Wim Rohling en Wim Zwiers rijden de Arctic Challenge – uitzending op SBS6

Recent hebben Wim Rohling en Edammer Wim Zwiers, beide als verpleegkundige werkzaam op de afdeling Hartkatheterisatie, de ‘Arctic Challenge’ gereden. Een uitdagende autorit van meer dan 5000 km (!) naar een bestemming boven de poolcirkel en weer terug. En dat in een 30 jaar oude Land Rover 110 (Defender). Een hele uitdaging dus. Hieronder volgt hun verslag. Op een vrijdagavond vertrekken we al richting Duitsland. Hier overnachten wij, zodat wij de volgende ochtend om 8:30 fris en fruitig aan de start kunnen verschijnen.

Zaterdag rijden we om 8:30 een hal van een transportbedrijf in Lichtenvoorde binnen. Hier verzamelen alle teams zich en wordt nog een laatste check uitgevoerd door de organisatie. Na wat interviews en wat plichtplegingen voor de organisatie gaan we uiteindelijk om 12:18 van start. We hebben het eerste coördinaat gekregen en dat blijkt vlak bij Malmö, Zweden te liggen. Een kleine 700 km verderop dus. De hele Arctic Challenge rijdt je van coördinaat naar coördinaat. Als je bij het eerste bent aangekomen, bel je de back-office van de organisatie en krijg je het volgende coördinaat. Geen van de andere 16 teams weet dus waar de route ons die week heen zal leiden. Er zijn punten te verdienen voor het behalen van de ideale reistijd (beoordeeld door de organisatie) en voor het minst aantal gereden kilometers. Aangezien onze auto niet harder kan dan 110 a 120 km/uur kan, is onze strategie vrij duidelijk. Wij gaan voor de minst aantal kilometers.

Poolcirkel

In Malmö aangekomen kregen we het volgende coördinaat, wat 1565 km verderop bleek te liggen, ergens hoog in Zweden. De moed zakte ons even in de schoenen, dit was wel erg ver weg! Aangezien het toen rond 20:00 uur was, betekende dit dat we zeker de hele nacht door zouden moeten rijden. Onderweg werd het naarmate we noordelijker raakte, steeds kouder. Halverwege is het buiten -10 op de vloer in de auto +6….maar daarover later meer. Uiteindelijk zijn we ’s middags rond 14:00 uur bij het coördinaat. Tot onze spijt blijkt dit geen hotel te zijn maar een pompstation….Hier het volgende coördinaat gekregen, we moeten ‘nog maar’ 240 km. Onderweg staan er plotseling twee teams langs de kant. Wij meteen gestopt om te helpen, omdat wij er vanuit gingen dat ze pech hadden. Bleken we op precies dat punt OP de poolcirkel te staan!

IJsgladde wegen

Moe maar voldaan bereiken we rond 18:00 uur het laatste coördinaat, wat god zij dank wel een hotel blijkt te zijn. Het ligt vlak buiten Muomio, Finland. De temperatuur is dan gedaald tot -24. Op de vloer in de auto is dan -7……De auto blijkt toch niet zo heel goed uitgerust te zijn voor dit soort omstandigheden. Dat hadden we wel een beetje zien aankomen, maar dit is toch wel erg koud! Echt Arctische omstandigheden, dat dan weer wel. Vooral de laatste 800 km waren pittig! Een harde wind, stuifsneeuw, sneeuwstormen en soms letterlijk ijsgladde wegen maakte het een inspannende rit.

-32

De organisatie heeft voor de volgende twee dagen geen etappes gepland, maar wel diverse andere activiteiten. Zo hebben we ge-kart op het meer bij het hotel, een ijshotel bezocht en een tocht gemaakt per snowscooter. Dat laatste was een van de hoogtepunten van de week. De echt wonderschone omgeving werd alleen nog maar mooier. Dat het -32 was mocht de pret niet drukken. Wat een geweldige ervaring was dat!

Accuproblemen

Omdat we de volgende ochtend naar verluid een relatief korte etappe zullen rijden van ca 800 km. willen we de auto nog even voorbereiden. De auto wil echter totaal niet starten! Ook de accubooster van het hotel brengt geen soelaas……. Gelukkig heeft Wim R de auto wel uitgerust met een standkachel die de motor kan verwarmen. Na twee en half uur voorverwarmen geeft de motor eindelijk een teken van leven. De accubooster geeft het laatste zetje. Hij loopt!!!! We besluiten hem die nacht maar stationair te laten lopen. Het is nog steeds erg koud, -29. Zo koud dat (bijna) alle auto’s problemen hebben met de accu. Startkabels die 5 min. op de grond liggen, breken gewoon doormidden. Alles bevriest hier binnen een mum van tijd! Meerdere mensen van andere teams hebben ‘frost-bite’ opgelopen van de sneeuwscooter tocht. Handschoenen uittrekken om een foto te nemen? Kan, maar is niet verstandig! Foto camera’s lopen vast.

