Gerard Hetjes: stille verzetsman

Naar aanleiding van de oproep iets te vertellen over Gerard Hetjes ben ik toch maar weer in de pen geklommen. Alhoewel Gerard niet de meest bekende Edammer was,verdient hij zeker een stukje in de Stadskrant. Vele zomervakanties ben ik met Gerard mee geweest op de stalen botter de VD 23, type spekbak. Waar vele Volendammer botters vergroot waren en voor die tijd gemoderniseerd met b.v radar bleef Gerard bij het oude.

Op ochtenden als het mistig was moest ik voor op de plecht staan om te waarschuwen als er een boot in de buurt kwam. Vanaf de plek bij het roer vroeg Gerard dan of de fuiken al in zicht kwamen en geloof me; na een tijd verbeeld je je van alles. Gerard viste in die tijd alleen en haalde 3 keer per week de 100 schietfuiken op. De vaste visgrond waar Gerard viste heet De Poel, het stuk tussen Marken en Monnickendam. De gevangen aal was donkerder en van mindere kwaliteit dan op andere stukken in het IJsselmeer.

Dat was voor mij dan weer gunstig,want de door me zelf gestroopte aal uit onder meer de Voorhaven werd door de IJsselmeeraal gemengd en leverde een leuk zakcentje op. Omdat er toen nog goed te stropen was kon de verdienste aardig oplopen.

Alhoewel Gerard voor onbekende een gesloten man was of leek,vertelde hij op de botter prachtige verhalen. De verhalen over de oorlog,waarbij Gerard in de ondergrondse had gezeten, het onderduiken, het twee keer ontsnappen aan de Duitsers, maakte op mij grote indruk. Nadeel aan deze verhalen was dat ik precies wist wie fout was in de oorlog,of nog erger volgens Gerard wie NSB’er was.

Wat ik verder nog weet is dat Gerard een vaste supporter was van FC Volendam,en een verdienstelijk muzikant in de fanfare en kaaskapel. Na Gerard’s overlijden werd de botter verkocht, zijn huis op het Oorgat gesloopt en verdween een stukje Edamse vissersgeschiedenis.

John Kemper