Clubicoon Waterlandschutters Jenneke Reijers overleden
Jenneke Reijers, ruim veertig jaar het gezicht van De Waterlandschutters in Purmerend, is woensdag op 79-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een herseninfarct.
Reijers had niets met de sport, toen ze in de jaren zeventig op een receptie werd gevraagd een handboogschietvereniging op te richten in Purmerend. Drie maanden later, op 3 december 1976, was De Waterlandschutters een feit. ,,Handboogschieten werd een beetje m’n levenswerk’’, zei ze twee jaar geleden in een interview met deze krant.
Ze leidde wedstrijden in binnen- en buitenland, gaf les aan jonge boogschutters en was scheidsrechter op de Paralympische Spelen. Haar vele verdiensten voor de sport leverde haar een zilveren speld van de Nederlandse Handboog Bond op. De Fita, de internationale handboogfederatie, benoemde haar als eerste vrouw ter wereld tot ’honorary judge’.
Thuis voelde ze zich bij De Waterlandschutters, met recht ’haar’ club. ,,Alle lagen van de bevolking vind je hier terug. En iedereen zet zich, vrijwillig, even hard in.’’
De afscheidsbijeenkomst is donderdag 9 maart om 13 uur in het crematorium in Purmerend.
Interview twee jaar gelden: 'De mensen hier zijn geweldig'
Ze reisde de wereld over en was scheidsrechter bij de Paralympische Spelen voor haar sport. Maar altijd kwam Jenneke Reijers (78) terug op haar eigen vertrouwde stekkie. Al sinds ze bij de oprichting van De Waterlandschutters betrokken was, is boogschieten niet uit haar leven weg te denken.
Het begon in Goirle, waar ze met haar man en zoons op de camping stond. Zij deden al aan boogschieten, maar hun moeder had zich altijd afzijdig gehouden. Na wat aandringen nam ze toch de pijl en boog ter hand. ,,Ik zal het nooit vergeten: ik had 39 punten.’’ De sport werkte verslavend en Jenneke Reijers wilde zich verbeteren, de regels snappen. Ze begon zich erin te verdiepen en van het een kwam het ander.
Jaren daarvoor werd Reijers op een receptie aangesproken door een Amsterdamse handboogschutter. Reijers was werkzaam bij de sportraad in Purmerend en ze kreeg de vraag of ze geen handboogschietvereniging kon oprichten in de stad. ,,Ik had niks met de sport, maar ik hou wel van een uitdaging.’’ Drie maanden later was De Waterlandschutters een feit. ,,Samen met mijn man en wat anderen heb ik de vereniging uit de grond gestampt.’’
Toen wist Reijers nog niet wat ze nu weet. ,,Het handboogschieten werd een beetje m’n levenswerk'', zegt ze lachend. Ze vouwt haar vingers om een kop warme koffie. Artrose zorgt ervoor dat ze geen boog meer kan spannen, maar bij de pakken neerzitten wil ze niet. Ze haalt nu voldoening uit het lesgeven: haar kennis overdragen aan de jeugd, want in de loop der jaren heeft ze daar heel wat van vergaard.
Nadat ze in Nederland trainer en scheidsrechter was geweest, zocht ze het hogerop. Ze deed examen voor het internationale scheidsrechterschap en ze slaagde. Bijzonder: want zeker in die tijd was boogschieten een echte mannenwereld. Reijers leidde wedstrijden in onder andere Noorwegen, Engeland en Amerika. Haar hoogtepunt beleefde ze in 1992 toen ze op de Paralympische Spelen in Barcelona scheidsrechter was. Reijers viel op in die mannenwereld, waarin ze zich prima staande hield. Het leverde haar een zilveren speld van de Nederlandse Handboog Bond op en de Fita, de internationale handboogfederatie, benoemde haar na achttien jaar dienst als eerste vrouw ter wereld tot 'honorary judge'.
Maar ondanks alle omzwervingen, kwam ze altijd terug in Purmerend. Daar voelt ze zich het meest thuis. ,,Deze mensen'', en ze wijst naar een groep mannen en vrouwen die verderop in de kantine samen aan de koffie zitten, ,,zijn geweldig. Validen, invaliden, artsen, huisvrouwen: alle lagen van de bevolking vind je hier terug. En iedereen zet zich – vrijwillig – even hard in voor de club: dat is mooi.’’