Dirck de Graaf: “Ik werd uitgelachen toen ik met kaasmarkten kwam”

Vanaf het moment dat Dirck de Graaf zitting nam in het bestuur van de OVE werd veel van de vrije tijd ingezet om grote nieuwe evenementen te introduceren. De middenstandsvereniging werd een vereniging voor ondernemers, in het Damhotel – en later in een grote tent op het Damplein – werd een succesvolle beurs met modeshow in het leven geroepen en de contouren voor de huidige toeristische kaasmarkten kregen gestalte. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

De bestuursfunctie kwam op zijn pad na een jaarvergadering in de huidige Burghwall. “Ik werd gevraagd door Lies Ooteman en zo stapte ik er in, samen met Tijmon bij ’t Vuur.” Dirck, die al op zijn 18e in de drogisterij van zijn ouders aan het Damplein ging werken en deze later overnam, kwam in een gezellig bestuur terecht. Na een periode als secretaris en vervolgens penningmeester, werd hij voor een periode van acht jaar voorzitter. “Dirk Besseling (Prinsenbar, red.) had me het duwtje gegeven met de woorden: ‘dan hoef je niets te doen…’ Dirck heeft het geweten!

Groei

Het werden hele drukke jaren met ongelooflijk veel activiteiten. Dirck en Thea zelf hadden in die tijd nog twee zaken. Naast de huidige drogisterij-parfumerie aan het Damplein ook nog een cadeauwinkel aan het Spui. De intocht van Sint Nicolaas ging ‘even tussendoor’.  Daarnaast nog de twee grote consumentenacties in voor- en najaar. De kaasmarkten werden opgezet en genoemde Voorjaarsbeurs. En de naam van de vereniging werd gewijzigd. Van middenstandsvereniging naar een vereniging voor ondernemers. ‘Dit om een breder draagvlak te krijgen. We groeiden op die manier door naar ruim 70 leden.”

Magnetron

Met name de beurzen, die vanaf 1988 werden gehouden, hadden nogal wat voeten in aarde. Alles en iedereen werd dan ook ingezet om te helpen. Zoals bij de modeshow waar Martin de Haan zich over de kapsels ontfermde, Jan Besseling en Meta Plat hun collecties voor respectievelijk heren en dames toonden, maar waar bijvoorbeeld ook sportieve fietskleding werd geshowd. “Mijn vrouw Thea deed dan weer de make-up.” Aangezien tijdens de eerste editie het Damhotel te klein bleek, werd voor de tweede (tweedaagse) beurs een tent neergezet op het Damplein. “Zelfs Herman Schilder had er een Nissan gestald.” Edam presenteerde zich op z’n best en de beurs trok ruim 1.000 bezoekers.
Dirck weet zich nog te herinneren dat Tijmon bij ’t Vuur, die in die tijd nog een elektronica- en witgoedwinkel had aan de Voorhaven, als hoogtepunt een magnetron presenteerde. “Daar had toen nog niemand van gehoord…”

Uitgelachen

Het idee om opnieuw, en nu elke zomer structureel, Edam nog meer op de kaart te zetten met een serie toeristische kaasmarkten, kwam van De Graaf. “In eerste instantie werd ik uitgelachen. Het was veel te veel werk. Maar mede door het formeren van een goede commissie - met Jan Keijzer, de heer (Joop) Severiens, Piet Taam en Tijmon bij ’t Vuur en Leo Breed - kwam het inmiddels niet weg te denken evenement in de zomer van 1989 tot stand. Een krachtsinspanning die zijn weerga niet kent!

Afrekenen

Het bestuur zelf vergaderde begin jaren negentig regelmatig in de Harmonie. Daar zwaaide Jan Keijzer nog net de scepter. “Jan vroeg altijd achteraf wat je gedronken had. Klaas de Boer (eigenaar café de Boei, red.) was toen nog voorzitter en die hield wel van gezelligheid. Hij moest dan ook meestal als laatste afrekenen. Alle glazen die andere bestuursleden waren ‘vergeten’, kwamen dan ook altijd op zijn conto…” De vereniging maakte zich in die tijd heel hard voor een groot terras in het centrum. Uiteindelijk werden de geparkeerde auto’s op het Damplein vervangen door tafels en stoelen van het Damhotel. Het toerisme in Edam kreeg steeds meer gestalte.

Grootste actie

In de loop van de jaren negentig werd alles professioneler en groter. De komst van Ferry Plat zorgde er voor dat de Sint-Kerstactie het grootste prijzenpakket van de regio kreeg. Met een Nissan Micra als hoofdprijs. “Na twee jaar moesten we noodgedwongen stoppen nadat de prijswinnaars moeite hadden met de komst van de belastingdienst…”

Edam aan de champagne

Een andere herinnering betreft opnieuw een succesvolle consumentenactie. “Bij een volle stempelkaart ontving de klant een gratis fles champagne. De actie sloeg in als een bom! Totdat een lokale ‘champagnekenner’ ons er op wees dat we de naam champagne niet konden gebruiken: de bubbels kwamen uit een andere streek. Uiteindelijk is de actie onder een andere naam doorgezet.”

Diepe bureaula

Veel tijd ging er zitten in gedegen plannen om een supermarkt naar het centrum van Edam te halen. “We waren, nadat de bestaande C1000 (nu Deen, red.) geen interesse toonde, heel ver met de Vomar. Uiteindelijk is het plan gecanceld door de gemeente.” Iets wat als een zeer positieve wending voor het winkelbestand werd gezien, eindigde in een diepe bureaula.

Evenementencommissie

Tijdens zijn bestuursperiode was Dirck ook afgevaardigde en daarmee voorzitter van de opgerichte evenementencommissie. Evenementen als het huidige Kaaspop en Waterdag werden toen nog georganiseerd onder de vlag van de ondernemersvereniging. “Dat is later ook allemaal veranderd. We waren in die tijd hoofdelijk aansprakelijk. Het werk werd gewoonweg ook te veel en nieuwe mensen in aparte stichtingen namen het werk over.”

Onvergetelijke vergaderingen

Al met al heeft Dirck meer dan goede herinneringen aan de dertien jaar dat hij actief was in het bestuur. “Mijn vader nam me al jong mee naar vergaderingen, die toen meestal plaatsvonden bij Piet Grootendorst, de huidige Gevangenpoort. Later beleefde ik mooie avonden bij Jan Keijzer aan de Voorhaven. Maar ook de vergaderingen thuis bij Klaas de Boer vergeet ik niet. Daar ging, hoe later het werd, de telefoon steeds vaker. Of de vergadering nog niet was afgelopen. ‘We zijn bijna klaar’, klonk het dan om half een ‘s nachts. In de notulen las je dan later dan alle agendapunten om half tien waren afgehandeld.”

Naar de toekomst toe eindigt Dirck met een wens. “In onze tijd probeerden we altijd in gemoedelijk overleg iets te bereiken. Het is geven en nemen als het gaat om belangenverschillen tussen bijvoorbeeld winkels en horeca. Mensen moeten elkaar een stukje brood gunnen. We zijn er allemaal bij gebaat dat Edam levendig blijft!”