Luik-Bastenaken-Luik toertocht 2016

Zaterdag 23 april was het zover: een grote groep uit de ‘Toer de Boer’ ploeg (helaas zonder Edwin de Boer, die herstellende is van een blessure) onder leiding van Ton Rossenaar zette koers naar Luik om deel te nemen aan de toerversie van de oudste wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik oftewel ‘La Doyenne’.

Om 05:00 uur werd er verzameld bij Heron en in colonne gingen 16 goed getrainde kerels op weg. De weersverwachtingen waren niet al te best, nat en koud, maar dat mocht de pret niet drukken. Onderweg waren er enkele flinke buien, maar aangekomen in het grauwe Luik was het droog. Na het aantrekken van zoveel mogelijk kleding, het ophalen van de startbewijzen en een laatste toiletbezoek gingen we op weg voor een tocht van 158 km.

Fietsen in de Ardennen is lastig: eigenlijk is het nergens vlak en ga je altijd op- en af. De eerste serieuze klim kregen we voor onze kiezen na de bevoorrading in Stavelot. Eerst door het stadje heen over kasseien en dan direct vanuit stilstand een steile helling op na het wachten op een rood stoplicht. Na de klim bleek dat iedereen aan elkaar gewaagd was qua klimvermogen, al waren Ruud Plat en Michel Hassing steeds als eerste boven. Het was mooi om te zien dat na elke klim werd gewacht tot iedereen boven was, om dan met de hele groep weer verder te gaan.

Tijdens een van de lange afdalingen kreeg Hendri Otte een lekke band. Een klein groepje bleef bij hem om samen de band te vervangen en de rest reed door om te wachten na de afdaling. Bij het oppompen van de band klapte echter zijn buitenband met een enorme knal en schoot zijn cassette van het wiel. Een gehoorbeschadiging voor Richard Koning (Stuut) en einde Luik-Bastenaken-Luik voor Hendri.  Dus de organisatie gebeld om hem op te halen en de achterblijvers reden door om bij de groep te komen. Onderschat echter nooit een handige loodgieter want even later kregen we bericht dat Hendri weer op de fiets zat! Een materiaalwagen van Mavic had gezorgd voor een nieuwe buitenband en zelf had hij zijn cassette  gemonteerd dus alles weer opgelost.

Door en door koud gingen we op zoek naar een restaurant voor een kop warme soep. Van voorgaande jaren wist Ton Rossenaar een goede tent en even later zaten we bij te komen in goed gezelschap van het pro-cycling team van IAM Cycling.

Na deze lunchpauze kwam gelijk de kuitenbijter van de tocht, de Côte de la Redoute. Max. 20% en 1900 meter lang met tijdregistratie. Hier had de organisatie een truc bedacht door een finishboog boven aan de top te zetten, echter de echte eindstreep lag een stuk verder. Michel Hassing en Ruud Plat waren als eerste boven waarbij Ruud veruit de beste tijd had omdat hij doorreed naar de streep terwijl Michel aan de kant ging omdat hij dacht dat de top het einde van de klim was. Iedereen stopte bij Michel om op adem te komen maar nadat Ton had geroepen dat de streep toch echt verder lag sprintten we allemaal door om een goede tijd te behalen.

Iedereen die Luik-Bastenaken-Luik al eens heeft gereden, zegt dat de laatste klim, de Côte de Saint-Nicolas, de zwaarste is. Achter elke bocht ligt een nieuwe steile helling en hij ligt aan het einde van de tocht. Nou, zwaar was hij maar als toetje kregen we nog een lange klim door Luik van zeker 8% op weg naar de finish.

Aangekomen op het plein valt alles achteraf gezien mee. We kregen een mooie herinneringsmedaille plus een T-shirt van de organisatie en moe maar voldaan zetten we koers naar Valkenburg om te overnachten. Na een warme douche en een gezellige 3-gangen maaltijd gingen we na het nuttigen van een paar lichte en donkere biertjes naar bed. De volgende ochtend stond er namelijk een uitrijritje van 100 km op het programma in de omgeving van Valkenburg.

Op zondag stond er een koude wind maar was het droog, dus vol goede moed stapten we na het ontbijt op de fiets. Eerst ‘koud’ de Cauberg op en na een mooie route via de Loorberg, de Camerig op richting het Drielandenpunt. Daar hebben we genoten van echte Limburgse vlaai in restaurant de Bokkenrijder met een uniek uitzicht. Tijdens het koffie drinken sloeg het weer om en begon het te sneeuwen.

Dit duurde maar even en snel sprongen we op de fiets om 25 km terug te rijden naar het hotel. Onderweg werden we getrakteerd op felle slagregens, hagelbuien en een zeer harde koude wind. Helemaal bevroren en doorweekt kwamen we aan bij de auto’s. Snel inpakken en na het omkleden in de warme bus terug naar Volendam.

We kunnen terugkijken op een zeer gezellig en sociaal fietsweekend waarbij we een mooie sportieve prestatie hebben neergezet.  Zeker voor herhaling vatbaar! Bijna de gehele groep gaat ook mee naar de Pyreneeën in juni, dus dat wordt zeker een spektakel.

Alle chauffeurs (Jack, Ton, Kees, Hendri en Theo ) bedankt voor het rijden en het beschikbaar stellen van de auto’s en speciaal natuurlijk Ton bedankt voor de organisatie. Tot volgend jaar!