@ Peter.
Ik ben niet als archivaris in de wieg gelegd. En dat wil ik ook niet worden. Dus ik kan en wil ook niet alles staven. Het gaat mij om het knelpunt, niet wie het nu bij het rechte eind heeft (gehad) en wie niet.
Ik heb op dit forum sterk ervoor gepleit om in plaats van (nood)opvang voor grote groepen vluchtelingen serieus werk te gaan maken van de huisvesting van statushouders. En daarbij ruimhartig te zijn, ook al gaat dat ten koste van onze eigen portemonnaie. Dat merken we hier, algemeen gesproken, niet zo. Tegenstanders hiervan en zij die dat willen traineren in de hoop dat het 'overwaait', heb ik voorgehouden dat als we dat niet doen, we de regie zullen verliezen. Dat op een gegeven moment een bus statushouders op de stoep bij het Stadskantoor staat met de mededeling 'u zoekt het maar uit'. En dan zijn we verder van huis.
Onze gemeente is volgens mij nu eenmaal niet in staat om grote groepen vluchtelingen, samengeklonterd te managen. Dat leidt gegarandeerd tot 'brokken', zowel bij de vluchtelingen als bij de autochtone bevolking. En is niemand bij gebaat. Er zijn naïevelingen die nu eenmaal niet kunnen visualiseren en bevatten hoeveel 300 vluchtelingen nu echt zijn. Laat staan wat daarbij komt kijken. Dat eerste kan ik wel.
Ook heb ik naar voren gebracht dat statushouders zo veel mogelijk gelijkmatig over de huidige woonkernen moeten worden verdeeld en ook gelijkmatig over de wijken waar overwegend huurhuizen staan en wijken waar uitsluitend eigen woningen zijn. En dat de gemeente daartoe dan passende leegstaande woningen kan kopen en de 'exploitatie' ervan kan uitbesteden aan De Vooruitgang. De Vooruitgang heeft de voorkeur boven de Wooncompagnie omdat op de Vooruitgang de gemeente meer 'grip' heeft; men komt elkaar regelmatig 'tegen' en hebben elkaar nodig. En de aankoop van die huizen is in feite een investering die zijn vruchten - al dan niet materieel - blijft opleveren.
Ik heb zelfs gesteld dat de nadruk daarbij moet liggen op Volendam en Edam, omdat ik van mening ben dat statushouders met kinderen in, pakweg, Beets niet gelukkig zijn en slechter integreren. Ik weet dat een gemeente niet mag zeggen welke statushouders men wil huisvesten. Een gemeente krijgt die simpelweg toegewezen. Maar onder druk wordt nu eenmaal alles vloeibaar. Ook dat. En ik denk dat statushouders met kinderen sneller en makkelijker contacten zullen leggen en integreren. Al is het maar via het schoolhek.
En inderdaad. WW, volgens je kameraad Seeboldt, dat sujet, die volgevreten CDA'er die ook nog eens op de grondwet schijt, die WW constateert vanuit zijn vrijwilligersbaantje - via de door je vriend Seeboldt constant belachelijk gemaakte vrijwilligersmakelaar - inderdaad dat in Edam goedwillende potentiële medelanders op een houtje zitten te vereenzamen, terwijl de enkeling in Volendam al vrolijk dialect proberen te spreken. Kijk maar naar de Jozefschool, waar meisjes, met hoofddoekjes, alsof hun leven ervan afhangt, voetballen met blonde Volendammer jongetjes op dat belachelijk kleine pleintje.
Terwijl vluchtelingen in Edam uitkijken naar de korte bezoeken van WW, maar inmiddels wel op een Noordhollandse manier, met tranen van het lachen over de wangen, hem duidelijk durven te maken dat het met zijn Arabisch niks is en ook nooit wat zal worden.
Maar dit terzijde. Huisvesting is niet, heb ik ook geschreven, niet het grootste knelpunt. En zijn ook niet de kosten. Dat is, heb ik duidelijk naar voren gebracht, de integratie. Daarin moet tijd en aandacht worden geschonken, schreef ik. En tijd is geld. In feite moet er een aparte afdeling bij de gemeente worden gevormd om de statushouders constant 'op de huid te zitten'. Met het overhandigen van een sleutel van een huis ben je er niet. Dat is het begin. En van begin af aan dient hen klip-en-klaar duidelijk te worden dat onze normen, waarden en wetten leidend zijn. Anders is er voor hen geen plaats in Kana.
