Recensie Another Glorious Battle For The Kingdom - Case Mayfield

De titel van singer-songwriter Case Mayfields derde plaat bevat een heilzame dosis sarcasme. Het koninkrijk wordt niet gespecificeerd. Er is dus geen sprake van een anti-oorlog conceptalbum zoals P.J. Harveys Let England Shake (2010). Mayfield blijft gelukkig maatschappijkritisch (titelsong Another Glorious Battle For The Kingdom), apocalyptisch (Where Do We Go From Here en Firestorm) en in beginsel pacifistisch; met betrekking tot dit laatste aspect lijken liefdesrelaties een uitzondering te vormen. Hier wordt voor elke meter gestreden, en – gelukkig voor ons – zónder fluwelen handschoenen (single Close Enough, My Lie Is Bigger Than Yours en Every Little Thing).

De meeste teksten bevatten veel drama en zijn rijk aan sterke beelden, sommige tekstfragmenten laten meer aan de eigen verbeelding over, en enkele blijven wat duister. ´Genuine poetry can communicate before it is understood´ aldus T.S. Eliot. Teneinde een ongemakkelijke, wat dreigende sfeer op te roepen, fungeert de titel en sleutelzin van My Lie Is Bigger Than Yours als een soort mantra. Over de aard van die intrigerende leugen komen we niets te weten, zodat de opgeroepen spanning niet wordt opgelost, hetgeen waarschijnlijk de bedoeling is. In een van de hoogtepunten, het afsluitende Every Little Thing, een soort cri de coeur inzake – relationele – onafhankelijkheid, vergroot een tekstueel vrij simpel idee – een consequent doorgevoerde vergelijking in de vorm van een steeds langer durende tijdseenheid – de dramatische expressie.

Dit laatste blijft naast zijn eigenzinnigheid sowieso een van zijn sterkste punten. Gelukkig dat het nog steeds voortdurend gierend uit de klauwen dreigt te lopen, zoals in het voornoemde, zeer overtuigende Close Enough: ´I just wanted your body / your corpse on the bedroom floor’. Ahum. Edoch, zei Flaubert niet reeds: ´Wees gelijkmatig en welgeordend in je leven zodat je woest en origineel kunt zijn in je werk´? Kunst kan ook fungeren als morele vrijplaats; een plek waar wij onze donkerste neigingen en fantasieën mogen uitleven – en ondergaan. Zodat we daarna met een bevredigd gemoed weer via het kattenluikje naar binnen kunnen.

Soms lijkt er inderdaad wat licht te zitten tussen Case Mayfield en de hoofdpersonen die zijn liedjes bevolken, waardoor hij tegen het zogenaamde ‘in character’ zingen aanschuurt, het handelsmerk van de onvolprezen Randy Newman, wiens voorkeur voor bijtende spot hij zeker ook deelt. The Stage Is Set is qua invalshoek – Mayfield als voyeur – en onderwerp verwant aan You Should Have Seen The Way You Danced van zijn debuut. De muzikaal een vleugje AlascA bevattende titelsong, waar letterlijk sprake is van oorlog – ‘count all the bodies / in the bloody / banks of the shoreline’ – lijkt thematisch verwant met het aan Coldplay herinnerende Royalty in Exile maar die relatie is hoogstens indirect.

Royalty in Exile lijkt eerder te handelen over adelijkheid van geest, waarin Mayfield zijn geliefde, waarmee hij in ballingschap verkeerd, wil inwijden. Deze ballingschap lijkt symbool te staan voor zijn positie als kunstenaar (annex buitenstaander) in relatie tot de politieke en economische actoren die zijn leven onherroepelijk voor een deel bepalen. In het verlengde daarvan zou je Firestorm kunnen opvatten als een zuiverende vuurzee met een vanuit psychologisch oogpunt louterende werking, die ervoor zorgt dat hij de confrontatie met deze andersdenkenden voorlopig weer even aankan.

Na het vooral door de zelf gehanteerde elektrische gitaar gedomineerde, recalcitrante 10 (2012) lijkt hij hier in eerste instantie muzikaal weer terug te keren naar de wat meer ingetogen aanpak van The Many Coloured Beast (2012) waar zijn akoestische gitaar centraler stond, dan wel eerder het vertrekpunt was. Tussen eerste en tweede zat, ik denk omdat hem iets dwars zat – luister naar die elektrische versie van het rebelse Where To Throw The Stone – slechts een half jaar; terwijl er tussen de tweede en de derde anderhalf jaar is verstreken. Zijn grilligheid strekt hem tot voordeel. En toch lijkt Another Glorious Battle For The Kingdom muzikaal eerder consoliderend, in ieder geval minder gewaagd en afwisselend dan haar twee voorgangers.

Dit laatste waarschijnlijk ook om het materiaal goed alleen voor het voetlicht te kunnen brengen. Begrijpelijk, maar in zekere zin toch ook wel spijtig. Los van die schitterende altviool in met name Firestorm, in Close Enough (‘close enough to smell heartache’) neigend naar een folk-fiddle, die in voorkomende gevallen de plaats van de elektrische gitaar lijkt in te nemen, is de kleurschakering vrij sober: drums, bas, piano en akoestische gitaar. Jammer, omdat ik Case Mayfield in potentie zeker niet de mindere acht van zijn iets oudere geestverwant Blaudzun, die op zijn vierde en laatste, Promises Of No Man’s Land (2014), wel breed uitpakt. Ook Beck gebruikt binnen haast orkestrale arrangementen – in het verlengde van zijn Sea Change (2002) – op Morning Phase (2014) een scala aan instrumenten. Is het ideaal niet een in voorkomende gevallen wat weelderiger gearrangeerd lied met een sterke melodielijn dat ook met slechts een akoestische gitaar overeind blijft? Ook dat fraaie, fijne fingerpicking gitaarwerk van het exemplarische Allright Louise mis ik op deze derde.

De composities zijn op dit nieuwe album echter zonder uitzondering sterk, en de thema’s blijven prangend. Aan met name Firestorm en The Stage Is Set valt ook zijn groei als zanger af te leiden; een wat meer gedragen voordracht verrijkt het smaakpalet. Met betrekking tot het artwork vroeg ik mezelf in eerste instantie af door wie Case Mayfield wordt verpersoonlijkt: die volwassen vader aan de voorzijde of dat kleine speelse broertje aan de achterzijde? Totdat mij de mare bereikte dat het kleine meisje in dat zomerjurkje op de voorkant, die de vaderfiguur de richting wijst, zijn vriendin en achtergrondzangeres is. Een vakantiekiek dus. Soms zijn dingen simpeler dan je denkt.

Marcel Tuyp