Afscheid nemende diamantair aangesteld als directeur FC Volendam

Het bestuur van FC Volendam gaf onlangs te kennen fasegewijs af te willen treden en vers bloed te zoeken. Na Jan Smit en Martin de Boer is Wim Biesterveld de derde nieuwe man die toetreedt tot de organisatie. Een oude bekende, want hij maakte nog niet zo lang geleden vier jaar deel uit van het bestuur. Vanaf 1 februari komt er echter een nieuwe constructie en gaat zijn rol van adviseur langzaam over in het algemeen directeurschap. Mede ingegeven door de overval afgelopen zomer op de diamantairszaak van Biesterveld, stapt hij uit het vak dat hij veertig jaar beoefende.

Hij speelt de film van die zomerzondag niet graag af. „We zijn al eens eerder overvallen en nu stonden er weer ineens mannen in de zaak. We hadden een tijdje geleden een overvaltraining gehad, in het FC-stadion. Je bent kwaad, als ze dan ineens binnenkomen. Ik ben op hen afgegaan, maar mijn collega riep `niet doen, niet doen'. Ben ik toch maar eerst gaan liggen; gingen ondertussen de automatische rolluiken, maar in de consternatie heb ik dat niet gehoord en ik wilde de politie waarschuwen en op de knop drukken dat de luiken zakten. Ging ik overeind en werd kwaad. Toen ze vervolgens in paniek wegrenden, riep ik achter hen aan naar buiten. Startte hun brommertje in het steegje niet; stond ik boven aan de trap en riep `je schiet toch niet', met nog een paar woorden er achteraan.

Schoot hij wel, maar ik voelde niets. `heb je nog een klapperpistool ook, kaffer', riep ik. Zag m'n dochter Angela me staan van boven en die riep me naar binnen. Dacht ik met m'n stoere gedoe dat het twee losse flodders waren, maar hoorde daags later dat het echte kogels waren. Toen stortte ik in en ik heb er nog moeite mee om over te praten. Je bent boos. Toen was het duidelijk. Hier ga ik mee stoppen. Inmiddels hebben we een camerapunt in het steegje, maar ik ben al twee keer naar voren gelopen, omdat ik iemand met een donkere muts zag, om de deur dicht te doen. Bleek het gewoon om een stelletje te gaan..."

Puur verstandelijk

Straks wordt broer Bram alleen eindverantwoordelijke. Wim keert terug in de catacomben van het FC-stadion, waar hij enkele jaren geleden al een bestuursfunctie bekleedde. „Ik moest destijds stoppen, zat tegen een burn-out aan, vanwege de drukke baan en bestuurlijke beslommeringen. Ik wilde dit eigenlijk al na twee jaar doen, maar toen promoveerden we. Dus kwamen we in de eredivisie en daarmee kwam een droom uit, want als jongetje ging ik altijd lopend - dan kon ik voor die gulden wat anders kopen - een grote afstand van Amsterdam-Noord naar het stadion in De Meer om mijn Ajax-idolen te zien en toen kon ik die mannen als Johan Cruijff en Sjaak Swart als bestuurslid eventueel ontmoeten, dus ging ik een jaar door.

Dat gold ook na de degradatie, want dan stop je niet, het is niet mijn stijl. Maar na een half jaar moest ik stoppen, met pijn in het hart. Het besluit toen was puur verstandelijk. Ik zat ergens in de late avonduren notulen uit te werken en er stond na tijdje nog niets op laptop. Dat was een signaal, ik moest stoppen. De winkel kostte al heel veel aandacht. Beide doelen goed dienen, was gewoon onmogelijk."

„Heb ik een jaar lang geen bestuurlijke functie gedaan en vervolgens werd ik gevraagd toe te treden tot het bestuur van de businessclub van de FC. Dan gaat het balletje weer rollen. Ik merkte dat mensen nog steeds dachten dat ik jets met het bestuur deed. Toen Cor Veerman enige tijd geleden opstapte, heb ik laten weten dat het me wel wat leek, in een parttime verhaal. Vervolgens heb ik na de overval hier alles laten bezinken en deelde de club onlangs mede dat ik niet alleen stop als diamantair, maar dat wij wellicht ook als sponsor stoppen, omdat we overwogen het bedrijf te beëindigen. Enige tijd later nodigde het bestuur me voor een gesprek en kwam de vraag als directeur aan te treden. Hebben we gesproken over elkaars visies. Ik heb enkele aanbiedingen gehad uit het vak en van buiten het vak, maar ik wilde dit graag doen."

