Vrijwillige, maar professionele reddingsbrigade Zeevang

Reddingsstation Zeevang werd ooit opgericht op initiatief van een aantal bij Zwembad Warder betrokken streekbewoners. De vereniging is inmiddels uitgegroeid tot een volledig operationele reddingsbrigade die dag en nacht klaarstaat. Bestuursvoorzitter Ed Doesburg vertelt over het werk en de mensen. “Je moet ook met windkracht acht het water op durven”.

De zon wint dezer dagen aan kracht en de kou verdwijnt uit de lucht. Waar sommige niet kunnen wachten op de eerste dag dat er weer rokjes gedragen worden, staan anderen nu al in de startblokken om het Markermeer op te gaan. Als het vaarseizoen begint krijgen de vrijwilligers van Reddingsstation Zeevang het een stuk drukker.

Slechte voorbereiding en het nemen van teveel risico’s zijn vaak de oorzaken van incidenten op het water. “Mensen gaan voor het eerst weer varen en krijgen problemen met de motor of de tuigage op een zeilboot, ze vergeten het weerbericht goed te bekijken of plannen hun route niet goed uit op een waterkaart en komen vast te zitten”, zegt Ed.

Onderkoeld

Maar de werkzaamheden van het reddingsstation beperken zich niet tot de maanden dat het mooi weer is. Zo hebben ze in januari 2013 eens een groep kanoërs van het water gehaald. “Ze wilden naar Lelystad varen, maar een van hen dreigde onderkoeld te raken omdat zijn pak niet goed sloot. De rest wilde doorgaan want ze vonden dat ze ervaren genoeg waren. Daar hebben we de politie toen nog bij gehaald”. Zelf als er ijs ligt kunnen ze in samenwerking met de brandweer in actie komen met een semi-drijvende slee om iemand uit een wak te trekken.

De Uitdaging

Wat als er een incident op het water plaatsvindt? Die vraag stelde men zich bij Zwembad Warder 27 jaar geleden. Om mensen in nood adequaat te kunnen helpen werd Reddingsstation Zeevang opgericht. Ze begonnen met een vlet, een soort sloep. Twee oude zeecontainers op het terrein van Zwembad Warder deden dienst als post en bergingsruimte. In 1997 werd met behulp van het tv-programma De uitdaging van Angela Groothuizen het huidige boothuis gebouwd. Het bevat: lieren, een steiger, een werkplaats en een berging voor overlevingspakken. Bovenop het boothuis werd een commandopost geplaatst.

In 2012 werd de post door de leden van het reddingsstation verbouwd waardoor hij nu twee keer zo ruim is. Het reddingsstation heeft momenteel twee boten: de Beer en de Simac. Ze zijn respectievelijk 6,5 en 7,5 meter lang, kunnen een snelheid bereiken van 37 en 33 knopen en ze worden beiden door vier personen bemand. Ze beschikken verder grotendeels over dezelfde voorzieningen zoals: een EHBO-set, een drenkelingennet, een sleepinrichting, een brandblusser, een radar, en een marifoon.

Lef

Onbetaalde professionals. Zo moet je de varende vrijwilligers van Reddingsstation Zeevang volgens bestuursvoorzitter Ed Doesburg beschouwen. Ze trainen eens per week, doen mee met grootschalige oefeningen, verversen jaarlijks hun EHBO-diploma, kunnen met een AED omgaan, staan dag en nacht paraat en moeten elke positie op een van de twee reddingsboten kunnen bemannen. Tijdens een actie of oefening heerst er strikte discipline en hiërarchie aan boord.

“Dat zou je misschien niet zeggen als er na afloop van een training nog wat nagepraat wordt”, grapt Ed. Het zijn overwegend mannen die fysiek werk doen, affiniteit hebben met watersport of een achtergrond hebben in de scheepvaart. Sensatiezoekers zijn het echter niet. “Vrijwilligers komen hier niet uit bravoure of omdat ze die pakken zo mooi vinden, maar ze moet wel lef hebben. Met windkracht acht en hoge golven moet je ook het water op durven. Daar trainen we ook op als we de kans hebben”. Het is vrijwillig maar niet vrijblijvend, aldus Ed.

Overleven

Reddingsstation Zeevang is gelieerd aan de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) en onderdeel van de Regionale Voorziening Reddingsbrigades Zaanstreek-Waterland. Van het KNRM krijgen ze een budget in natura voor trainingen, reparaties of pakken, maar verder moeten ze zelf voor financiering zorgen, bijvoorbeeld in de vorm van donaties. Ook krijgen ze vergoedingen voor het waarborgen van de veiligheid tijdens evenementen zoals de Pieperrace bij Volendam en de Delta Loyd Regatta, een internationale zeilwedstrijd bij Medemblik.

Maar ook tijdens de Volendammer kermis houden ze tot diep in de nacht een oogje in het zeil. Kermisbezoekers met een slok teveel op willen nog wel eens in de haven belanden, vrijwillig of per ongeluk. Dat kan gevaarlijk zijn, zeker als iemand tussen twee boten in beland. “Het menselijk lichaam wil instinctief altijd overleven, maar als je dronken bent wordt ook dat allemaal wat minder”.