Redders en brandslachtoffers op expeditie in jungle Papoea-Nieuw-Guinea

Rene Tol: "Op 14-jarige leeftijd raakte ik ernstig gewond tijdens de nieuwjaarsbrand in Volendam. Nadat ik ontwaakte uit mijn coma in het brandwondencentrum van Antwerpen kon ik maar moeilijk beseffen wat er allemaal was gebeurd. Na een aantal dagen hebben de doktoren besloten om enkele vingers van mijn linkerhand te amputeren omdat deze niet meer te redden waren. Toen ik dit voor het eerst zag dacht ik dat mijn leven voorbij was, dat ik nooit meer iets zelfstandig zou kunnen doen. Gelukkig zat ik er compleet naast. Mijn brandwonden hebben mij nooit ergens van weerhouden. Met deze expeditie wil ik laten zien dat je leven na brandwonden niet voorbij is, het kan je zelfs tot grote hoogten brengen."

Amsterdamse brandweermannen trainen met brandwondenslachtoffers voor een bijzondere expeditie. Ze gaan in Papoea-Nieuw-Guinea het gevecht aan met de jungle, de top van de Carstensz Pyramid én met zichzelf. De jungle van Papoea-Nieuw-Guinea: tropisch regenwoud, moeras, ongerepte natuur, ratten zo groot als katten, verzengende hitte, prehistorisch en onbedorven landschap in een verlaten uithoek van de wereld. Een loodzware zesdaagse trek. Vervolgens wacht in de vrieskou de beklimming van die roemruchte muur, met touw, in zeer ruwe kalkrots met een aantal moeilijke passages. Tot slot de Tyrolean traverse: een overhang over een ravijn, het laatste enge obstakel tot aan de top van de Carstensz Pyramid (4884 meter). De heilige graal van de Seven Summits, de hoogste toppen van onze aardse continenten. Vier brandweerlieden en drie brandwondenslachtoffers gaan in juni het gevecht aan, met zichzelf en de natuurelementen. Het is een gezamenlijke voorbereidingsdag op Kazerne Willem waar het korps van Amsterdam-Amstelland gevestigd is. Er wordt bijgepraat, gelachen, maar ook serieus getraind door de zeven expeditieleden. Voor de brandweermannen Hans Wijnand, Stefan Tuytel, Johan Vos en Gerard Beelen wordt het niet hun eerste, maar ongetwijfeld de meest indrukwekkende en spectaculaire expeditie (brandweerexpeditie.com). De Mont Blanc, klimmen in de Kaukasus (Elbrus), Koerdistan, Iran, ze ondernamen samen al genoeg. „In het Elbrus-gebied is het idee geboren om de Carstensz te doen”, zegt Tuytel. „Het is de overwinnaarsberg, ligt in the middle of nowhere en je hebt daar nog inheemse stammen, mannen met peniskokers die nog in het stenen tijdperk leven, waar we telkens om permissie moeten vragen om door te mogen naar het volgende gebied. Ontlading Om samen dat gevecht te leveren met brandslachtoffers, alles te overwinnen en dan die ontlading delen, dat is voor ons de ultieme uitdaging.” Jarenlang bleef de berg gesloten voor klimmers vanwege conflicten tussen de Papoea’s en de Indonesiërs. Tuytel: „Het is een tocht met vele mentale obstakels, maar wel ideaal dat we langzaam aan omhoog gaan en de tijd nemen om te acclimatiseren. ’s Nachts om twee uur beginnen we dan aan de toppoging. We gaan nog flink oefenen, zodat qua klimmen met touwen niemand voor verassingen komt te staan.” Er heerst al een uitstekende chemie tussen ’de redders’ en ’de overlevers’. Gita van Duinen (46) is een Haagse fysiotherapeute en moeder van drie tieners; ze raakte als 3-jarig meisje verbrand door een explosie van een barbecue en er volgden zo’n tachtig operaties. „Alleen al de voorbereidingen en de gedachte aan de tocht bezorgen mij overal prettige kippenvel, al doen mijn littekens daar niet aan. Van mijn littekens kom ik nooit meer af, maar ik mag wel mee met de brandweer… Ik doe waar mijn passie ligt. Dit moet een onvergetelijke ervaring worden. In die jungle gaan we onszelf tegenkomen, het wordt zwaar maar gaaf.” René Tol (29) raakte als 14-jarige betrokken bij de Volendamse Nieuwjaarsbrand. „Dan ben je wel meteen kind af. En een paar jaar geleden heb ik de wereld rondgereisd, ik weet niet of ik dat had gedaan als ik de Nieuwjaarsbrand niet had meegemaakt. Ik hoefde in ieder geval niet lang na te denken toen me deze uitdaging werd voorgelegd. Het is bepaald niet alledaags en m’n moeder staat nog steeds niet te springen, maar ze weet dat ik toch wel ga.” Als Dominique Georges (28) straks vertrekt, is het exact zes jaar geleden dat zij getekend werd door vlammen. „Het zijn veelbewogen jaren geweest, met de hersteloperaties, revalideren maar vooral met mezelf weer terug te vinden. Ik kon het maar niet accepteren, maar wat je niet breekt maakt je groter en sterker en alles gebeurt met een reden. Met deze geweldige expeditie mag ik aantonen dat alles wat je op je pad meemaakt, je rijker naar je bestemming zal brengen. Niets is onmogelijk!”