Achter de voordeur van Edammerweg 1
Op de hoek van de Oosterweg en Edammerweg in de Purmer staat het witte huis van Erik en Hanneke Huber.
De woning wordt gekarakteriseerd door een enorme tuin rondom met prachtige bomen en planten, maar ook veel gras dat vakkundig wordt gemaaid door de heer des huizes: “grasmaaien vind ik echt heerlijk.” Foto's Cor Kes.
Sinds wanneer wonen jullie hier?
“Samen met mijn vader ben ik de eerste keer gaan kijken, dat was in 1971,” vertelt Erik Huber. “Mijn vader wist het meteen terwijl ik het eigenlijk niet zag zitten. Het was een duur huis, zeker voor de staat waarin het verkeerde. Toen we weer buiten stonden had ik het eigenlijk wel gezien en liep er niet echt warm voor. Ik ben toen samen met mijn vader een kopje koffie gaan drinken en hij zei de voor mij toen zo belangrijke woorden: Erik, het plekje is het waard. En daar heeft hij zo ongelofelijk gelijk in gekregen.”
‘Bij boeren moet je niet aankomen met geld, die denken in ruilmiddelen’
Wat weten jullie over de historie van het pand?
“Het huis is gebouwd door de Familie De Kock, waarschijnlijk rond 1929.” Hanneke: “Heel bijzonder, mijn moeder vertelde altijd dat mijn opa nog eens geholpen had aan de bouw van een huis in de Purmer voor de familie De Kock, dat was dus dit huis.”
Wat hebben jullie aan de woning aangepast?
“Het was dramatisch, echt een vreselijke puinhoop dus alles is opgeknapt. De tweede garage stond er nog niet, die hebben we laten bouwen en aan de achterkant hebben we er een kap op laten zetten. Ik weet nog een avond toen we het huis net hadden. We woonden nog in Landsmeer en ik ging na mijn werk even kijken wat er allemaal gedaan was. Midden in de kamer stond een kistje, daar ben ik op gaan zitten en ik zag het echt niet meer zitten. Waar zijn we aan begonnen?” Hanneke vult aan: “Van kelder tot zolder, alles is opnieuw erin gezet. Er zijn echt momenten geweest waarop we dachten: wat moet dit worden? Hoe komen we hier weer uit? Maar het is goed gekomen. We zijn uiteindelijk 29 april 1972 verhuisd.”
Hoe is de tuin zo geworden?
“De grond om het huis heen hebben we er in drieën bijgekocht.” Hanneke: “We hadden wel een voortuin met aan de zijkant een klein stukje, één pad en geen achtertuin.” Erik: “We hebben eerst een stuk erachter gekocht en daarna hier aan de zijkant. Het stuk richting de dijk kon ik niet meteen kopen, daarom kocht ik eerst een ander stuk in de Purmer en heb dat later geruild voor het stuk achter mijn huis. Bij boeren moet je niet aankomen met geld, die denken in ruilmiddelen, zoals land. Ik wilde natuurlijk graag de grond om het huis hebben en buurmans erf is maar één keer te koop.”
Hoe heb je de tuin ontworpen?
“We hebben de tuin in overleg met de mensen van het Lokkemientje ingericht. We geven ze veel vrijheid maar ik heb natuurlijk wel inspraak. We hebben bijvoorbeeld een grote vijver, dat past bij mijn denken. Ik bedenk iets en als ik dat gedaan heb, moet het extremer en groter. Ik luister wel naar de inbreng van Johan Grootendorst en zijn collega’s, dat is voor mij maatgevend omdat ik hem op dit gebied meer deskundig vind. Mijn dunk voor eigenwaarde is niet slecht, maar heeft wel een grens. Dus dan ga je vragen en luister je.”
Waar ben je het liefste mee bezig in de tuin?
“Het is een prachtige tuin met een mooi grasveld aan de achterkant. Hier breng ik heel veel tijd door, ik vind het heerlijk om te grasmaaien. Aan het onderhoud van de tuin doe ik verder weinig, alleen dus het gras. Ze zeggen weleens: kort maaien, dan gaat het onkruid dood, dus met mooi weer maai ik elke dag wel een stukje. Een goede kennis van ons vindt het altijd heel grappig om mij te zien maaien als hij over de dijk fietst, dan zie je volgens hem een klein mannetje op een maaier rijden in een enorm grasveld.”
Wat is jullie favoriete plek in de tuin?
Hanneke :”We zitten het liefste hier voor de garage, dat is eigenlijk de oorspronkelijke tuin. Daar heb je vrijwel de hele zomer heerlijk zon en iedereen kan langskomen.” Erik: “Wat linksaf slaat of rechtdoor, iedereen kan even aankomen. Wel zo gezellig.” Hanneke vult aan: “Als ik niet gezien wil worden, kruip ik in een ander hoekje van de tuin. Erik gaat bijna elke dag wel een rondje tuin doen, ik minder, maar zeker voor onze kleinkinderen is het heel erg fijn. Iedereen kan hier lekker zijn gang gaan.”