De marathon van Athene. Met diabetes

In februari schoot me het gekke idee te binnen: ik wilde voor het eerst in m’n leven een marathon gaan lopen. En snel ook. Waarom? Het stoorde me dat veel mensen nog steeds denken dat sport en diabetes niet samengaan. Die gedachte klopt niet. Regelmatig bewegen zou eigenlijk verplicht moeten worden voor elke diabeet. Indirect vermindert het de kans op complicaties aanzienlijk.

Desondanks heb ik mezelf de afgelopen maanden meer dan eens afgevraagd waarom ik ook alweer een marathon wilde lopen. Op het eerste oog is het natuurlijk een fantastisch doel, maar in de praktijk is het een loodzware missie. Zeker als je de trainingen combineert met een drukke baan. Maar opgeven is nooit in m’n hoofd opgekomen, ondanks het feit dat het trainen soms moeizaam ging. M’n spieren waren het immers niet gewend om afstanden van tien kilometer en langer te lopen…

Aankomst

Na maanden van bloed, zweet en tranen arriveerde ik op vrijdag 6 november in Athene. Samen met mijn loopmaatjes Patrick Leeflang en Anne Mooijer (m’n vriendin). We hebben voor Athene gekozen, omdat de marathon daar ooit is ontstaan. Na de militaire slag bij het plaatsje Marathon zou boodschapper Pheidippides de 42 kilometer en 195 meter naar Athene rennend hebben afgelegd, om zo de overwinning van het Atheense leger te kunnen overbrengen. Daarna overleed hij. Het leek ons schitterend om Pheidippides achterna te gaan. Maar dan wél in leven te blijven… ;-)

Zwama

Zaterdag stond de wekker om kwart over zeven. Rond acht uur zijn we onder begeleiding van ex-marathonkampioen Paul Zwama de stad ingegaan om de spiertjes los te maken. Paul was mee namens Loopreizen.nl, de organisatie die onze reis tot in de puntjes had verzorgd. Paul gaf later op de dag op de Nederlandse ambassade een vlammende lezing over zijn ervaringen met de marathon. Op diezelfde ambassade stond ons tevens een heerlijk bord pasta en een woordje van de ambassadeur te wachten. Meteen na het event op de ambassade zijn we gaan slapen. Althans, gaan liggen. Want slapen… dat zat er nog even niet in. Het gevoel dat je voorafgaand aan je eerste marathon ervaart, is onbeschrijflijk. Een combinatie van heel veel spanning, onwetendheid, maar toch ook heel veel zin.

De dag

Zondag stond de wekker om half vijf. Om vijf uur zaten we aan de ontbijttafel. Een handje noten, een banaan, een appel en twee eitjes. Daarna zijn we richting het plaatsje Marathon gegaan. De bussen stonden rijendik klaar om ons daar naartoe te brengen. En ja… tijdens die rit word je pas écht met je neus op de feiten gedrukt. Dan weet je precies welke afstand je even later zelf rennend gaat afleggen. Op en neer, op en neer, op en neer… Het was een graadje of zeventien toen we in Marathon aankwamen. We hebben onze kleding afgegeven en zijn in een klein stadionnetje gaan warmlopen. Samen met nog duizenden andere lopers. Schitterend om te zien hoe binnen de organisatie van de marathon werkelijk álles als een geoliede machine liep.

GPS

Een kwartier voor aanvang (8.45 uur) werden we verwacht in het startvak. Stonden we dan… Drie hobbylopertjes uit Volendam. Eentje zelfs met diabetes. Wie had dat gedacht, toen ik twee jaar geleden op sterven na dood was met een bloedsuikerwaarde van rond de 35. Overigens zal die waarde niet veel lager zijn geweest voorafgaand aan de marathon. Zelden ben ik zo zenuwachtig geweest. Vooral omdat je niet weet wat je te wachten staat. Het parcours is enorm hellend, het wordt heel warm, ik heb nog nooit zo’n heftige inspanning geleverd met diabetes en wist niet of ik genoeg eten mee had. Het was dan ook niet fijn dat mijn gloednieuwe TomTom-horloge moeite had met het vinden van satellieten en ik uiteindelijk zonder GPS moest lopen. Dat zorgde voor extra spanning. Gelukkig stond er bij elke kilometer een bordje langs de weg. Het waren er 42, welgeteld… ;-)

Samen

Tot de 25 kilometer liep ik als een zonnetje, in de felle zon. Het was inmiddels rond de 27 graden. Vanaf dat moment voelde ik m’n eerste pijntjes en m’n benen werden steeds zwaarder. Anne zat een paar honderd meter achter me, Patrick liep voor me uit. Ik heb m’n tempo iets verlaagd, zodat ik Anne uiteindelijk weer zou treffen. Dat lukte. We zijn daarna samen verder gegaan. Dat voelde voor ons allebei toch wat prettiger.

Lever

We passeerden de 34 kilometer. Anne greep naar haar lever. Een pijnscheut. En een heftige ook. De pijn nam zo erg toe, dat ze eigenlijk niet meer verder kon. We zijn even gaan wandelen. Langs de lijn moedigden honderden Grieken ons aan: ‘Bravo, bravo!’. Ik kreeg tranen in m’n ogen. Je gaat zo diep, bent op 34 kilometer, en dan proberen al die mensen je over de pijngrens te sleuren. Hartverwarmend. Het werkte ook als doping voor Anne. We moesten en zouden samen finishen. Anne heeft de afgelopen twee jaar altijd klaargestaan voor mij en nu zou ik haar naar de eindstreep in dat magische Olympisch Stadion van Athene brengen. Met vallen en opstaan lukte dat.

Over de laatste acht kilometer hebben we bijna anderhalf uur gedaan, maar dat maakte ons allebei niet uit. Het samen finishen, dat was zó bijzonder. Zeker toen we daarna Patrick zagen, die op ons had gewacht. Met medaille. Wát een moment! En met m’n bloedsuiker ging het ook prima. Bij thuiskomst waren m’n waarden te hoog (rond de 20), maar een hapje en drankje later gingen deze langzaam weer naar beneden.

Sport en diabetes

Nu, een week later, denk ik er nog steeds met kippenvel aan terug. Dat zal waarschijnlijk de rest van m’n leven zo blijven. Maar wat ik ook hoop, is dat ik er mensen met diabetes mee heb kunnen stimuleren. Dat is ook het belangrijkste doel van deze stichting. Ik wil medepatiënten laten zien dat sporten echt van essentieel belang is voor een aangenaam leven met diabetes. En ‘ik kan het niet’ is in veel gevallen geen geldige reden. Toen ik in februari besloot dat ik een marathon wilde lopen, was mijn maximaal gelopen afstand zes kilometer. Kun je nagaan wat je in een mum van tijd kunt bereiken. Een marathon lopen is echt niet voor iedereen noodzakelijk, maar ik heb hiermee wel laten zien dat ook mét diabetes nog steeds alles mogelijk is. En dat is wat ik wilde overbrengen!

Hopelijk kom ik jullie snel tegen; op de fiets, met hardloopschoenen, met een bal aan jullie voet, op skeelers… alles is prima, als het maar in beweging is! ;-)