Inburgeren door sportverbroedering

Het is een bekend gezegde: ‘Sport verbroedert’. Hoewel het in schril contrast staat met de uitspraak ‘Voetbal is oorlog’ van wijlen Rinus Michels wordt bij voetbalvereniging EVC de daad bij het woord gevoegd. Sinds enige tijd hebben zich bij de selectie van EVC A2 twee jonge mannen uit Myanmar aangesloten, die na een omzwerving van enkele jaren zich uiteindelijk met hun moeder en broers en zussen in Edam hebben gevestigd. Mang Peter Mang (19) en Thomas Suanen Ping (17) zijn gastvrij onthaald en kunnen mogelijk binnenkort hun debuut gaan maken in de kleuren van EVC.

Het gezin van Peter en Thomas is in april van dit jaar neergestreken in een woning aan de Langemeerstraat in Edam. De reis, voor zover je van een ‘reis’ kunt spreken voor mensen die uit het dictatoriale Myanmar (voorheen Birma) gevlucht zijn, begon in 2010 en leidde via Thailand en Maleisië naar Nederland waar de moeder en haar zes kinderen vanaf oktober 2014 aanvankelijk werden opgevangen in asielzoekerscentra, eerst in Ommen en later in Dronten, totdat men een verblijfsvergunning kreeg. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

In de centra konden de kinderen nog niet naar school en werd er ook niet structureel aan sport gedaan. Eenmaal in Edam aangekomen werd het gezin opgevangen door Vluchtelingenwerk Edam-Volendam en sindsdien ondersteund door maatschappelijke begeleiders Jan van Baar en Liesbeth Meijer. Jan van Baar legt uit: ‘Liesbeth en ik maken de mensen wegwijs binnen de gemeente en regio en helpen ze met het nodige papierwerk en de trajecten die men moet doorlopen om zaken als scholing, uitkeringen en uiteindelijk ook het zoeken naar werk goed aan te pakken.

Iedereen gaat nu naar verschillende scholen, vooral om de taal goed te leren, en als dat achter de rug is gaan we verder kijken welke opleidingen mogelijk zijn of dat men op zoek kan gaan naar werk. In Nederland geldt een Inburgeringsplicht en die geldt vooral voor de 18-plussers binnen het gezin.

Op een gegeven moment heb ik aan de jongens gevraagd of ze ook wilden gaan sporten en Peter en Thomas gaven direct aan dat ze graag wilden voetballen. Ik heb vervolgens contact gezocht met EVC en men was bereid om de jongens aan te laten sluiten met het juniorenteam van leider Ruud Conijn en trainers Jan van de Nes en Hans Karregat. Gelukkig heeft de gemeente een speciaal potje en daaruit wordt voorlopig de contributie voor Peter en Thomas betaald totdat het gezin alle zaakjes op orde heeft.’

Bij EVC is men enthousiast over de Aziatische nieuwkomers. Leider Ruud Conijn heeft inmiddels enkele weken ervaring met Peter en Thomas. ‘Het was vooraf wel even spannend. De jongens spreken een paar woordjes Nederlands en nauwelijks Engels, wat de communicatie bemoeilijkt. Wat het voetbalniveau van hen was, was vooraf onbekend. Het was dus lastig om in te schatten hoe de spelers zouden reageren op de twee nieuwelingen. In het begin was het een beetje zoeken.

Tijdens de trainingen is wat meer uitleg nodig dan normaal, maar ik weet zeker dat het slechts tijdelijk zal zijn. Peter en Thomas voetballen nu prima mee op het niveau van het team. Het zijn echte aanwinsten! De trainingen verlopen in een prima sfeer, er wordt door iedereen lekker getraind en goed gevoetbald. We merken dat ze het heel leuk vinden en geven dat ook zelf aan. Het voetballen op een veld is nieuw voor hen omdat ze voorheen alleen gewend waren op straat of op een plein te voetballen. Ik denk dat dit ‘project’ als heel geslaagd beschouwd kan worden!

Momenteel kunnen Peter en Thomas alleen twee keer per week meetrainen, maar als ze binnenkort spelerspassen hebben kunnen ze bij ons meespelen. Ze zijn zeker talentvol, komen altijd op de training en tonen beiden een uitstekende inzet, dus ik wil ze er graag bijhebben. Hun medespelers zijn ook positief.’ Ook trainer Jan van de Nes kan alleen maar lof opbrengen voor de manier waarop zowel de nieuwelingen als de ‘oude’ groep de nieuwe situatie hebben opgepakt.

Hij verklaart: ‘We zijn een kleine twee maanden onderweg en ik moet zeggen dat iedereen het geweldig goed doet! In het begin was het moeilijk omdat de communicatie erg stroef liep en je niet teveel aandacht aan Peter en Thomas wilt geven ten opzichte van de andere jongens. Maar de acceptatie ging bijzonder snel en momenteel is het een feest om met deze groep te werken. Iedereen gaat uitstekend met elkaar om, er wordt goed gevoetbald en er wordt met plezier maar ook serieus getraind. Peter en Thomas zijn twee heel plezierige jongens en heel leergierig. Ik denk dat EVC nog veel plezier aan deze jongens kan gaan beleven!’

Een interview met de jongens is geen sinecure. Zowel Peter als Thomas willen graag meewerken aan het artikel, maar het gesprek kan alleen gevoerd worden met afwisselend Nederlandse en Engelse zinnetjes, vooral bestaande uit steekwoorden. Het is duidelijk dat de jongens nog geruime tijd de taallessen zullen volgen, de één bij Fiolet Taaltraining in Purmerend en de ander op het Montessori College Oost in Amsterdam. Maar nog duidelijker is dat ze erg enthousiast zijn als het om het voetballen bij EVC gaat. Waar hun ambities hen gaan brengen zal de toekomst leren.