Naar de inhoud

Lara Philippi en Maggie Muhren van het Don Bosco College winaars verhalenwedstrijd

Bron: Waterlands Archief

lara maggie

Vijftien genomineerden en vier winnende verhalen leverde de verhalenwedstrijd 2014 op: twee van het Don Bosco College te Volendam en twee van het Jan van Egmond Lyceum te Purmerend. Het Waterlands Archief organiseerde deze wedstrijd voor de leerlingen uit 3 HAVO en VWO van deze scholen.

Opdracht was een verhaal te schrijven rond het thema Vriend en Vijand (het thema van de Maand van de Geschiedenis 2014). De docenten Nederlands selecteerden uit iedere klas het beste verhaal. Een deskundige jury selecteerde hieruit vier winnende verhalen. Deze werden bekend gemaakt tijdens een feestelijke bijeenkomst op het Waterlands Archief op vrijdag 31 oktober j.l.

De winnaars zijn


  • Lara Philippi - links op de foto (Don Boscocollege Volendam)

  • Maggie Muhren - rechts op de foto (Don Boscocollege Volendam)

  • Luke Philip (Jan van Egmond Lyceum)

  • Rianne Haak (Jan van Egmond Lyceum)

De 15 jonge schrijvers kregen op 31 oktober j.l. een workshop verhalen schrijven aangeboden door de schrijfster Judith Koelemeijer.

Dubbelleven - door Lara Philippi

‘Anouk, Anouk!’ Hijgend komt Anouk aanrennen. ‘Luister!’ ‘Doe even rustig, wat is er?’ vraag ik. Ik zie in Anouks ogen dat het menens is. ‘Je vader!’ roept ze uit. ‘Wat is er met hem? Hij zit nu in Thailand, volgende week is hij pas weer terug, is het dringend?’ ‘Nee, dat is het juist, hij reed net langs mij! Ik weet het zeker! Op de Burgermeesterweg!’ zegt Anouk nog steeds hijgend. ‘Dat kan echt niet, hij is in Thailand voor zijn werk.’ Zeg ik heel stellig.’ ‘Floor, alsjeblieft, je moet me geloven, ik heb hem echt gezien!’

Hoewel Anouk mijn beste vriendin is en ik haar dolgraag wil geloven, weet ik zeker dat hij op zakenreis is. ‘Misschien is hij eerder teruggekomen, wacht ik bel hem wel even.’ Ik pak mijn telefoon en ben toch wat zenuwachtig, het nummerbord dat Anouk mij net vertelde, is wel van de auto van mijn vader. Ik schrik wakker uit mijn gedachten als de telefoon wordt opgenomen. ‘Met Thom’ ‘Hee pap, hoe is het met je? Waar ben je nu?’ ‘Lieverd, wat leuk dat je even belt, het gaat goed, ik zit in Bangkok, dat weet je toch? Ik schud mijn hoofd naar Anouk, Bangkok, fluister ik. ‘Wat leuk! Wanneer kom je weer thuis?’ ‘Eehm, als het goed is donderdag, maar waarom ben zo geïnteresseerd?’ Oh, niks, zomaar. Tot snel, ik bel je nog wel’ Voordat mijn vader iets kan terugzeggen, hang ik op. ‘Hij zegt dat hij in Bangkok zit.’ zeg ik tegen tegen Anouk.

Ineens springt Anouk op. ‘Ik heb het!’ roept Anouk. ‘Jouw vader heeft toch een Iphone? Dan zit daar zeker ook find my phone op!’ ‘Ja.’ zeg ik zachtjes, maar daarvoor heb je een wachtwoord nodig en dat heb ik niet. ‘Niet moeilijk achter te komen, kijk gewoon in je vaders werkkamers, daar staat het vast wel ergens opgeschreven.’ Ik twijfel even, mijn vaders spullen doorzoeken, ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Ik kijk naar Anouk. Ik besluit het toch te doen, ik wil zeker zijn.

‘Facturen, verzekeringspapieren, allemaal shit, maar geen wachtwoord.’ zeg ik boos. Dan geeft Anouk een schreeuw. ‘Floor! Kijk hier!’ Ik gris het blaadje uit haar handen en lees. De tranen springen in mijn ogen, dit kan niet waar zijn!

Een uur later lig ik nog steeds vol ongeloof in mijn bed, Anouk zit naast me. Ik heb de brief nog steeds naast mij liggen. Wat moet ik doen? Anouk pakt de brief en leest.

