wijnand had zich voorgenomen elke dag minimaal tussen de 20 en 35 kilometer te lopen. “Er waren wel eens uitschieters van boven de 40 kilometer, maar dat moest ik dan de volgende dag weer bekopen.” Door op Twitter en Facebook de namen te noemen van de plaatsen die hij aan zou doen kwamen er al snel reacties van mensen die hem onderdak voor de nacht aanboden.
“Toen ik in Portalegre in Portugal was maakte ik een foto die ik op deelde via Instagram en Twitter. Prompt reageerde een lokale journalist op mijn bericht en na een uitwisseling van berichten had ik weer een slaapplaats geregeld.” De enige momenten dat Wijnand moeite had om een slaapplaats te regelen was tijdens de overstap van het ene naar het andere land.
“Je hebt dan geen netwerk kunnen opzetten en moet telkens van voor af aan opnieuw beginnen. Ik had namelijk met Graph (tool binnen Facebook) de handigheid ontwikkeld om met gerichte zoektermen vrienden van mensen waar ik eerder had geslapen te traceren. De lijst werd alsmaar langer en zo kon ik vrij makkelijk verder trekken. De reis trok een breed spoor door zuidelijk Europa. Het meest westelijke punt was Lissabon, het zuidelijkst Almeria en het meest oostelijke was Istanboel.
Gedurende de tocht – welke tot 8000 kilometer op zou lopen – werd Wijnand’s conditie beter en beter. “Mijn hartslag zat op een gegeven moment op 48 slagen per minuut. Volgens mensen die het kunnen weten heb je dan een sporthart. Een ander bijzonder fenomeen wat zich gedurende tocht ontwikkelde was de maat van mijn voeten. Ik begon met maat 41 en had in Istanboel maat 43.”
Onderweg maakt Wijnand een stortvloed aan foto’s die uiteindelijk allemaal op zijn website (www.twalkwithme.eu/12/home) terecht zijn gekomen. Onder de foto’s die hij maakte zit ook een reportage van aangereden dieren die hij onderweg langs de weg aantrof. In Bosnië stuitte hij op een bruinzwarte hond die leek te slapen maar toch was bezweken aan een aanrijding. Terwijl Wijnand het dier onderzocht huppelde een kleine pup tevoorschijn die overduidelijk haar moeder was kwijtgeraakt.
“Ik kon het dier niet zomaar achter laten en besloot het mee te nemen. Uiteindelijk bleef zij bij mij tot aan mijn eindpunt in Istanboel. Omdat zij niet zomaar Turkije in mocht komen ben ik met de trein naar Sofia gereden en heb haar daar op transport gezet naar Nederland waar mijn ouders (de familie Ophoff) haar hebben opgewacht. Van daar uit is zij bij de zus van mijn schoonzuster terecht gekomen en daar is zij nog steeds een gezellig gezinslid.”
De pelgrimage heeft Wijnand de nodige inzichten opgeleverd. “Veel mensen die ik over mijn tocht vertel vragen of het niet gevaarlijk was om zo in je eentje door Europa heen te trekken. Eerlijk gezegd heb ik geen enkel moment in die drie jaar tijd in de rats gezeten. Ontzettend veel mensen waren behulpzaam zonder er iets voor terug te willen. Neem nu bijvoorbeeld dat stel uit Zwitserland. Ik was 6 maanden op zoek naar linten waarmee ik al mijn spullen waterdicht bijeen kon binden, maar ik vond ze nergens.
Gelukkig was het zomer uitzonderlijk droog, maar toen de herfst aanbrak en ik op de hoogte van Cinque Terre was aangekomen, trof ik een stel uit Zwitserland dat boven op een berg een biertje stond te drinken. Ze stonden te genieten van het uitzicht en boden mij een biertje aan. De man vroeg hoe ik mijn spullen droog hield,want er was voor de volgende dag noodweer aangekondigd. Ik vertelde dat ik op zoek was naar linten die veel weg hadden van snelbinders. Oh, daar kan ik je mee helpen en hij haalde 4 van die dingen uit zijn kofferbak. De dag daarna hoosde het. Wat ik er mee wil zeggen is dat alles uiteindelijk wel op z’n pootjes komt en dat veel dingen voorbestemd lijken te zijn.”