‘Je houdt je hart vast’

Moedige Moeders wensen iedereen Gezondheid, Geluk, Kracht en Wijsheid in 2017

Onderstaande tekst werd uitgesproken tijdens de uitvaart van een van onze dierbare kinderen van Moedige Moeders-Nederland.

‘Je houdt je hart vast’

We kennen allemaal dit algemeen ingeburgerd gezegde. Het spreekwoord 'zijn hart vasthouden' is symbolisch en slaat op het feit dat men zo gespannen is, dat men grijpt naar het hart en deze van spanning vasthoudt.

Dit is eigenlijk wat er gebeurt als je ontdekt, of durft toe te geven, dat je een kind hebt die kampt met verslaving. Het betekent ook dat je, zodra je het onder ogen moet zien, eigenlijk automatisch de pauze knop van je leven ingedrukt houdt. Niet alleen stopt het groeiende en bloeiende leven van je kind, broer of zus, maar ook dat van jezelf en de lieven in de naaste omgeving. Men houdt de adem in en het hart vast.

Wat kan volgen is een periode van verwarring, van ontkenning, van jarenlang de boel met de mantel der liefde bedekken, van schuldgevoelens, van graven in het verleden waar het mis zou kunnen zijn gegaan, van echtelijke ruzies, van het voor de buitenwereld verborgen houden, van het uit moeten leggen op feestjes, van het opvangen van de mensen die het zó lastig vinden, van het oneindige zorgen maken, nachten wakker liggen, voorgevoelens hebben en van het meerdere malen (denkbeeldig) afscheid nemen van je kind…

Je hebt, net als vogels in de natuur, je kind uit het nest gekieperd om volwassen te worden en je moet aanzien dat het de verkeerde kant uitvliegt. En er is niets wat je kunt doen. Voor sommige ouders kan er een moment komen dat het water aan de lippen staat en dat ze moeten toegeven dat hun strategie niet meer werkt en dat nu zíj degene zijn die hulpbehoevend zijn. Als dit moment aanbreekt is niets ooit meer hetzelfde; je hebt als ouder je eigen ‘rock bottom’ bereikt en je moet toegeven dat je verslaafd bent aan je verslaafde kind.

Op dat moment druk je de pauzeknop weer in, maar dit keer om het leven weer verder te laten gaan. Je besluit dat jij wél mag leven, lachen en dat je vreugde mag voelen; dat er nog broers en zussen zijn die te weinig aandacht hebben gekregen en jouw liefde en zorg ook verdienen. Dat vooral jij, maar ook je naasten het verdienen dat er vrede is en geluk. En vreugde. En nieuw leven. Niet dat dit altijd lukt, maar het begin is gemaakt. Voor dat moment is moed nodig. Het is de controle loslaten die je dacht te hebben. En loslaten is geen werkwoord. Loslaten is accepteren.

Vanaf dat moment is de zorg voor jezelf belangrijker dan dat voor je verslaafde zoon, dochter, broer of zus.

De mensen die deze stap hebben gemaakt beginnen dan hun moeizame reis van het loskoppelen, als het ware, van de onvoorwaardelijke liefde die men voelt voor het kind en de zorg die men wil geven. De liefde blijft, maar de zorg en het zorgen-voor mag omgevormd worden. De verslaafde moet verantwoordelijkheid nemen voor de verslaving en alles wat daarbij komt kijken. Sterker nog, je beseft dat je de verslaving in stand houdt als je deze stap niet maakt en doorzet. Het enige wat je nog voor je naaste kunt doen is deze een spiegel voorhouden.

En, zoals een moeder het zo treffend zegt: ‘Als liefde verslaving kon genezen ... was er niemandverslaafd... ’Dat hier wat moed en kracht voor nodig is moge duidelijk zijn. Het gaat met grote angst en beven gepaard en wat bijna altijd blijft knagen is de onzekerheid of je hier wel goed aan doet. En het is deze dagen op hartverscheurend pijnlijke wijze duidelijk geworden, dat dit niet persé hoeft te betekenen dat je hiermee ook je kind redt. Dat dit hele proces voor zowel de verslaafde als voor de mensen in zijn of haar omgeving een heel eenzame weg is, is misschien nu ook helder… maar, wanneer je een groep mensen vindt die precies deze hartezeer kennen en tevens elkaar stimuleren om door te gaan met het zorgen voor jezelf en het zetten van positieve stappen, dan heb je geluk. Dan sta je samen sterk. Dan lost de eenzaamheid als het ware op. Dan ben je niet meer alleen.