Met hulp van anderen lukt veel

Sinds september van dit jaar wonen vijftien mannen in de voormalige Diaconie aan de Voorhaven van Edam. Ze zijn zogenoemde vergunningshouders. Gevlucht uit Eritrea, Syrië of Irak mogen ze na een screening zich vestigen in Nederland. Wilmie Doornbos coördineert vanuit Vluchtelingenwerk hun inburgering. “Het zijn jonge mannen, tussen de 23 en 33 jaar, met een erg gevoelig verleden die de kans benutten om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Vijf van hen werken aan gezinshereniging. Als dit hen lukt en een woning komt elders voor vrij, dan vertrekken ze mogelijk uit Edam.

‘Een studie of werk is zo belangrijk om je te kunnen ontwikkelen en om andere mensen te ontmoeten’

Allen zijn nu hard bezig om de taal te leren. Voor de een is dat een alfabetiseringstraject en voor anderen Nederlands op B niveau, het zogenoemde staatsexamen twee, waarmee je een HBO- of universitaire studie kunt volgen. Naast deze lessen doen sommigen ze vrijwilligerswerk of verrichten ze een stage. Dat doen ze heel graag. Het geeft een dagritme, brengt ze in contact met Nederlanders en zorgt dat ze zich nuttig voelen. Ja, we kunnen nog wel wat vrijwilligersplekken gebruiken. Dus als je wat weet?”

Alleen naar Nederland

Brkti Fshaszion begrijpt hun situatie goed. Als 27-jarige kwam ze zelf vijftien jaar geleden uit Eritrea naar Nederland. In d’r eentje vluchtte ze als oudste van het gezin van zes kinderen uit de hoofdstad Asmara voor het grove oorlogsgeweld. Eritrea, liggend aan de oostkust van Afrika en ingeklemd tussen in het noorden Soedan en Ethiopië in het zuiden is sinds 1991 onafhankelijk. Omdat het onder andere Ethiopië afscheidt van de Rode Zee zijn er continue grote spanningen tussen beide landen. Brkti: “Het was er verschrikkelijk. Altijd oorlog om je heen. Natuurlijk vond ik het vreselijk om mijn ouders achter te laten, dat is altijd een ramp, maar ik zag geen toekomst; ik moest weg. Deze zomer heb ik na vijftien jaar weer voor het eerst mijn ouders en familie gezien. Het was geweldig, maar ik ben Europees geworden. Het Eritrea uit mijn jeugd verandert ook sterk. Ik was weer blij terug te kunnen naar Edam.”

Je ontwikkelen

Voordat ze zeven jaar geleden in Edam kwam wonen, woonde Brkti in Amsterdam-Zuid. Daar leerde ze Nederlands in een buurthuis, werd wegwijs gemaakt in de Nederlandse samenleving, trouwde en kreeg er haar twee kinderen, zoon Elam en dochter Fortuna. Ze scheidde. Brkti: “Ons huis daar was heel klein, dus toen ik zeven jaar geleden een appartement in Edam kreeg was ik erg blij. Het was even wennen na het drukke Amsterdam waar alles om de hoek van de deur te vinden is, maar voor de kinderen was het direct heerlijk rustig. Ze gaan naar school, doen het prima en spelen graag met vriendjes en vriendinnetjes. Dat is voor mij het belangrijkste.”

Nederlandse les volgde ze een aantal jaren in een Amsterdams buurthuis.Ze kan zich goed redden al is ze zelf niet tevreden. Brkti: “Ik doe nu vrijwilligerswerk in Zorgcentrum De Meermin, maar zou daar graag mijn werk van willen maken. Een studie of werk is zo belangrijk om je te kunnen ontwikkelen en om andere mensen te ontmoeten. De kinderen zijn nu 8 en 10, dus ik kan langer van huis. Werk is wel een droom van me. Je moet iets nuttigs te doen hebben. Ik ben nog jong.”

Tradities

Als orthodox christen bezoekt ze regelmatig haar kerk in Amsterdam. Brkti: “Gelukkig is het niet ver met de bus, dus dat lukt prima. Daar ontmoet ik andere Eritreeërs en verre familie. Met de andere negen Eritreeërs die al een tijd in Edam wonen heb ik vooral contact als er iets speciaals is: als een kind geboren is of als iemand trouwt. Dan vinden we elkaar in onze tradities. Daarin zijn we één, maar zoals overal, met sommige mensen klikt het en met anderen niet. Dat stijgt boven je afkomst uit; dat hebben Nederlanders ook. Bij de vijf Eritrese mannen die nu in de voormalige Diaconie wonen help ik Vluchtelingenwerk met vertalen. Ik begrijp zo goed hoe zij zich voelen. Ze moeten weer een geheel nieuw leven opbouwen. Dat vraagt tijd en geduld. Je wilt snel van de hel naar de hemel, maar dat gaat niet. Met de hulp van anderen lukt veel. Dat heb ik ervaren.”

Meer informatie over Vluchtelingenwerk in Edam-Volendam: Wilmie Doornbos, wdoornbos@vluchtelingenwerk.nl