Jeugdidolen

Wanneer het einde van het jaar nadert, word ik altijd een beetje sentimenteel. Onbewust kijk je toch altijd even terug op het afgelopen jaar. Zoals ieder jaar waren er weer diverse diepte- en hoogtepunten. Gelukkig waren er meer hoogtepunten dan dieptepunten. Zo heb ik heb ongekend veel jeugdidolen mogen ontmoeten. Daarom heb ik besloten om voor deze ene keer een fotocolumn te maken. Een column die gaat over drie ontmoetingen met voormalige jeugdhelden.

De eerste jeugdheld kwam ik tegen in Carré. Toen ik hem zag lopen zei ik tegen Lisette: 'Ik ken die man ergens van.' Na minuten lang mijn hersens te hebben gepijnigd, was ik eruit. 'Het is de Baron uit de onvergetelijke Bassie Adriaan films!!!' Niet veel later trok ik de stoute schoenen aan en vroeg hem of hij het echt was. `Drommels, drommels en nog eens drommels', antwoordde hij. Meer bewijs had ik niet nodig en niet veel later stond ik als een klein blij kind naast hem te poseren. En ja, dit was echt een jeugdidool. Stiekem hoopte ik altijd dat de Baron van Neemwegge zijn snode plannetjes eindelijk eens zouden lukken, maar met B-2 en Vlugge Japie als handlangers was dat natuurlijk een kansloze missie. 'Die vervelende clown en die irritante acrobaat' trokken helaas altijd aan het langste eind.

Een paar maanden later ontmoette ik tegelijkertijd twee sporthelden uit mijn jeugd. Als jong ventje zat ik voor de buis gekluisterd toen Hein Vergeer wereldkampioen schaatsen werd. Nog geen 10 jaar later had Gerard Bus me aangestoken met het Kuipvirus en zag ik John de Wolf in 1993 landskampioen worden en heroische wedstrijden spelen tegen Tottenham Hotspur en Monaco.

De foto was snel gemaakt en het bijschrift op mijn Facebookpagina was: 'Op gezette tijden komen topsporters uit het verleden samen om te bespreken hoe zij het sport-landschap hebben beïnvloed..! Wie niet weet waarom ik het topsportlandschap heb beïnvloed, moet vaker mijn columns lezen. En zoals zo vaak zat de climax in de staart. Nog geen week geleden stond ik ineens oog in oog met de legendarische Hans Otjes. Tussen 1984 en 1989 trad Hans op als `aangever' in de revues van André van Duin en wie kent hem niet van De Poppenkraam en de Ep Oorklepshow. Jan Koning (Toles) stond na het zien van de foto direct op de stoep om de hand te kussen, waarmee ik die van Hans had geschud. Gelukkig ben ik niet de enige die idolaat is van Hans Otjes.

Blijft er voor 2014 dan ook nog wat te wensen over? Ja-zeker, wie weet loop ik Michel Platini, Simon le Bon of Dennis Bergkamp nog ergens tegen het lijf. Jack Kirrie zie ik in ieder geval 8 maart weer op de Blokhut Reünie.
Tot slot wens ik iedereen een veilig uiteinde en al het beste voor 2014!!!