Concertdiners Grote Kerk Edam verdienen meer publiek
Erard is synoniem aan Frans top-fabricaat en kan in een adem worden genoemd met begrippen als de Eiffeltoren en Citroën. Dit seizoen is er in de Grote Kerk van Edam een serie kamermuziek rondom de Erard. Afgelopen zaterdag waren composities van Chopin, Grieg en Gottschalk te beluisteren, uitgevoerd door de uiterst getalenteerde Artem Belogurov, piano en Octavie Dostaler-Lalonde, cello.
Eerste compositie was de Ballade nr. 1 opus 23 uit 1831 van Chopin, hij gebruikte de titel als eerste voor een muziekwerk. De in totaal vier Ballades zijn eendelige werken voor piano solo. Het is Chopin’s innovatie en vallen niet binnen bestaande andere vormen zoals sonate- of liedvorm. Tijdens het luisteren dacht ik aan een wandeling, soms abstract en dan weer aan herinneringen. Chopin’s Ballade is gecomponeerd op een schematische structuur: inleiding – hoofdthema – ontwikkeling – neventhema – ontwikkeling – hoofdthema – ontwikkeling - neventhema – coda. Door het soepele spel van Artem Belogurov versmolten de diverse onderdelen en stemmingswisselingen tot een naadloos geheel.
Tweede werk voor de pauze was de sonate voor cello en piano opus 65, door Chopin gecomponeerd in 1846. Voor mij was het de eerste keer dat ik het werk hoorde. De vierdelige sonate klonk opvallend klassiek ten opzichte van de Ballade, wat duidelijk maakte dat hier echt sprake is van een vernieuwing. Het was een mooie interpretatie met veel lichte glissandi, uitkomend op een positie op één van de snaren en soms eindigend op een sonore losse snaar. Zeer effectief. Celliste Octavie Dostalere – Lalonde bespeelde haar instrument als een gamba.
Was er bij Chopin een luisterervaring van weemoed, abstractie, verlangen en herinneringen, na de pauze was de sfeer minder complex en klonken echo’s van de volksmuziek in de ‘Lyriske Stykker’ opus 65 van Edvard Grieg, geschreven in 1896. Als vijfde deel kwam de Ballade terug, hier als een vermenging van een Keltisch volkslied en een hymne of zelfs psalm. Het zijn prachtige miniaturen, deze lyrische stukken. Dit was slechts een klein onderdeel, de hele serie verscheen in tien banden met tien opusnummers.
Grieg had overigens geen Erard, hij bespeelde een Steinway.
Artem Belogurov besloot het recital met drie composities van Louis Moreau Gottschalk. Bij het laatste werk Le banjo ‘Fantasie grotesque, an American sketch’ hoorden we een immitatie van de blue-grassmuziek, komisch en aanstekelijk. Waren er meer luisteraars geweest, dan lag ongetwijfeld meeklappen op de loer. De ontlading kwam in het slotapplaus voor beide musici die op zeer hoog niveau musiceerden.
De tafel was prachtig gedekt voor het aansluitende diner. Het is te hopen dat deze formule concertdinners ook volgend jaar weer in de Grote Kerk te bezoeken is. Het opvallend hoog niveau, muzikaal en culinair, verdient meer publiek.