' Ted-Talk' Marcel Tuyp op nieuwjaarsreceptie Groen Links Edam-Volendam

Naast diverse andere onderdelen werden er op de nieuwjaarsreceptie van GL Edam-Volendam ook zogenaamde ' Ted-Talks'  gehouden. Hieronder de Ted-Talk van Marcel Tuyp.

Vanwege de korte spreektijd gaat de knuppel direct in het hoenderhok

Waarom ik geen politicus ben, maar wel mijn mening ventileer. Politiek is het werktuig van de duivel laat de Griekse wijsgeer Plato zijn leermeester Socrates zeggen. Socrates is mijn held. Politiek was dus geen optie. Ooit overwoog ik om journalistiek te gaan studeren, gelukkig niet gedaan, want ja, een stukkie schrijven, dat kan iedereen tegenwoordig. Die sociale media bulken toch van het literaire talent? Of ziet u stiekem toch ook rijkelijk uit naar het boek dat ooit zal worden geschreven over de glorieuze receptie van deze geweldige innovatie? ‘Sociale media: de cowboy-jaren’ zou zomaar de titel kunnen zijn.

Als verkapte hobbyist doe ik wél aan slow-journalism. Ik schrijf over kunst en muziek en daar kan een politieke overtuiging doorheen schemeren. Zo lever ik toch mijn bijdrage aan de gemeenschap. Want het was Aristoteles die zei: 'Wie niet in staat is deel te nemen in een gemeenschap, of daaraan geen behoefte heeft omdat hij zichzelf genoeg is, maakt geen deel uit van een polis, en is dus ofwel een beest of een god.' En ik ben geen van beiden.

De aanleiding voor de uitnodiging van Groen Links was het door mij geschreven essay

Mijn denkbeeldige museum dat in twee delen verscheen in het Volendamse culturele opinieblad 2REWIND. Hierin bespreek ik negen schilderijen over Volendam die een soort levenscyclus verbeelden. Het vormde een deel van mijn antwoord op de vraag hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik niet in 1968 maar in 1868 zou zijn geboren. Bij de bespreking van het zesde schilderij, Pieter van Der Hems Kerkgang op de Dijk (zie afbeelding) maak ik een vergelijking tussen de op het schilderij afgebeelde gemeenschap en de huidige Volendammer gemeenschap. Mijn focus lag daarbij met name op de relatie tussen het Rooms-katholieke geloof, de lokale politiek en het lokale onderwijsaanbod.

Vanavond zoom ik even kort in op de bijzondere positie (monopolie) die de Stichting Katholiek Onderwijs Volendam (SKOV) binnen onze gemeente inneemt

Naar aanleiding van een vergelijking tussen Kerkgang op de Dijk en een daarop sterk gelijkende foto van het 25 jarig jubileum van pastoor Van Der Weijden (zie afbeeldingen) vraag ik u, of er iemand is die mij kan vertellen waar de bevoogdende houding van de SKOV verschilt van die van de vroegere pastoor Van Der Weiden, die hier volgens zijn eigen oud-kapelaan destijds zowel paus als keizer was? Ook de SKOV regeert immers bij decreet. Roma locuta causa finita zei Augustinus al. Rome heeft gesproken de zaak is afgedaan. De SKOV is een kwalitatief onvoldoende gecontroleerde organisatie. Het vormt een staat binnen een staat. En daar besteden wij in deze 21e eeuw nog steeds de vorming van onze kinderen aan uit. Die mensen op de bijgaande foto zijn wij en die koets is de SKOV.

Kritiek op de SKOV (I)

Het DBC heeft willens en wetens een slecht uitgebalanceerd, eenzijdig curriculum. ‘Wat is het primaire doel van (voortgezet) onderwijs?’ Het aanleren van vaardigheden voor een baan om zo winstgevend te zijn voor de maatschappij, of het leren je verbeeldingskracht te gebruiken, je eigen cultuur kritisch te bevragen, om zo een betrokken burger te kunnen worden in diezelfde maatschappij? Het juiste antwoord is natuurlijk beide. De SKOV legt de nadruk onverantwoord sterk op het eerste aspect. Het zijn vooral de kunst & cultuurvakken die zich richten op het tweede aspect. In dezelfde aflevering van 2REWIND wordt in een ander artikel het onderwijsaanbod van het Don Bosco College vergeleken met soortgelijke scholen in de regio.

