De verbouwing van Gravestraat 4 in Edam

[caption id="" align="alignleft" width="465"] Foto Cor Kes www.luxphotography.nl[/caption]

Al bijna veertig jaar wonen Jan en Ingrid Voorderhake op een naar eigen zeggen, gouden stek in Edam. Toen de naastgelegen woning vrijkwam, wisten ze wat ze te doen stond: een plek maken zodat ze hier echt oud kunnen worden en nooit meer weghoeven.

“Ik vind dit echt een feestje, lekker aan het klussen,” vertelt Jan Voorderhake. Toen de buurman Theo van Zanten overleed, kon zijn vrouw als een van de laatsten terecht in de Meermin. De kinderen hebben het niet zelf willen kopen en boden het daarom aan Jan en Ingrid aan, zonder dat er een bord in de tuin heeft gestaan. “We hebben altijd gezegd, als die plek vrijkomt, is hij voor ons.” Stond er eerst een stenen schutting tussen de twee tuinen, nu is er een ruime achterplaats waar de twee woningen aanliggen.

Ingrid: “Nummer 4 wordt zo gemaakt dat we er kunnen blijven wonen als we oud zijn. Alle voorzieningen komen op de begane grond. Wie dan op nummer 6 woont, kan de bovenste verdieping erbij pakken, dat zien we dan wel.” Voor het zover is zal deze woning als logeeradres gebruikt worden. “We hebben veel vrienden en familie in het buitenland, onze eigen zoon woont al in België. Op deze manier kunnen ze zolang blijven als ze willen, het is een investering.”

Alles zelf

Hoewel het pand volledig verbouwd wordt, was het in eerste instantie de bedoeling alleen de badkamer wat ruimer te maken en het plafond opnieuw te schilderen. Ingrid: “Ik kreeg het plafond maar niet netjes, het was niet te doen. We haalden het plafond eruit en zagen toen de staat van het elektra die hoognodig aan vervanging toe was. Ook de gasaansluitingen bleken zeer verouderd en toen wisten we: oké, nu gaan we alles doen. Het idee was om steeds een stukje te doen, maar nu doen we het gewoon in één keer, dan duurt het maar iets langer.” Jan en Ingrid hebben de nodige ervaring als het aankomt op verbouwen, ze doen dan ook alles zelf.

Nooit gehaast

Hun eigen woning is een aantal maal flink onder handen genomen en nu is helemaal naar wens. “We hebben altijd de tijd genomen om dingen uit te denken, nooit gehaast. Het is voor een haas en een slak gelijk oud en nieuw.”

Veranderingen

“De wc zat direct achter de douche en was erg klein. Als iemand een douche had genomen, moest je door de nattigheid naar de wc toe, dat veranderen we. We offeren een deel van het schuurtje op om daar een mooie, moderne badkamer van te maken, achter een oud deurtje, dat wel, want die laten we zitten.” Ingrid: “We houden alle mooie dingen, zoals het granieten werkblad in de keuken.” Jan vertelt: “Als je gaat slopen, kom je de grappigste dingen tegen. Voor de buiten- en spouwmuur stond nog een extra muurtje. Die heb ik weggehaald en zo 10 centimeter gewonnen.

Naam in hout

Op de buitenmuur zijn we tekeningen van Theo die zijn trap heeft uitgetekend tegengekomen. Ik heb de naam van mijn kleinzoon Loek achtergelaten op de muur.” De plafonds worden in oude staat teruggebracht. Boven komen twee ruimte slaapkamers en nog een extra toilet en wastafel. Jan: “Als voor ons boven slapen niet meer gaat, zetten we een wandje beneden en hebben we een slaapkamer.”

Warm

De wanden worden uitgevoerd in hout. “Ik heb brede planken gevonden van Lariks hout, daar heb ik een zwak voor, dat vind ik zo mooi. Hierna moet ik het nog schuren en de kantjes eraan frezen.” Ingrid vult aan: “Het is een beetje werk, maar dan heb je ook wat. Het lijkt misschien veel hout, maar omdat het hier niet onderheid is, krijg je altijd scheuren in de stukwerk. Hout blijft mooi en is gemakkelijk schoon te houden. Het staat ook warm, wij hebben wij ons in huis ook veel hout en iedereen die binnenkomt, zegt altijd dat het heel gezellig is.”

Schitterende herinneringen

“We wonen bijna veertig jaar in deze straat,” vertelt Ingrid. “Mensen verklaren ons wel eens voor gek. Hoezo koop je op je 17de een huis en blijf je daar je hele leven wonen? Het was gewoon in één keer goed. We wilden voor onszelf beginnen in Edam, ik zei vanaf altijd: ik wil een huis met een puntdak, geen flat of appartement. Het liefste oud, truttig en gezellig. Zo zijn we hier terecht gekomen. We hebben per ongeluk perfect gekozen. Omdat we hier al zo lang wonen, kenden we Theo ook goed. We hebben schitterende herinneringen aan zijn rook-ton waar hij op zaterdag paling in rookte, een warm gerookte paling, veel beter is er niet. Zijn tongnaalden liggen hier nog, net als de riemen van zijn boot bovenin de steeg, die horen hier. Daarom zullen we ook de sfeer van een oudhollands vissershuisje behouden.”