Achter de voordeur van Jan van Wallendalplein 10 in Edam

“Het duurt soms even, maar wat hij maakt is heel erg mooi!”

Als iemand handig is met een hamer, is het wel Siem Porisus. Voor zijn dochter bouwde hij eigenhandig een woning in de Kapsteeg in Edam en ook al is hij de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd, bouwen blijft hij. Wat is het verhaal achter zijn eigen voordeur? Daarover vertelt zijn vrouw Ron Porsius meer.

Wanneer zijn jullie hier komen wonen?

“We kochten dit huis twee jaar voor ons trouwen, dit jaar zijn we in december 44 getrouwd. Voordat we er gingen wonen is het tijdelijk verhuurd en voordat we erin gingen is het helemaal verbouwd. Dat heeft Siem natuurlijk allemaal zelf gedaan. We konden het huisje kopen voor 12.000 gulden, dat was in die tijd zo. Het was ontzettend oud. De vloer was scheef en je keek zo tussen de dakpannen naar buiten, het was nooit goed onderhouden. Ik wist dat Siem handig is, dus dat zou wel goed komen.”

Wat hebben jullie eerst aangepakt?

“Ik weet nog goed hoe het er toen uitzag. Aan de voorkant, die van buiten nog hetzelfde is, hadden we bij de ingang een kleine slaapkamer en een lange gang naar binnen toe. Daar was een klein keukentje en smal hokje met wc. In de keuken was een luik met een losse ladder naar boven, naar de zolder. Daar was niets, behalve een dakkapel aan de voorkant. Volgens mij is Siem bijna een jaar bezig geweest voordat we erin gingen. Hij had de slaapkamer beneden aan de voorkant opgeofferd, daar kwam een vaste trap naar boven met een wc en douche. Hij heeft echt alles zelf gedaan. In de woonkamer heeft hij een balkenplafond gemaakt met korbelen, allemaal met de hand. Boven zijn aan de voor- en achterkant twee dakkapellen gekomen met twee slaapkamers. Onder het schuine dak had hij een inbouwkast gemaakt. De grote slaapkamer had twee deuren, als er namelijk kinderen zouden komen, zouden we daar twee slaapkamers van kunnen maken, dat is er echter nooit van gekomen.”

Wat was het volgende project?

“Al snel heeft hij een schuurtje in de tuin gebouwd. De stenen hiervoor heeft hij uit Amsterdam laten komen, uit de Haarlemmer Houttuinen. Ik weet het nog goed, er lag een enorme stapel met brokken muur waar die stenen inzaten en die schoongebikt moesten worden. Ik ging met mijn rug naar de berg toe zitten, pakte een stuk en ging aan de gang. Het leek wel of die berg nooit kleiner werd, daarom hoefde ik hem ook niet te zien. Het is uiteindelijk een heel mooi schuurtje geworden, met prachtige stenen, ik vind ze nog steeds heel mooi. We kregen gelukkig hulp van vrienden en van Gerrit Duizend, die kende Siem via zijn werk bij Butter. Hij mocht een oud bikijzer van hem lenen wat hij heeft mogen houden, dat hebben we nog, zo leuk om te hebben.”

Daar is het vast niet bij gebleven

“Al snel kreeg ik een andere keuken. Het idee ontstond door de nieuwe schuur, Siem had bedacht om tussen het huis en de schuur een keuken te maken, met een lessenaarsdak. Ik was altijd aan het fantaseren, het zou toch fijn zijn als we boven een extra slaapkamer zouden hebben. Siem zei eerst: ik heb genoeg gebouwd aan dit huis, maar hij is er toch aan begonnen. Eerst heeft hij in de tuin beton gestort, er is een aanbouw gekomen met daarin een nieuwe keuken en boven een extra slaapkamer. Het is ontzettend mooi geworden boven, ook is de badkamer van beneden naar boven verplaatst.”

Zijn de verbouwingen altijd voorspoedig voorlopen?

“Toen de aanbouw werd gerealiseerd, moest de muur gestut worden. Er stonden dus twee van de steunpalen in mijn woonkamer, een precies voor het raam. Ik ben niet zeurderig aangelegd en had de palen inmiddels ombonden met rood lint waaraan ik de kerstkaarten had opgehangen.

De aanbouw was al een tijdje klaar toen ik toch maar eens vroeg wanneer die palen weg zouden kunnen. Ik moest er namelijk altijd dwars langs als ik met een pan van de keuken naar de eettafel wilde. Zegt Siem: Oh, dat kan allang al! Ik heb daar ruim een jaar mee in mijn huis gezeten! Nou ja, het was wel een mooie plek voor de kerstkaarten. Mensen kunnen soms zo moeilijk doen tijdens een verbouwing, waarom zou je? Ik ben mijn hele leven al aan het verbouwen. De overloop is nog nooit af geweest, voordat hij het af kon maken, waren we alweer met een nieuwe verbouwing bezig of heeft hij ergens anders een klusje. Hij werkt nog altijd met heel veel plezier, of dat nou thuis is of bij iemand anders. Ik zeg wel eens over mijn man: het duurt soms even, maar wat hij maakt is heel erg mooi.”