De mensen achter… De Speelderij

Er moest een speeltuin komen in de gemeente, daar was iedereen het anno 1996 wel over eens. Graag centraal gelegen, maar dat was niet zo simpel, of zoals de toenmalige wethouder zei: “Je hebt nog eerder een plekje in de hemel dan in het middengebied.” Gelukkig is het toch allemaal anders verlopen. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Het bestuur van De Speelderij bestaat uit zes personen. Voorzitter is Hans Schoorl, penningmeester Jacco Tuyp, de technische zaken zijn in handen van Klaas Mossel, Gre Nuijens is algemeen bestuurslid net als Angelique Langerveld en Ria Uitentuis is secretaris. Laatstgenoemde vertelt samen met vrijwilliger Pauline Kemper meer over de speeltuin.

Hoe is de speeltuin tot stand gekomen?

“Het idee is ontstaan tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van maart 1998,” vertelt Ria. “Alle partijen hadden in hun programma staan dat ze een speelvoorziening wilde realiseren. Toenmalig wethouder Nelly Veerman-Tol wilde dit doen bij Katwoude. Wij in Edam vonden dat geen goed idee, als de hele gemeente er gebruik van wil maken, moet het wel centraal liggen. Daarom hadden we onze hoop gevestigd op het Middengebied. Met een grote hoeveelheid handtekeningen gingen we naar de wethouder die zei: je hebt nog eerder een plaatsje in de hemel dan in het Middengebied. Die grond was daar toen zo duur, dat was geen optie.”

Hoe is het dan toch gelukt?

“Er stond in de Nivo een brief van Gre Nuijens, met een idee voor een speeltuin op de ijsbaan hier in Volendam en een oproep voor andere ideeën. Ik kwam haar toevallig tegen in de supermarkt en toen bleek dat ze thuis al een schoenendoos met reacties had ontvangen. Een van deze brieven was van Hans Schoorl, hij werd de voorzitter en Gre algemeen lid, het bestuur was toen voor deels rond en tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds met dezelfde groep mensen. Een raadsbesluit in juni 1998 zorgde ervoor dat we toch deze plek konden krijgen. De stichting werd opgericht en oktober 2000 gingen we open. In de toekomst hopen we op het grasveld hiernaast een kinderboerderij te openen, maar zover zijn we nog niet.”

Hoe hebben jullie alles ingericht?

“Wij hadden de luxe positie dat we dit lege gebied zelf konden inrichten, met behulp van bureaus die daarin gespecialiseerd zijn. Dit is helemaal doorgedacht, aan de voorkant voor kleine kinderen en achteraan wat spannender voor grote kinderen, andere speeltuinen zijn vaak een ratjetoe. We hebben ons laten inspireren door onze gemeente. Het glooiende landschap staat voor het IJsselmeer, de boot in het midden is een referentie naar Volendam en het Kaaspakhuis natuurlijk aan Edam. We proberen elk jaar weer iets nieuws neer te zetten, zodat het niet saai wordt voor de kinderen. Het is ook leuk om weer op zoek te gaan, we gaan met een delegatie van de vrijwilligers naar de beurs en kunnen dan zelf als kleine kinderen rondkijken tussen alle noviteiten.”

Hoeveel vrijwilligers hebben jullie nu?

“Rond de 35, van bestuursleden tot de mensen die hier toezicht houden. Elke dinsdagochtend is er een groepje mannen dat het onderhoud pleegt, latjes die vervangen moeten worden en met de fietsjes is ook altijd wel wat. Zonder de vrijwilligers kan de speeltuin niet open, meer hulp is altijd welkom, zeker in de vakanties en weekenden.”

Waarom ben je hier vrijwilliger?

“Omdat ik hier als moeder heel veel gebruik van heb gemaakt,” vertelt Pauline. “Het heeft mijn huwelijk gered. Ik stuurde mijn man dan even met de kinderen hier naar toe of ik ging zelf. Hier kon ik even uitrusten, afspreken met vriendinnen of even zonnen. We hebben hier zoveel uren doorgebracht, dan gun ik iedereen. Daarom nam ik me voor, als mijn kinderen niet meer willen, ga ik hier als vrijwilliger helpen, zodat andere moeders hier ook gebruik van kunnen maken.”

Wat vind je dat het leukste?

“Iedereen is vrolijk en blij. Winkeltje spelen vind ik ook erg leuk om te doen, dat brengt het kind in mij weer naar boven. Minder leuk is het schoonmaken na afloop, maar dat is het enige.” Ria vult aan: “Wat ook minder leuk is dat oudere jeugd hier in de avond komt zitten. Dat vind ik nog niet eens het ergste, ik begrijp de aantrekkingskracht, maar ik snap niet dat het nodig is om dingen stuk te maken. Er waren zelfs hakenkruizen in de het speelhuis gekrast en het klimrek in brand gestoken. Vorig jaar bestonden we 15 jaar, veel van deze gasten hebben hier dus zelf als kind gespeeld en plezier gehad, waarom moet het dan nu stuk? We hebben inmiddels camera’s opgehangen en doen aangifte.”

Wat doen jullie als het seizoen is afgelopen?

“Er is altijd wel werk. Veel schilderwerk wordt in de winter gedaan en als bestuur moeten we voorbereidingen voor het nieuwe seizoen treffen. Veel werk gaat dan vanuit huis, dat plannen en bedenken is uitdagende taak, maar het mooiste is toch om hier te zijn, alles in bedrijf te zien. Het leukste blijft als je kinderen ziet die huilend de poort uitgedragen moeten worden omdat ze willen blijven spelen.”