Peuken en Naaldhakken: Prinsenstraat, oh Prinsenstraat......
Een straat in het oude hart van Edam, die als een hartslagader de twee meest vitale delen van het oude centrum met elkaar verbindt, en die deze schone naam al lang niet meer verdient. Geen prins zou er met goed fatsoen nog doorheen willen rijden. Nu ik er over nadenk is het misschien een goed idee om onze nieuwe koning eens een rondje door Edam te laten rijden op zijn koningsdag: dan wordt er eindelijk eens wat gedaan aan de uitgewoonde straat die door de Volendamse stratenmakers als ‘total los’ worden omschreven.
De afgelopen week werd voor de zoveelste keer (elke zomer wel een keer of drie) stukjes van de Kaasmarkt weer opengerukt en dicht getimmerd. Want het moet gezegd, de kaasmarkt ziet er tegenwoordig een stuk beter uit. Toch kan ik het niet laten om na 22 jaar ergernis mijn vrije zondagmiddag te gebruiken voor het luchten van mijn hart. De Prinsenstraat.........is een vieze en slordige straat.
Ik woon hier al bijna een kwart eeuw en met mijn sieraden probeer ik elke 5 à 6 weken twee betoverende etages te maken. Dat doe ik met ontzettend veel plezier, en ik geloof oprecht dat menig vrouw én man daar stil voor blijft staan en van geniet.
Met het rookverbod is er een weldaad aan schone lucht in de horecagelegenheden ontstaan, met als neveneffect een hoop nicotineverslaafden in de straat die op gezette tijden hun inhaalslag moeten maken omdat ze al een half uur geen sigaret meer hebben aangeraakt. Pogingen van de uitbaters om de clientèle de peuken na afloop in een asbak te laten deponeren hebben tot dusver tot niets geleid. Daar zijn ze in de kroeg natuurlijk ook niet blij mee: het arme schaap dat al die peuken tussen de stenen uit moet peuteren (ikzelf incluis) weet wat voor vieze en tijdrovende klus dat is.
De peuken slaan wel een brug naar de kern van mijn betoog. In al die 22 jaar is de Prinsenstraat nooit in zijn geheel op een fatsoenlijke en deugdelijke wijze bestraat. De enorme belasting van giga-vrachtwagens (die er nog altijd rijden) is te veel voor de oude straat.
Het krenterige plak- en knipwerk van de gemeente heeft er toe geleid dat de hoogteverschillen in de straat Olympische vormen beginnen aan te nemen en de afstand tussen de straatstenen zomaar oploopt tot 5 cm. Menig rollatorwieltje is al blijven steken en ik zit te wachten op de eerste schadeclaim van een bejaarde die zijn heup breekt. En dan hebben we het nog niet gehad over het mislopen van schoonheid. Mooie vrouwenbenen met naaldhakken zie je niet (meer) in de Prinsenstraat. Elegante hakjes zijn onmogelijk, je zakt onherroepelijk weg en breekt je nek.
Vanaf de lente tot in de herfst lopen er dagelijks letterlijk busladingen met toeristen door onze smalle, oude Prinsenstraat. Geen mens mag harder dan 30 km per uur, maar daar heeft zich nog nooit iemand aan gestoord. Lopend door de straat ben je je leven niet zeker want alles mag.
Mijn pleidooi is tot slot kort en bondig. Kom in actie, gemeente! Stuur stratenmakers en klaar de klus. De straat verdient het, de bewoners eveneens. Maak van de entree van uw stad een sieraad. Het is uw visitekaartje.
Mei Ling Knibbe