Interview Roy de Smet in aanloop presentatie vrijdag CD van PX Songwriters Guild
In de aanloop naar vanavond, als we onze CD presenteren, plaatsen we interviews met een van onze songwriters!
1 Hoe kwam je in aanraking met het PXSG?
In de zomer van 2009 vertelde mijn buurvrouw over een advertentie in de nivo over een ‘gitaaravond’ in de Rumex. Ik ben toen gewoon een keer gaan kijken, en ben eigenlijk nooit meer weggegaan.
2 Herinner je je eerste optreden nog en ging dat gelijk goed?
Zeker. Dat was op 23 januari 2010. De (songwriters guild-)avond ervoor was het heel rustig en Frank Bond vroeg of ik niet ook wilde spelen. Ik had toen niks voorbereid en had daar ook helemaal niet zo’n behoefte aan. Ik had nog nooit eerder in mijn eentje opgetreden. Ik heb stiekem thuis twee covers ingestudeerd (Brown Eyed Girl van Van Morrison en Behind The Moon van Matt Costa) en ging de volgende maand heen met het idee om op te treden. Toen ik aankwam stond het hele pleintje vol met fietsen en ik dacht nog dat ik me in de dag vergist had. Het kon toch niet zo druk zijn op een PXSG-avond?
Hoewel ik geen gitaar mee had, vroegen er toch mensen of ik ook moest spelen. Doodeng! Maar ik had het mezelf voorgenomen… Ik heb de spanning maar een beetje weggedronken zullen we zeggen, maar ik geloof dat er ergens nog wel wat videobeelden van dat optreden op een harde schijf staan.
3 Wie is je favoriete songwriter / Door wie ben je geïnspireerd?
Frank Bond heeft bij mij een interesse in Bob Dylan opgewekt. Ik heb zijn master-scriptie “Bob Dylan vs the Academics” gelezen en was erg onder de indruk van Franks analyse van Bob Dylan’s Love Minus Zero/No Limit. Hierdoor ben ik op een heel andere manier naar tekst gaan kijken. Dat heeft mij geïnspireerd om met allusies en verwijzingen te werken in mijn teksten. Bob Dylan maakt ook soms wat cynische grapjes in zijn muziek of speelt met onverhulde agressie, zoals op zijn album “Love & Theft” uit 2001: “I’m gonna baptize you in fire, so you can sin no more. I’m gonna establish my rule through civil war”, of “She says you can’t repeat the past, I say, You can’t? What do you mean you can’t? Of course you can!”. In mijn optiek is Bob Dylan de grootste vernieuwer in het songwriter-genre. Ik herken zijn invloed ook in muziek van anderen, zoals bij Elvis Costello, die dan weer erg speelt met hoe hij zichzelf portretteert. In de hedendaagse muziek zie ik dit ook bij Father John Misty en Bonnie ‘Prince’ Billy. Sinds kort luister ik ook veel naar Rufus Wainwright. Ik waardeer de manier waarop zij zelfspot in hun teksten gebruiken en een heel eigentijds schrijven.
4 Van wie of wat heb je het meest geleerd?
Het begint een beetje als een herhaaloefening te klinken maar ik ben echt schatplichtig aan Frank Bond. Hij heeft mijn muzikale horizon verbreed, kansen geboden, feedback gegeven, aangemoedigd, en doordat hij zelf ook een uitstekend en vooruitstrevend muzikant en schrijver is, houdt hij me ook scherp op songwriter-gebied. Ik heb een tijdje als vrijwilliger wat klusjes gedaan voor King Forward Records waardoor hij me ook het ‘achter de schermen’ van het muzikantzijn heeft laten meemaken.
5 Wat zijn je ambities?
Ik ben inmiddels al zesenhalf jaar actief als songwriter. Ik vind dat het tijd wordt dat ik een eigen CD ga opnemen. Gewoon om even die volgende stap te kunnen maken: in het proces van het opnemen van een hele eigen CD hoop ik namelijk veel te leren over songstructuren, dynamiek en productie zodat ik daarna nog betere muziek kan maken!
