Marissa Klouwer: Go a little bit hard or go home

Toen ik afgelopen kerst al dacht dat ik marathonloper was en zonder voorbereiding drie dagen achter elkaar 12 km rende (want hey, ik kan dit, dit is leuk) ben ik in mijn onervaren hardloop enthousiasme in conflict geraakt met het woord hardlopen. Hardlopen klopt niet. Of klopt wel, maar eerst moet je zachtlopen. Blijkt.

Mijn knie wil nog niet helemaal zoals ik wil. Gelukkig geen gekke beschadiging opgelopen, maar hij prikkelt me wel zodanig dat ik nu maar eens op de harde manier mijn lesje moet leren. En dat is maar goed ook. Want ik wil alles of niets. En dan snel, het liefst meteen. Groot, en ook niet een beetje. Nee. Geen half werk. Als het eigenlijk maar een beetje niet mogelijk is. Want kijk maar, alles is mogelijk. Maar… kink in de kabel. Zonder fundering, zonder basis, zonder bodem, zonder OPBOUW dan uhmm… ja. Dan is niet alles possible, want dat is stiekem toch wel belangrijk.

Rookpleister

Hoewel ik mijn impulsiviteit heel dierbaar ben en me dit alles behalve een saai leven schenkt, kan dit me ook wel eens in de weg zitten. Vanaf november ben ik in de trotse eigenares van de Abbott Freestyle Libre. Deze vriend meet constant mijn bloedsuiker, en door middel van een simpele scan zie ik wat de stand is van mijn lieflijke glucose. Je kan het het beste zien als een videogame; 1-0 voor de banaan die ik net heb gegeten, je hebt Maris’ glucose level naar 15 gebracht. Of: 0-1 voor Maris, je dacht dat je genoeg insuline had ingespoten. En als je er een beeld bij wilt: qua uiterlijk kun je de vergelijking maken met een ‘ben-je-gestopt-met-roken-pleister’ (althans, die opmerking krijg ik 10947 keer te horen op elk feestje). Superveel voordelen. 1: ik hoef mijn vingers niet meer te bombarderen met naaldjes. 2: ik ben niet meer traceerbaar in colleges met de harde piep van mijn vorige meter 3: het kost me veeeeel minder tijd en 4: goed overzicht…

Botsing

… Maar, stiekem is het ook wel confronterend. Elke actie, elke beweging, elke ik-pak-toch-nog-even-een-hapje-extra-eten-uit-het-kastje-ook-al-kan-ik-dat-beter-niet-doen komt letterlijk en figuurlijk in beeld. Een mooi lijntje dat dan weer helemaal uit z’n verband schiet als ik mijn liefde voor de-hele-dag-eten de vrije loop laat gaan. Of als ik plots besluit toch nog even naar HealthCity te crossen. Of als ik opeens inspiratie krijg en een choreografie voor mijn dansles bedenk. Mijn perfectionisme en mijn impulsiviteit botsen dus ook een hele dag. Maar dat is goed. Denk ik. Want ik moet opbouwen. En een beetje afbouwen.

En deze voorbereidingsfase voor de marathon is precies hetzelfde. Stapje voor stapje zorgen dat de fundering goed is. Mijn impulsen hier en daar in bedwang houden en geduld opbouwen. Mijn conditie zit het wel snor, nu nog mijn snorharen gladstrijken bij mijn patience skills. Zowel bij mijn glucoseleven als bij mijn knie. Zowel bij mijn inwendige Nintendo wedstrijd als bij de hardloopschema’s.

Hoe is dat voor jou, Nick? Ik kan me geen leven zonder diabetes herinneren maar voor jou is dit natuurlijk een enorme wending! www.diabetesontherun.nl

Liefs,
Maris