Jean-Paul Pronk - De gelukkige kastelein

Het is tien jaar geleden dat Jean-Paul Pronk puur toevallig het Buiten Koffiehuis op de hoek van het Grootwesterbuiten heeft overgenomen. Inmiddels staat hij een decennium achter de tap en is hij een gelukkige kastelein, maar niet voor lang meer.

“Het was september 1998 en ik stond op het punt om de slagerij van mijn vader over te nemen,” vertelt Jean-Paul Pronk. “Op dat moment werden de voedselveiligheidseisen en HACCP regels aangescherpt en opnieuw ingevoerd. Dat kwam erop neer dat als ik een worst wilde maken, ik dat moest doen met een boekwerk onder mijn arm. Ik deed alles zelf van het levend inkopen tot het slachten, daarvoor moest je gewoon teveel bijhouden. Ik besloot toen de slagerij niet over te nemen. In december ben ik een snackbar in Hoorn begonnen. In 2004 zat ik op een zondagavond in de Poort met wat vrienden de week door te nemen, iemand zei toen dat de huurder van het witte café het niet meer zag zitten. De volgende dag stond ik bij de eigenaar op de stoep. Mijn vrouw wist nog van niks. Toen we middags een broodje aan het eten waren met de kinderen zei ik: we hebben er weer een kindje bij. Dat was dit.”

Sterk pand

Het café zit in een ontzettend oud pand. “De voorkant is uit 1830, begin van de 20ste eeuw is er een tweede stuk aan gebouwd en de aanbouw met keuken is pas tussen 1950 en 1960 gebouwd. Het voorste stuk is niet onderheid, het Groot Westerbuiten is een oude zeewering van zand. Je kan zien dat de eerste twee balken nog recht liggen, maar de derde balk is gekanteld, het zakt naar beneden. Het zware verkeer dat hier langskomt, helpt natuurlijk ook niet. Je ziet ook dat de betimmering hier en daar loslaat. Als ik eraan ga sleutelen is het einde zoek. Het is een houtconstructie, die kan veel hebben, er zal eens een muurtje schuren, maar dit pand staat nog jaren.”

Ruim terras

Bij de overname van het café heeft Jean-Paul een en ander veranderd aan het interieur. “De tap stond eerst in de hoek bij binnenkomst en het terras werd niet gebruikt, daar staan inmiddels vijftig stoelen. De bar heb ik naar achteren verplaatst, dat kwam veel beter uit qua routing vanuit de keuken. Nu kan ik vanachter de tap alles in de gaten houden: ik zie wie er binnenkomt en wat er op het terras gebeurt.” Ook de naam werd veranderd in Thomas Café.

Ode aan Thamoas

“Toen ik aan mijn vaste bezoekers in Hoorn vertelde dat ik het witte café op de hoek in Edam ging overnemen zie iedereen: oh, je bedoelt Thomas. Ik heb toen toestemming aan de vrouw van Thomas Groot gevraagd, Gre. Eerst zei ze: moet dat nou, laat het verleden nou rusten. Maar toen ik vertelde wat ze in Hoorn zeiden, was ze er toch wel verguld mee. Uiteindelijk heeft zij ook de opening verricht met de behangschaar van Thomas, die had er namelijk ook nog een schildersbedrijf bij.”

Lokale ondersteuning

De eerste 3 jaar was de prijs voor een glas bier €1. Jean-Paul: “Dan komt de loop er vanzelf in, dan hoef je niet veel te adverteren. Het werkte natuurlijk een beetje hetzelfde als een supermarkt, ze nemen niet alleen een biertje, er komt ook af en toe nog iets bij.” Inmiddels kost een biertje bij Jean-Paul €1,80. “Op dit moment ben ik de enige in de omgeving met alcoholvrijbier op de tap. We hebben een biljart- en bridgevereniging die hier op vaste dagen zijn, dat is beregezellig en die lusten ook een slokkie. Op vrijdag komt er veel jongelui en op zaterdag is er vaak een feestje of partijtje van iemand die iets te vieren heeft. Zondagmiddag komen veel sportverenigingen hier een biertje doen. Ik sponsor veel: AV Edam, De Beukers, EVC en twee motorcoureurs. Sport is belangrijk en deze clubs kunnen niet zonder lokale ondersteuning.”

Relaxed leven

“De eerste anderhalf jaar hadden mijn vrouw en ik beide zaken, zij stond in de snackbar en ik in het café. Op een gegeven moment lag ik in het ziekenhuis met hartklachten. Op doktersadvies hebben we toen besloten het anders te gaan doen. We zijn gestopt met de snackbar en ik werk nu vijf dagen hier, ik heb nu een relaxed leven. Ik vind het geweldig. We doen er ook catering bij, bij een feest of receptie verzorg ik het buffet en de drank. Hartstikke leuk want je spreekt heel veel mensen. De komende tien jaar ga ik wel op zoek naar iemand die het wilt overnemen. Ik ben nu nog een vrolijke kastelein, maar ik ken verhalen dat dit op een gegeven moment over gaat. Als je richting de 50 gaat, wordt je meestal erg sikkeneurig achter de bar, dat wil ik graag voor zijn. Wat ik hierna ga doen, weet ik nog niet. Misschien weer wat met de slagerij, ik zie wel. Ik doe alles impulsief, dus er komt vanzelf weer iets op mijn pad.”