Woninginbraak heterdaad in Kwadijk

Het was zo een nachtdienst dat er eigenlijk niet heel veel gebeurde. Er reden niet echt voertuigen rond waarvan je als diender denkt “die is het controleren waard”, en alle voertuigen die wij controleerde waren dik in orde.  Netjes een rijbewijs, de bestuurders had geen alcohol gedronken, en aldoor werden wij getrakteerd op vriendelijke gesprekjes tijdens de controles. Ook op de politiemeldkamer bleef het onheilspellend stil.

Het was zo een nachtdienst dat er eigenlijk niet heel veel gebeurde. Hm, vaak voel je dan als diender dat er “ iets” zit aan te komen. Het was gewoon “ te” rustig. Op enig moment, reden wij in de omgeving van Kwadijk, toen wij de meldkamer om een “ wagen vrij” hoorde vragen, in juist die omgeving. Wij melden ons aan en kregen de volgende melding:

“In Kwadijk staat een man bij de een hoekwoning. Daar hoort hij “breekgeluiden” vanachter een hoekwoning komen. Hij staat daar met zijn hond en wacht op jullie komst. Mogelijk is hier sprake van een inbraak heterdaad.”

Wij waren redelijk in de buurt en onder prio 1, dat betekend met optische en geluidssignalen, gingen wij naar Kwadijk. Natuurlijk dien je deze signalen op tijd uit te zetten want het is niet heel handig je komst erg ver tevoren aan te kondigen. Dit zou de dievengilde wellicht kunnen afschrikken, en dat doen wij liever in persoon. Wij hoorde over de mobilifoon dat diverse eenheden met ons meereden en enkele de toegangswegen blokkeerden om een eventuele ontsnapping middels een voertuig, onmogelijk te maken.

Gezien de afstand die wij moesten overbruggen hebben onze optische en geluidssignalen niet heel lang aangestaan, en al snel reden wij de straat in en zagen de man met de hond staan. Wij zetten onze motor aan het begin van de straat uit en rolde het laatste stukje nagenoeg geluidloos, naar de man toe. Wij gaven de meldkamer door dat wij terplaatse waren en een onderzoek in gingen stellen. Wij hoorde van de meldkamer dat een hondengeleider inmiddels nagenoeg terplaatse was. De man met de hond wees naar een tuinpad welke gelegen was naast een hoekwoning en hield zijn vinder langs zijn mond alsof hij wilde aangeven dat wij moesten luisteren.(!)

Inderdaad hoorden wij breekgeluiden vanachter de woning komen, waar wij recht voor stonden. Onmiskenbaar was dit een heterdaad woninginbraak. Om tactische redenen pakte ik als eerste mijn zaklamp. Als inbrekers in het donker aan het werk zijn, is het vaak handig ze zachtjes te benaderen en ze dan vol in het gezicht te schijnen met de zaklamp. De combinatie werken in spanning en vaak in het pikkedonker en vervolgens de lamp erop zetten heeft diverse malen eerder succes gehad. Als ze eenmaal geen vlekken meer voor de ogen hebben zijn ze vaak al afgeboeid.

Wij hadden op dat moment geen idee om hoeveel inbrekers zou gaan, maar daar onze collegae ook bijna terplaatse waren besloten wij niet langer te wachten en tot aanhouding over te gaan.
Stil liepen mijn collega en ik het tuinpad op en hoe verder wij liepen hoe harder de breekgeluiden werden.

Ik zag, enkele meters van mij vandaan, iets bewegen. Het was echt heel donker dus wat meer dan een vage contour kon ik er niet van maken. Wel zag ik dat het onze richting op bewoog. Met de adrenaline kolkend in mijn lijf besloot ik de lamp aan te zetten en te bespringen wat naar ons toe kwam lopen. Ik had de lamp op mijn schouder en deed deze aan. Ik heb zelf een lamp met 1020 Lumen, dus waar ik op schijn wordt echt zichtbaar. ... Ik deed de lamp weer uit, keek mijn collega aan en vroeg haar: “zag jij dit nou ook?”

Ik zag langzaam een glimlach verschijnen op het gezicht van mijn collega, en om zeker te zijn van mijn zaak scheen ik nog een keer de richting op vanwaar het geluid kwam en het “ iets” in onze richting kwam gelopen. Op dat moment keken wij naar een jonge koe. (later hoorde wij dat het een Vaars was). Het beest keek ons ontspannen aan alsof ze wilde zeggen: “hallo, jullie hier?”  Wij stelden een verder onderzoek in, en uiteindelijk bleken er een achttal koeien in de achtertuin van de bewoner van het hoekhuis te staan.

Enige hilariteit konden wij niet voorkomen. Zowel de man met de hond, waar wij overigens heel veel respect voor hebben daar hij, met zijn hond, is blijven staan totdat wij er waren, konden onze lach uiteraard niet inhouden. Uiteindelijk ging de voordeur van de betreffende hoekwoning open en stond daar de bewoner die, na het verhaal gehoord te hebben, ook kon lachen om het voorval.

Via de oortag van de dieren, lukte het onze meldkamer de eigenaar van de dieren te contacten. Die vertelde er direct aan te komen. Dit ging een minuut of 10 duren. Inmiddels besloten de dieren dat ze lang genoeg in de tuin hadden gestaan en wilde ze, langs de woning, de straat weer op. Persoonlijk vond ik dit niet zo’n goed idee maar de echte aandrang om ervoor te gaan staan had ik niet direct. Ik vond ze best groot! Mijn collega had er een stuk minder moeite mee en hield de dieren netjes op hun plaats.

De boer en boerin waren snel terplaatse en inmiddels had zich een vriendelijke mijnheer gemeld die, aan het einde van de straat, een stuk land had waar ze even konden staan totdat het weer daglicht was. De Vaarsen bleken een behoorlijk stukje aan de wandel te zijn geweest en ze nu in het donker, weer terug laten lopen was niet het beste plan.

Ondanks de dieren zich vrij probleemloos lieten lokken door de boerin met wat emmers voer in de richting van het stukje land, besloot een van de dieren een bocht iets te scherp te nemen en de sloot in te kukkelen. Dit was voor ons even schrikken, maar met wat ervaren boerennuchterheid (niet die van mij overigens) en "skills” was het dier zo weer uit het water.

Al met al een melding om met een glimlach naar terug te kijken. De schade aan de tuin van de bewoner van de hoekwoning, die de komende 30 jaar niet meer hoeft te bemesten, is netjes onderling geregeld.

Waakzaam en dienstbaar

[gallery type="rectangular" link="file" size="full" ids="158304,158305"]