Kamermuziek in een ander licht
Op zaterdag 6 mei klonk in de Grote Kerk in Edam alweer het tweede concert in de nieuwe serie romantische kamermuziek bij kaarslicht, een concertdiner. Want aansluitend is een optioneel diner mogelijk.
Nieuw voor Edam en wellicht uniek voor Nederland. Wat maakt dit zo anders en bijzonder? De concerten beginnen om 17.15 uur. Eind van de middag in het Koor van de kerk. De kaarsen branden en terwijl de oostkant iets donkerder wordt, schijnt het zonlicht aan de westkant door het geel van de gebrandschilderde ramen. In de concertruimte staan zeer stijlvol gedekte tafels. De hele serie is geprogrammeerd rond een in 1885 in Parijs gebouwde Erard concertvleugel, met de kenmerkende rechte achterkant. De sfeer, gastvrij en gemoedelijk, is gezet en dan moet de muziek nog gaan klinken.
Het eerste concert was een liedrecital, waar sopraan Francesca Lanza en Paola Poncet, piano een programma brachten met composities rond Maria Stuart. Met name Carissimi en Schumann maakten grote indruk. Sopraan Lanza heeft een stem die klinkt als een klok en die de vele stemmingswisselingen prachtig wist te verbeelden, zeer kundig begeleid door haar muzikale partner die met een verfijnd pianospel, dienend de juiste basis wist te geven.
Olga Pashchenko liet op 6 mei in haar programma, gebaseerd op water in alle facetten, de kleuren en mogelijkheden van de Erard horen in een romantisch samengesteld programma met composities van o.a. Glinka, Chopin en Liszt.
En jawel, deze componisten bezaten zelf een Erard, het was dé vleugel die er toe deed in de 19e eeuw. Het geluid van een Sébastien Erard is helderder, voller en in alle registers krachtig. De bassen zoemen, de discant zingt en het middenregister maakt een prachtige verbinding. Doordat de nerf van de zangbodem parallel aan de snaren loopt, versmelten de klanken minder snel. Bij latere pianotypes staan nerf en snaren kruislings op elkaar. Olga Pashchenko liet het instrument kwinkeleren en grommen. Met fantasie waren kabbelende beekjes te horen, schommelende gondels, een zomerse golf die zich terugtrekt van het strand met lichtstralen die de zoutkristallen doen oplichten en grommende golven die een naderende storm aankondigen.
Na de pauze klonk een indrukwekkende La lugubere gondola II van Liszt, soms onheilspellend en zelfs verontrustend. Daarna ging mijn herinnering naar de met de rechterhand vederlicht gespeelde guirlandes in Chopin’s Barcarolle op. 60.
Het concert eindigde met Franz Liszt, waar tijdens Venezia e Napoli heel even een mandoline in de vleugel klonk, tijdens een verder met een enorme virtuositeit en vooral muzikale kunde gespeeld recital. Het zal niet makkelijk geweest zijn voor deze pianiste, in de nog frisse kerk.
Terwijl het aanwezige publiek helemaal opging in de akkoorden, melodieën, trillers en tremolo’s leken de gebrandschilderde stadswapens te versmelten tot een hemels kleurenpalet dat weer samenviel met de klankrijkdom, vol van boventonen.
Voor de te weinigen die er bij waren, een schitterende middag. Voor wie er niet bij was, een gemiste kans. Tot nu toe drie musici van zeer hoog niveau. Er komen nog vijf concerten in deze bijzondere serie van Joop Klinkhamer en chef Petra van Niftrik.
Eerstvolgende concert op 10 juni met trio’s voor klarinet, altviool en piano van onder andere Mozart en Schumann door Eric Hoeprich, Antonio Clares en Silvia Márquez.