Edammer komt met boek over zijn zieke hond: De hond als spiegel
Kan een hond in de hemel komen en kun je hem daar dan terugvinden? De kerken zeggen weinig over het hiernamaals en van bijna-doodervaringen word je evenmin wijzer.
De vraag kwam half als grap op toen Edammer Harrie Seeverens en zijn echtgenote hun zieke, oude hond, na eerste behandeling door de dierenarts, zelf ging verzorgen, want aan het alternatief ‘een spuitje’, waren ze nog niet toe.
Het bleek een bijzondere patiënt die de schrijver aan het denken zette over mens, dier en wereld en hij werd zich bewust dat velen de wereld alleen maar zien als decor of voorraadmaker.
De hond hield hem ook een spiegel voor waarin hij zijn eigen onmacht en ongeduld kon zien. Toen na enkele jaren het spuitje toch onvermijdelijk was, werd het de auteur ook nog eens duidelijk waarom euthanasie wel altijd controversieel zal blijven onder artsen.
'Je schrijft over wat je emotioneel bezig houdt of bezig heeft gehouden' zou je kunnen zeggen. Eigenlijk geldt dat ook voor mijn nieuwe boek.
In de zomer van 2011 ontstond het acute hartfalen van onze hond en de eerste tijd ben je daarmee intensief mee bezig, ook toen de meest acute fase alweer voorbij was en de situatie enigszins gestabiliseerd. Maar geleidelijk ging hij toch achteruit en werd zijn zorgbehoefte navenant groter. Je wordt dan als eigenaar / verzorgende van je hond steeds meer geconfronteerd met zijn beperkingen, met hoe je zelf en hoe je daarmee omgaat. Je realiseert je dan (al was dat al deels het geval) hoe mensen in het algemeen omgaan met dieren (huisdieren, vee en in het wild levende dieren). De hond hield mij als het ware een spiegel voor.
Ik ben begonnen met schrijven toen hij nog leefde (eind 2013), want ik wilde de ervaringen van die momenten vasthouden, in eerste instantie alleen voor onszelf. Maar de tekst groeide geleidelijk. De laatste hoofdstukken (9, 10 en 11) en de Epiloog heb ik natuurlijk pas enige tijd na zijn dood geschreven.
Veel aspecten in het boek lijken ogenschijnlijk niet met de ziekte van onze hond te maken, maar in werkelijkheid is dat toch wel het geval, al is dat in het ene geval duidelijker dan het andere. Ik ga bijvoorbeeld uitgebreid in op het al of niet bestaan van toeval (hoofdstuk, vanaf pag 28 e.v.). Deze bespiegeling komt voort uit het na maanden vinden van een tijdschriftartikel, dat ik had uitgespreid op de tegels in de hal in ons huis om problemen met bloederige diarree van de hond te voorkomen, over verlammingsverschijnselen bij een hond, verschijnselen die onze hond ook had cq had gehad.
Een ander voorbeeld heeft betrekking op de situatie tijdens het wachten op het spuitje van de dierenarts toen de hond echt 'op' was. Dit heeft mij ertoe gebracht om nog eens na te denken over de betekenis van euthanasie (bij de mens dus zoals het woord zegt) en ik heb er vervolgens bijna een heel hoofdstuk (11) aan gewijd.´
´De Spiegel, leven met een hond´, Uitgeverij Aspekt. Vanaf heden ook in de boekwinkel.
Over de schrijver
Harrie Seeverens is in 1948 geboren te Heerlen en daar ook naar school gegaan. In 1975 deed hij artsexamen aan de Universiteit van Amsterdam. Na de militaire dienst volgde van 1977-1982 de opleiding tot internist. Vanaf 1994 werkte hij in deeltijd als internist en daarnaast in deeltijd bij het ministerie van Volksgezondheid in Den Haag. Vanaf 2002 werkte hij voltijds bij dit ministerie alwaar hij verschillende Europese dossiers onder zijn hoede had. In 2013 ging hij met pensioen.
Zijn interesse voor geschiedenis en Internationale relaties én zijn ervaringen met de Europese Unie hebben geleid tot het boek Charles de Gaulle – Op de bres voor Europa (verschenen in 2012) bij Uitgeverij Aspekt. Daarnaast is hij zeer geïnteresseerd in de relaties mens-dier en mens-natuur en de verwikkelingen die deze met zich mee brengen. Het boek De Spiegel – Leven met een hond is een weerslag hiervan.