Reactie DBC / SKOV op brief personeel
Beste collega’s,
Gisteren heb ik een brief ontvangen namens een groot aantal collega’s. Het klinkt tegenstrijdig, maar diep van binnen ben ik blij met de strekking van deze brief en met alle reacties van ongeloof, diepe droefheid en gevoelens van verscheurdheid. Ondanks alles is het zeer te waarderen dat velen verontwaardigd zijn dat er naar buiten is getreden over de handelwijze van een gewaardeerde collega, want dat is X.
En toch … ook aan X waren leerlingen toevertrouwd. Het hoogste goed is dat we dit vertrouwen niet beschamen. X heeft dit helaas wel gedaan. Hij heeft de grenzen van het toelaatbare ruim overschreden, zonder aanleiding en zonder verklaring. Dat maakt dat we X tot onze enorme spijt niet langer op onze school kunnen laten werken.
Had het ontslag en had de manier waarop dit kenbaar is gemaakt op de wijze moeten gebeuren zoals nu heeft plaats gevonden? De communicatie over deze pijnlijke zaak heeft veel vragen opgeroepen, maar het naar buiten treden vonden we nodig omdat het geen louter interne kwestie betreft.
Een klein aantal leerlingen was in ieder geval op de hoogte van wat er is gebeurd, evenals ouders en enkele collega’s. De kans was aanwezig dat tijdens het weekend andere leerlingen en ouders zouden worden gekend in het gebeuren, met onvoorziene gevolgen. Omdat wij het gebeuren niet intern wilden houden en we de geruchten nog enigszins wilden kanaliseren hebben we – na ruim overleg met deskundigen – aan alle ouders bekend gemaakt dat iemand van school grenzen heeft overschreden, met een verwijzing naar het gebeuren.
De formulering had wellicht anders gekund, maar gezien de ernst van de situatie moest er bovendien gebruik gemaakt worden van juridische termen. Juridisch en menselijk gaan vaak niet samen. Het is zeker niet de bedoeling geweest om X en zijn familie verder in de problemen te brengen.
X, en niet alleen hij, heeft mede door de berichtgeving een vreselijk weekend beleefd. Ook mij, doet dat veel pijn. Ik begrijp goed dat verscheurde gevoel, want niemand wil dat een collega dit overkomt. Bovendien raakt het ons zelf, omdat we heel direct beseffen hoe kwetsbaar we zijn. Maar de leerlingen die ons worden toevertrouwd zijn eveneens kwetsbaar en we mogen hun vertrouwen of dat van hun ouders nooit beschamen. In de afweging tussen de belangen van een leerling, van een collega en van onze school hebben we dit besluit genomen.
Dit is een donkere bladzijde in de geschiedenis van onze school en ik hoop dat we in staat zijn om deze samen om te slaan. X heeft een fout gemaakt die door alle betrokkenen, niet in de minste plaats door hem zelf, diep wordt betreurd. Veel fouten kun je uiteindelijk goed maken, maar soms zijn er omstandigheden dat dit niet mogelijk is. Voor het herstel van vertrouwen dat hiervoor nodig is, moeten echter eerst meer antwoorden gegeven worden.
Die hebben we niet gekregen. Binnen de grenzen die mogelijk zijn, willen we X helpen een nieuwe start te maken. Gezien zijn kwaliteiten rekenen we erop dat dit gaat lukken. Ik stel het op prijs dat jullie niet op de inhoud van de beslissing zijn ingegaan, omdat ik daar verder niets over wil zeggen. Aan de oproep uit de brief om zeer terughoudend te zijn in de communicatie met de buitenwereld zullen we zeker gevolg geven.
Met grote waardering voor jullie open houding en steun aan X,
Jaap Braakman,
Mede namens Hans van Rooijen