Verraden - door Maggie Muhren

‘Wat heb je gedaan!’ schreeuw ik. ‘Ik dacht dat we beste vrienden waren!’. ′Je bent geld waard.’ fluistert Jacob zacht. ‘Wat zei je!?’ schreeuw ik nog harder. ‘Je bent geld waard.’ zei hij nog een keer, net hard genoeg zodat ik het kon verstaan. ‘Dus je hebt me alleen maar verraden voor geld?’ ‘Cat, het is nie.. ‘Noem me geen Cat!’ schreeuw ik tegen hem. ‘Alleen vrienden mogen mij zo noemen, en jij, jij bent geen vriend meer van mij!’ Met tranen in mijn ogen geef ik hem een harde duw tegen zijn borst. Jacob struikelt over de drempel en valt. Hij kijkt me verbaasd en boos aan. Ik grijp de kans om weg te komen en spring over hem heen, maar hij is te snel. Hij grijpt mij bij mijn arm en trekt mij terug. ‘Ik moet dit doen Cat.’ zegt Jacob. ‘Noem me geen Cat.’ snauw ik tegen hem. ‘Oké, oké, Catherina dan.’ Zegt hij. ‘Kom nou maar mee. Ik moet je naar het stadhuis brengen.’ ‘Waarom doe je dit!’ schreeuw ik met tranen in mijn ogen. ‘Je was mijn beste vriend. Wat is er toch gebeurd met je?

Jacob was mijn beste vriend, degene op wie ik altijd kon rekenen. Degene die altijd voor mij opkwam als er iets misging. We waren er voor elkaar, toen we elkaar het hardst nodig hadden. Vroeger waren we onafscheidelijk, maar in de oorlog veranderde alles. Jacob sloot zich aan bij de Duitsers en ik probeerde zoveel mogelijk mensen te helpen als mogelijk was. Ik hielp mensen onder te duiken en probeerde zo vaak mogelijk eten te stelen voor mensen die niets hadden. Hij wist wat ik deed. Hij zei dat hij niets zou zeggen. Dat hij mij nooit zou verraden.

Opeens pakte hij mijn schouder stevig beet en draaide mij om. ‘Ik ben er nog steeds, ik ben niet veranderd’ zei hij. ‘Nee Jacob, jij ben jezelf niet meer’ zei ik. Tranen stroomden over mijn wangen. Ik wilde hem niet meer aankijken en keek naar de grond. Jacob pakte mijn gezicht stevig beet en met zijn handen dwong hij mij om naar zijn gezicht te kijken. ‘Het spijt me Cat, maar ik moet dit doen.’ zei hij. ‘Ik wil deze oorlog overleven samen met mijn familie en daarvoor heb ik geld nodig.’ Hij liet mij los en keek mij niet meer aan. ‘Kom we moeten verder.’

‘Ik moet nu een doek over je hoofd doen. Je mag namelijk niet weten waar we naartoe gaan.’ Ik knikte ja en de doek ging over mijn hoofd. Na een tijdje lopen, stopten we en haalde Jacob de doek van mijn hoofd. Ik stond in een fel verlichte kamer en voor mij stonden twee mannen. De rechter man zegt iets in het Duits tegen de andere man. Die draaide zich om naar Jacob en zei: ‘Je krijgt je geld, maar ze moet eerst dood. Dan weten we gelijk dat je aan onze kant staat. Ik keek Jacob aan en ik wist opeens niet zeker of hij mij zou doodschieten. ‘Jacob nee, Jacob dit ben jij niet.’ Schreeuwde ik. ‘Ja Cat, dit ben ik.’ ‘Verrader!’ roep ik.

Hieronder alle genomineerde (en de winnende) verhalen van deze verhalenwedstrijd


  • Vriendschap?- Noëlle Schilder  (A3A Don Boscocollege, Volendam)

  • Vrienden in de storm - Gideon de Vries (A3B Don Boscocollege, Volendam)

  • Dubbelleven - Lara Philippi  (A3C Don Boscocollege, Volendam)

  • Mijn vriend? - Jordi (Don Boscocollege, Volendam)

  • (Zonder titel) - Michelle Verhoeven   (H3C Don Boscocollege, Volendam)

  • Verraden - Maggie Muhren (H3D Don Boscocollege, Volendam)

 

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.