Kleding Edamse voetbalclub EVC krijgt vijfde leven in Zuid-Afrika

Onze voorzitter is op dit moment in Zuid-Afrika voor een welverdiende vakantie. Voorafgaand aan de geweldige reis heeft hij samen met o.a. Jan Treuren en Robert Heuser de oude sponsortassen doorzocht op kleding die niet meer gedragen gaat worden door onze leden. Veelal zijn het pakjes die al vele jaren van team naar team zijn doorgeschoven.

Doel van Kees-jan en Willy was om deze kleding te schenken aan het weeshuis ‘Sunshine House’ in Pietermaritzburg. En zo te zorgen voor vele blije gezichten. De ouders van deze kinderen zijn overleden, veel van hen aan AIDS. Sommige kinderen zijn daarom zelf ook HIV positief, andere kinderen zijn misbruikt. Toch zijn ze hier gelukkig en je wilt niet weten hoe vrolijk en blij ze werden van deze EVC pakjes. Groot en klein. Kees-Jan had ballen mee en in de tuin voetbalde alles door elkaar heen. Het was naar verluid prachtig om te zien.

Ook de stoere weeskinderen zijn blij met de voetbal kleding, dit zijn de oudere jongens die binnenkort het weeshuis uit gaan. Ze moeten er namelijk uit als ze 18 zijn. Wat er dan met hen gebeurt is onzeker. De linker jongen op de foto is ons sponsorkind. Hij studeert nu en het gaat goed met hem. Hij heeft een klein inkomen van ons om te studeren en hij werkt erbij in een sushi restaurant. Wij hopen dat we hem kunnen blijven helpen , zodat hij na zijn studie een baan krijgt waarmee hij een reeële kans heeft op een normaal leven.

De andere jongens hebben niemand. Wat zal er van hen terecht komen als zij het weeshuis uit moeten? Wij weten het niet. Het wrange is dat zij het zelf ook beseffen. Als je met ze praat weten ze wat er te gebeuren staat, maar ook merk ik dat het jongens met hersens zijn. Ze willen stuk voor stuk graag doorleren, zodat ze een kans krijgen op een baan met een redelijk inkomen. De jongen rechts op de foto (staand) is HIV positief. Hij werd mishandeld door zijn vader en is erg in zichzelf gekeerd. Het is ondanks alles een hele aardige jongen, hij doet goed mee in het weeshuis en voelt zich daar thuis. De onderlinge verbondenheid, groot en klein, is bewonderenswaardig.

Wij hebben hier een hele bijzondere ervaring opgedaan. De moeders die hier de kinderen dagelijks begeleiden, daar hebben we heel veel bewondering voor. De kinderen, die ondanks alles, gewoon kinderen zijn. Blij en onderling sterk met elkaar zijn. Heel wonderlijk.

Willem, Trijntje Brommersma
Willy & Kees-Jan.