De hele hulpverleningsindustrie, alle therapeuten, leerkrachten, pedagogen stort zich likkebaardend op deze casus, in de enclave Volendam. In hun ogen een soort onontdekte stam uit het Amazonegebied dat nog nooit met de beschaafde wereld in aanraking is geweest. Kunnen ze hun bestaan weer rechtvaardigen en hun subsidie voor de komende jaren verzekeren. En al die hulpverleensters lopen nu met klik-klak hakken, ernstige gezichten met dikke dossiers alle deuren plat.
Ik ken toevallig de ouders van zo'n meisje. Zorgzame, verstandige ouders die hun kinderen goed in de gaten houden, niet onnodig pamperen, duidelijke regels stellen, hen daarop aanspreken en ook er niet voor terugdeinzen 'nee' te zeggen en ook maatregelen nemen. En dit is hun nu overkomen. En nu worden ze weggezet door onze gemeenschap als onverantwoordelijke, egoïstische, alleen op geld-beluste volwassenen die kun kinderen klakkeloos alles geven om maar geen last van ze te hebben.
Ze weten niet wat hen overkomt. Het enige waarmee ze zijn gebaat is rust. God verhoede hen als ze ook nog te maken krijgen met goedgebekte types van bureau Jeugdzorg die hen onder curatele stelt. Heb ook gezien wat voor ellende die kunnen aanrichten.
Ik praat hiermee niet goed wat er is gebeurd. Beslist niet. Maar zeg nooit, mijn kinderen overkomt dat niet.