Binnen zijn functieprofiel vallen straks onder hem de administratie, organisatie, commercie en technische zaken. „Alles in overleg met het bestuur, van wie ik wel taken uit handen neem. Het bestuur doet een stapje terug. Remco van der Ende wordt operationeel manager. Ik wil Volendammers betrekken bij allerlei organen."

De laatste directeuren die Volendam had, waren - naast het bestuur - Jan Brouwer en Dick Schneider. „Deze constructie is goed. Ik zie dat er heel veel mensen keihard willen werken, maar dat er geen structuur en goede aansturing is op de werkvloer. En verjonging is goed, ook in de organisatie. De club barst van de sponsors en het dorp barst van de hoogopgeleide jonge ondernemers, die allemaal wel iets voor de club willen doen. Het is zeker een van mijn taken een groter draagvlak te krijgen voor de specifieke zaken die de club kunnen versterken, zij het accountancy, zij het rechten."

„Vanaf september ben ik al achter de schermen begonnen allerlei dingen op te pakken. De jonge professionals benaderend, zoals ook in de Palingprofs zoveel potentie en nieuw enthousiasme zit. Daar moeten we wat mee doen. Dat jeugdige elan. Ik ben gek op organiseren en regelen en zie altijd overal de mogelijkheden in. Ik weet van mezelf dat ik snel in staat ben oplossingen te vinden."

„Een bedrijf managen heb ik wel in de vingers, mensen achter me aan krijgen en de goede kant op krijgen en enthousiast maken ook. Op de boerenkoolavond voor de FC-vrijwilligers heb ik mezelf vorige week mogen introduceren en dan begin ik het verhaal met het Amsterdamse straatjochie, wat ik eigenlijk ben. Toewerkend naar het nu. Ik zeg niet dat ik het beter kan maken, maar ik ga wel m'n stinkende best doen."

„Maar voetbal is een heel ander bedrijf dan een winkel of zaak. En voor die specifieke dingen moet je in de leer gaan bij de grote jongens. Daarom schuif ik op 13 januari aan bij AZ-directeur Toon Gerbrands. Vrijdag heb ik ook gebeld met Wim Jonk. Komende week gaan we hopelijk met elkaar om tafel. Ik ben Amsterdammer en hang het huidige concept van Ajax aan, met al z'n voetballers in de organisatie. Tuurlijk moeten daar ook men-;en met verstand van andere zaken tussen, maar ik ben niet te groot om tegen mannen als Wim Jonk, Arnold Mühren en Pier Tol te zeggen: help mij de club helpen. Die mensen moeten zich ook gewaardeerd voelen en dat moeten wij tonen, we moeten niet gemakkelijk over bepaalde zaken heenstappen.”

Hoogtevrees

„Ik ben, in zekere zin, het Amsterdamse straatschoffie gebleven, maar heb mij ook de Volendammer werkmentaliteit toegeëigend. Ik sta pal voor de club maar ook voor de medewerkers en vrijwilligers. Ik kan goed tegen kritiek. Ze mogen als het ware tegen me aan schoppen, mopperen zoveel als ze willen, als ze me af en toe maar een aai over m'n bol geven." Biesterveld is bekend met het feit dat de club tegen een tekort op de begroting aankijkt. „Gezien het tekort zullen we structureel of meer inkomsten moeten genereren of minder kosten moeten maken. Bijvoorbeeld door te onderzoeken of het haalbaar is om de barren te automatiseren, waardoor je bijvoorbeeld meer omzet uit te je bier kunt halen."

„We moeten transparant zijn naar elkaar. We moeten ook volgens het business to consumer-concept werken, niet de afstand die er soms is bij business to business. Het is geen grote club, dus moet je iedereen binden. En laten merken dat ze belangrijk voor je zijn. Toen bijvoorbeeld de vlag van een van de sponsors jaren geleden op z'n kop hing en er even niemand voorhanden was, ben ik ondanks mijn grote hoogtevrees het dak opgegaan om 'm goed te hangen."

„Tijdens wedstrijden zal ik niet beneden zijn. ik zal de zalen afgaan en een praatje maken met iedereen, de negatieve en positieve dingen opvangen. Je moet constant je voelhoorns uit hebben, dat is belangrijk. Het is een relatief kleine gemeenschap en relatief kleine club, dus het moet gemakkelijk zijn om mensen het gevoel te geven dat ze tot een warme groep behoren en hen betrokken maken." „Er kleeft iets aan Volendam, werklust, doorgaan, eigenzinnig, recht voor z'n raap zijn, soms - als ik van een afstandje kijk - te weinig rekening houdend met de gevoelens van een ander. Maar zo hebben Amsterdammers ook hun eigenaardigheden en als je uit beide culturen het goede pakt, heb je een bijna onoverwinnelijke combinatie", besluit hij glimlachend.