Het Don Bosco College scoort op het punt van kunst- & cultuur onderwijs beduidend slechter dan haar directe concurrenten zoals het Da Vinci College, het Calandlyceum en het Oscar Romero. De enige van de vier zonder muziek als eindexamenvak (in het Nederlandse muziekdorp Volendam!) én zonder talentontwikkelingsprogramma voor kunst & cultuur in de onderbouw. Dit alles wordt nog urgenter als je het in verband brengt met de bewering van de commissie Ringeling (2001) dat Volendam wordt gekenmerkt door asynchrone modernisering, oftewel een door een sterke economische ontwikkeling grote vooruitgang in welvaart, terwijl de sociaal-culturele ontwikkeling daarbij achterblijft. Als de commissie Ringeling gelijk had, is het beleid van de SKOV en het Don Bosco College toch onverantwoord?

De bekende filosoof Martha Nussbaum wees in haar boek Not for profit, why democracies need the humanities (2010) op de gevaren van een al te sterk op economisch nut gebaseerd curriculum: het leidt tot burgers zonder verbeeldingskracht die het vermogen missen zich in de positie van de ander te kunnen verplaatsen. Een potentieel gevaar voor een democratie, aldus Nussbaum. Dit is de bedreiging. Nu de gemiste kans. Want dé kans voor Volendam om zichzelf landelijk te kunnen blijven profileren, ligt juist op het gebied van kunst, cultuur en sport. Dat de SKOV ondanks de recente bestuurswisselingen haar onverantwoorde koers niet lijkt te gaan wijzigen, valt ondermeer af te leiden uit de benoeming van Inger Schermer. Uit haar antwoorden op een vragenbrief van mij bleek overduidelijk dat zij het HAVO/VWO van het Don Bosco College ziet als een veredelde beroepsopleiding in plaats van als de algemeen vormende opleiding die het eigenlijk zou moeten zijn. En dat brengt mij tot mijn tweede kritiekpunt.

Kritiek op de SKOV (II)

De benoeming van Inger Schermer is in strijd met onderdeel 4.1. punt 38 van de Code Goed Onderwijs Bestuur (2015) (www.vo-raad.nl): ‘Een (oud)bestuurder is niet benoembaar als interne toezichthouder bij dezelfde onderwijsorganisatie of haar eventuele rechtsopvolger.’ Een (waarnemend) rector zoals Schermer was, wordt ook als een bestuurder beschouwt. De benoeming van nóg een bestuurder was bovendien niet noodzakelijk. Er gingen er twee weg en er kwamen er twee voor in de plaats.

De benoeming van Schermer zal vernieuwende impulsen die eventueel uit zouden kunnen gaan van de andere twee nieuw benoemde bestuurders in de kiem kunnen smoren. En ik denk dat dit de bedoeling is geweest. ‘Pas toe of leg uit’ is een belangrijke beginsel binnen voornoemde Code Goed Onderwijs Bestuur. De SKOV heeft verzuimd aannemelijk te maken dat de benoeming van Inger Schermer dusdanig noodzakelijk was dat dit zwaarder diende te wegen dan het overtreden van voornoemde regel. Ik beschouw haar benoeming dan ook als niets minder dan een affront.

Het spijt mij dat ik op deze Nieuwjaarsreceptie geen positievere boodschap voor u heb

Het is niet anders. De arrogante houding van de SKOV jegens de gemeenschap waar zij dienstbaar aan dient te zijn, is echter dermate stuitend dat ik deze gelegenheid niet voorbij mocht laten gaan. De SKOV heeft een ijzeren greep op de toekomst van deze gemeenschap en nogmaals, zij wordt kwalitatief onvoldoende gecontroleerd. Zo kon het Don Bosco College qua bestuurscultuur altijd de uit de kluiten gewassen MULO blijven die zij nog steeds is. En omdat wij er niets aan doen, verdienen wij eigenlijk ook niet beter. Lang leve de monocultuur!

Ik dank u voor uw aandacht.