Eric Günther trekt zijn eigen plan: Grote crash maakte einde aan veelbelovende carrière

Ooit droomde hij van een succesvolle loopbaan als motorcoureur, maar een zware crash op zondag 15 mei van dit jaar op het Paalgraven stratencircuit van Oss maakte in één grote klap een einde aan de ambities van Erik Günther (21) om naam te gaan maken in de motorsport. Maar ondanks alle malheur die hem de afgelopen periode is overkomen is Erik er vast van overtuigd dat hij er weer bovenop gaat komen en zijn rentree gaat maken in de sport die hem zo veel heeft genomen maar ook weer heeft gebracht en van hem de man heeft gemaakt die hij nu is.

In het uitgebreide gesprek dat uw verslaggever had met Erik, zijn vader Ben en moeder Astrid ontvouwt zich de historie van Kiki Racing, een verhaal van ups en downs, van vallen en weer opstaan in zowel letterlijke als figuurlijke zin zoals dat bij motorsport lijkt te horen. In 2010 enthousiast gestart op een 50cc, maar juist in 2013, tijdens het seizoen dat er gestreden zou worden om de titel, laat de techniek hem in de steek.

In 2014 beleeft Erik zijn mooiste jaar als hij bij zijn debuut in de Sportcup 600 direct podiumplaatsen scoort in de B-competitie en uiteindelijk op een prima 14e positie eindigt in de A-competitie. Als het hele team klaar is om een mooi seizoen te gaan draaien in 2015 werpt de eerste schaduw zich over het team door trieste familieomstandigheden. Juist als het gezin zich weer opricht en de stemming met persoonlijke records weer positief is, komt Erik zo zwaar ten val dat hij zijn rechterhand en arm dermate zwaar blesseert dat er blijvende spierschade ontstaat.

Door deze blessure wordt een streep gezet door zijn carrière om als solocoureur competitie te kunnen rijden, maar in de winter valt zijn oog op een oproep voor een ‘bakkenist’ in een zijspan van het DSRA SidecarXperience team, een soort talententeam voor debuterende zijspancoureurs. Na diverse testritten heeft hij een goede klik met beginnend coureur Jarno Bouius en vol energie gaat het koppel van start in het voorjaar. Ook nu weer ups en downs.

Tijdens het eerste raceweekend eind april gaat het al een paar keer mis en belandt het span zelfs een keer na een schuiver bij een boer op zijn erf! Niettemin worden er in de eerste twee raceweekends punten gescoord en is de stemming positief. Tot dat fatale moment tijdens de training in Oss, juist de zondag dat Max Verstappen zijn ‘finest hour’ beleeft tijdens de F1 Grand Prix van Spanje.

Erik legt uit wat er misging: ‘We wisten dat het voor zijspannen een zware baan zou zijn met veel haakse bochten en enkele chicanes. Om de combinaties te laten wennen aan het circuit werden de eerste drie rondjes achter een “safety car” afgewerkt en daarna ging het verder voor de kwalificatie. We hadden twee ronden op een redelijk tempo gereden, maar vervolgens ging het mis bij het aanremmen voor een bocht naar rechts. Hoe het kwam weten we nog steeds niet, maar het span trok naar links waarna Jarno een corrigerende manoeuvre naar rechts maakte en wij met een flinke vaart van de baan raakten. Door een afwateringsgreppel in het gras kon ik mij niet meer vast houden en werd gelanceerd. Ik kan mij weinig meer herinneren van de crash, maar ik moet over een beschermingsmuur, een “air fence”, heen tegen een soort transformatorhuisje geknald zijn en vervolgens op mijn linkerbeen geland zijn.’

De baancommissarissen hebben het nog niet zo snel door, maar gelukkig is er wel een ambulance snel aanwezig en wordt de ernst van de kwetsuren snel ingezien. Erik wordt in ijltempo naar het Radboud-ziekenhuis gebracht en direct geopereerd. Daar blijkt dat zijn linker enkel verbrijzeld is, zijn linker bovenbeen gebroken is in combinatie met een slagaderlijke bloeding en ook een ruggenwervel gebroken. De eerste operatie aan enkel en bovenbeen neemt de gehele middag in beslag.

Later blijkt dat hij nog een lichte hersenschudding en een scheur in zijn onderarm heeft. Erik heeft de eerste dagen nog nauwelijks besef van de ernst van hetgeen hem gebeurd is, maar de operatie aan zijn rug drie dagen duurt ook weer bijna 4½ uur en artsen vertellen hem dat zijn racecarrière ten einde is. Hier heeft men echter buiten de sportman Erik Günther en zijn familie gerekend, want al snel wordt het besluit genomen: ‘Wij gaan voor herstel!’.

Wat volgt is een langdurig proces van revalidatie en ziekenhuisbezoeken. Na anderhalve week Radboud mag Erik naar huis om daar verpleegd te worden en na tien weken start de revalidatie met verschillende therapieën bij Trappenberg in Huizen. In het AMC in Amsterdam ziet orthopedisch chirurg professor Kerkhoffs mogelijkheden om de enkel zo te opereren dat deze niet volledig “vastgezet” hoeft te worden en deze operatie wordt uiteindelijk eind september succesvol uitgevoerd.

Kort na de operatie lukt het “team Erik” zelfs om in Assen de afsluitende race van het zijspanseizoen bij te wonen. Inmiddels zit Erik naar eigen zeggen op 60 procent van het herstelproces, is hij weer aan het werk bij Spot ICT en is hij druk bezig zijn conditie op te bouwen met fietsen en zwemmen, veelal begeleid door vader Ben. Het proces vordert gestaag.

Erik is optimistisch: ‘Ik ga nog regelmatig terug naar Trappenberg voor de revalidatie om te leren te trainen zonder krukken. Er staan mogelijk nog twee operaties op stapel, een om mijn enkel recht te zetten en een om de lengte van mijn bovenbeen naar de oorspronkelijke lengte terug te brengen. Volgende maand heb ik twee gesprekken in zowel het Radboud als het AMC en worden de mogelijkheden besproken. Het hele herstelproces zal misschien nog wel een jaar duren, maar ik trek mijn eigen plan en mijn mooiste moment zal zijn als ik ooit weer eens een pitstraat uit rijd op een racemotor en aangetoond heb ook deze wedstrijd te kunnen winnen!’

Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.