Het geromantiseerde beeld van een succesvol muzikant spreekt me natuurlijk wel aan, maar ik besef dat dit beeld niet overeenkomt met de bittere werkelijkheid. Een carrière in de muziek is ontzettend hard werken en het lijkt me niet fijn om van mijn muziek afhankelijk te moeten zijn voor mijn levensonderhoud. Uiteraard blijf ik muziek maken en probeer ik te blijven groeien zodat ik op een gegeven moment een leven als fulltime muzikant zou kunnen overwegen.
6 Welk live-optreden inspireert je?
Het optreden van Bonnie ‘Prince’ Billy op Festival BBmix in Frankrijk, 2014, kijk ik graag terug. Vooral de uitvoeringen van de nummers Go Folks, Go (vanaf 4:41) en I See A Darkness (vanaf 10:00) vind ik inspirerend. Hij speelt enorm met de interactie met het publiek doordat hij hen rechtstreeks lijkt aan te spreken maar tegelijkertijd de vierde wand hanteert door zijn overdreven dansroutine. De versies die hij speelt wijken enorm af van de albumversies waardoor het een meerwaarde heeft om hem live te zien: de band speelt goed en strak samen maar blijft de spontaniteit en energie behouden van een interessant live-optreden!
https://youtu.be/fzw7ia_GOt4?t=1m20s
7 Hoe vond je het om een eigen nummer op te nemen?
We hebben deze CD opgenomen op het grote podium van de PX. Alle gordijnen waren gesloten en er lagen Perzische tapijten op de vloer. Dat is goed voor de akoestiek, maar gaf ook een huiselijke sfeer! Het opnemen ging gemakkelijk. Volgens mij stond Mother of Two er in twee takes op. Ik was wel wat bang hoe de dynamiek over zou komen op de opname: in de brug van het lied laat ik de muziek zowat stilvallen terwijl ik een minuut later alle registers opengooi voor het laatste refrein. Ik denk dat het nummer goed is overgekomen op de CD.
8 Welk nummer had je graag zelf willen schrijven?
Naast de muziek van Bob Dylan houd ik ook erg van de ouderwetse American Songbook-muziek zoals onder andere Frank Sinatra die zong. De teksten zijn inhoudelijk goed en effectief, het rijm is er goed en het swingt als een malle. Ik denk aan nummers als “Too Marvelous For Words”, “They Can’t Take That Away From Me”, “Fly Me To The Moon (In Other Words)” en “The Best is Yet To Come”. Heerlijk!
9 Wat is je droomgitaar of droominstrument?
Oh, er zijn zoveel mooie gitaren gebouwd. Ik zou nog wel eens een mooie Guild Jumbo willen hebben. Zo een als Paul Simon zijn oude J-30, eentje die klinkt als warme boterkoek! En daarnaast een mooie high-end Dreadnought van Martin of Collings ofzo. Dat zijn gitaren waarmee je de oorlog wint.
10 Wat betekent het PXSG voor jou?
Het PXSG is waar ik ben begonnen en waar ik vrijwel alles heb geleerd. Ik vind de collectieve kwaliteit van ons Songwriters Guild ook ontzettend goed. Wat het PXSG onderscheidt van andere Songwriters Guilds is dat wij ons actief inzetten om de minder ervaren songwriters te ondersteunen en verder te helpen. We gaan allemaal heel goed met elkaar om en hebben respect voor elkaar. Op die manier kom je ergens. Letterlijk, want naast dat de PXSG-avonden in PX heel gezellig zijn, spelen we binnenkort in De Groene Zwaan in De Rijp en op Summer Breek bij Oosthuizen/Etersheim.
De PXSG Compilatie CD is vanaf nu al te reserveren via onderstaande links!
De PXSG Compilatie CD is vanaf nu al te reserveren via: