11 werknemers langer dan 20 jaar in dienst bij De Waterdam

[caption id="" align="alignleft" width="380"] Foto www.luchtfotoshop.nl[/caption]

Voor de een is het nostalgie, voor de ander een onderkomen waar nog wekelijks de nodige baantjes worden gezwommen. Eén ding is zeker: veel Volendammers hebben als klein kind de eerste zwemtechnieken in zwembad De Waterdam geleerd van lesgevers die nog steeds actief zijn voor het zwemparadijs. Maar lief st elf mensen staan er langer dan twintig jaar onder contract. Afra Jansen-Steur en Anneke Hoens-Molenaar zijn bij elkaar opgeteld al 62 jaar werkzaam voor De Waterdam en gaan nog steeds met veel plezier naar hun werk.

Drijfveer

„Het is de passie voor kinderen en de liefde voor water", legt Afra in één zin haar drijfveer uit. „Toen ik nog klein was, wist ik al dat ik dit wilde worden. Dan lag ik wel eens met mijn drie zussen naast elkaar in bed. De ééri wilde op latere leeftijd voor de klas staan, de ander in een winkel werken en ik wilde dolgraag badjuffrouw worden."

De droom om in het zwembad te werken, leek even in duigen te vallen toen Afra's moeder een herseninfarct kreeg. „Aangezien ik de oudste thuis was, nam ik daarna het huishouden voor mijn rekening. Het was verschrikkelijk. Ik dacht echt dat mijn carrièremogelijkheden waren verkeken. Maar het liep gelukkig anders. Toen mijn zussen een capabele leeftijd hadden bereikt om voor zichzelf te zorgen, heb ik alsnog mijn kans gepakt", vertelt Afra.

Er kwam een vacature beschikbaar bij Schermer, een zwemschool in Hoorn. Afra solliciteerde zonder dat zij een diploma had en werd warempel aangenomen. „Ik gaf in die tijd handbaltraining en dat beviel meneer Schermer wel. Daardoor mocht ik zonder diploma's in het zwembad gaan werken om ervaring op te doen. Ondertussen werd het zwembad in Volendam gebouwd. Daar ben ik uiteindelijk gaan werken en heb ik al mijn diploma's behaald. Omdat ik een tijdje later zelf moeder werd, heb ik voor even afstand genomen van mijn beroep. Na mijn herintreden ben ik inmiddels 23 jaar werkzaam voor zwembad De Waterdam. En ik vind het nog steeds leuk!"

Tijdsgeest

Volgens Anneke zijn het de kinderen die het vak zo leuk maken. „Na 39 jaar kunnen zij me nog steeds verrassen met uitspraken of met wat ze doen. Kinderen zijn zo open en eerlijk. Ze geven jou hun vertrouwen, dus andersom moet je dat ook doen. leder kind is anders en daardoor uniek. Dat maakt het gewoon heel leuk", vindt de Edamse.

Afra: „Misschien zijn de kinderen door de tijd heen wat mondiger geworden, maar voor de rest valt het in Volendam wat dat betreft wel mee. In Amsterdam heerst er nog wel eens een vechtpartij, dat komt hier gelukkig nooit voor", constateert Afra. „Ik vind wel dat ouders zijn veranderd. Tegenwoordig zijn het vaak opa's en oma's die meegaan naar een zwemles. Als er dan een keer een vader of moeder meekomt, vinden ze dat het allemaal veel te tang duurt en komen ze meteen verhaal halen", valt haar op.

„Maar dat heeft te maken met de tijdsgeest", denkt Anneke. „Dat kun je ouders niet kwalijk nemen. Het belangrijkste is om gewoon jezelf te blijven. Kinderen prikken er ook zo doorheen als je een toneelstuk gaat opvoeren. Daar zijn die kleintjes heel scherp in."

Obesitas

Afra en Anneke betreuren allebei het feit dat er nog maar weinig klassen aandacht besteden aan schoolzwemmen. „Het is belangrijk om zwemmen op jonge leeftijd te leren, maar het is nog belangrijker om het daarna bij te houden", begint Afra.

Anneke: „Kinderen hebben behoefte aan herhaling. Soms is de techniek na verloop van tijd weggezakt, omdat kinderen zelden terugkomen na het behalen van hun diploma's. Als kinderen wat ouder zijn, kun je niet alleen hun techniek optimaliseren, maar ze ook een stukje durf geven door ze bijvoorbeeld te laten duiken van de duikplank. Wat dat betreft is het jammer dat hogere klassen niet af en toe een gymles inruilen voor een zwemles. Dat zou gestimuleerd moeten worden, vooral gezien de toenemende obesitas."

Boven alles zijn Afra en Anneke nog altijd dik tevreden met hun baan. „Je ziet wel wat vergrijzing in de lesgevers", lach Anneke. „Daarom is het wel belangrijk dat er een aanvoer is van jonge mensen. Daar zijn we ook mee bezig. Desondanks hopen wij nog lang aan te blijven als werkneemsters!"