‘Aangenaam’

Gelukkig is het de volgende ochtend een aangename -17. En hoe raar het ook klinkt, dat voelde toch iets minder koud aan. Om 08:00 vertrekken we richting het volgende coördinaat. Dit blijkt ook OP de poolcirkel te liggen, in Rovaniemi. Daar genieten we van een warme kop koffie, want in de auto is het dan nog niet erg behaaglijk……-13 op de vloer…brrrrrr! Het tweede coördinaat blijkt tevens het laatste te zijn van die etappe. In Nurmes (Finland) overnachten we. Van de organisatie krijgen we dan het eerste en tevens enige coördinaat van de volgende etappe. Dat blijkt ruim 1800 kilometers verderop te liggen in Hamburg, Duitsland. Maar omdat we nog zo hoog in Finland zitten, zijn er natuurlijk meerdere routes mogelijk.

Onbeperkt stationair

Wij besluiten met nog drie andere teams om de kortste route te nemen. Dit is hoogstwaarschijnlijk niet de snelste route, maar heeft wel als groot voordeel dat er een overnachting op een veerboot bij zit. Zodoende hoeven we dus niet de hele nacht door te jakkeren, maar genieten we van een heerlijk buffet en ontbijt aan boord van de veerboot van Turku, Finland naar Stockholm, Zweden. De auto laten we al die tijd stationair draaien. Ook tijdens het tanken en zeker gedurende nacht in Nurmes.

Sprookjesachtig

De rit naar Turku is erg mooi. We zijn inmiddels wel een beetje gewend aan de gladde, besneeuwde wegen in Finland. De meeste wegen zijn daar te vergelijken met goed geprepareerde skipistes, maar dan wel van ijs…..Onderweg schijnt de zon, zodat het toch al sprookjesachtig mooie landschap er alleen maar mooier op wordt. Het is nog wel erg koud, -24, zodat de ijskristallen in de lucht aan weerszijde van de zon een soort regenboog vormen.

Hamburg

De overtocht neemt 10,5 uur in beslag, dus genoeg tijd voor een lekker dinerbuffet en een drankje/hapje in onze hut aan boord. Om 05:00 uur wordt het ontbijt geserveerd, dus echt heel lang hebben we ook weer niet geslapen. Maar toch goed uitgerust rijden we om 06:15 de boot af. Nu ‘nog maar’ 1015 km. naar Hamburg! Maar hoe verder we afzakken in Zweden hoe slechter het weer wordt. Bij Malmö wordt het beter, zodat de laatste 350km relatief gemakkelijk zijn, ondanks de niet aflatende regen. Een laatste veerboot van Rödby naar Puttgarten brengt ons weer in Duitsland. Hier is het gelukkig beter weer, zodat we toch redelijk goed binnen de tijd en met weinig km’s rond 17:30 bij het hotel in Hamburg aankomen.

Fakkels

Dat we toch wel wat veel tijd verloren hebben met de kortste route wordt dan wel langzaam duidelijk, want alle andere teams zijn dan al in colonne op weg naar de finish in Eibergen. Maar daar aangekomen blijken we keurig op tijd voor de inhuldiging. Met fakkels in de hand en ‘Highway To Hell’ van ACDC knallend uit de speakers rijden we de finish over. Daar worden we verrast door twee andere teams, waarmee we die week bevriend zijn mee geraakt. Ze hebben voor ons bloemen en een kado geregeld, aangezien niemand ons zou opwachten…..Zeer sympathiek van deze mannen natuurlijk.

Minst aantal km!

De eerste prijs die uitgereikt werd was die voor het minst aantal gereden kilometers. En dat waren wij!!! Op zich wel ‘raar’ dat een team in een diesel die 1 op 6 rijdt de prijs voor het ‘meest economische team’ wint ;-)

Daarna mogen we nog een keer het podium op. Nu voor de aanmoedigingsprijs. De andere teams hadden ook met ons te doen en hebben er bij de organisatie op aangedrongen ons prijs te gunnen. Erg leuk! Daarna volgt de uitslag van het overall-klassement. Uiteindelijk zijn we 7e geworden! 7e van de 16, in een auto van 30 jaar oud met een top van 120km/uur en een verbruik van 1 op 6!!! Wij zijn dik tevreden!!!

Een verslag van de trip wordt op 9 en 16 maart uitgezonden bij SBS6. www.arctic-challenge.nl