Comeback Cindy Burger na lange blessure periode

Jullie zullen je vast afvragen wat ik heb gedaan de afgelopen maanden. Ik was niet meer te vinden op teletekst, niet meer in de toernooischema’s en ook op internet werd het rustig rond mijn naam. Mijn ranking zakte langzaam maar zeker steeds verder weg en dat gebeurde allemaal terwijl ik er niets aan kon doen.

In april kreeg ik wat last van mijn linkerpols. Pijntjes, daar kijk ik niet meer van op. Iedere week heb ik wel ergens een pijntje, ‘gewoon’ doortrainen dan gaat het vanzelf wel weg. Soms moet er 1 extra rustdag aan te pas komen, meer niet. Dit keer werd het toch iedere week wat erger. In het begin ging de pijn na 10 backhands weg, toen na 20 en niet veel later had ik bij iedere backhand pijn. Ik wilde niet toegeven en dacht dat het wel meeviel en ging dus door tot het niet meer kon. Dit was in Marokko (laatste week van april), waar ik na een set opgaf en na wat onderzoek naar huis kon. Er werd gedacht dat ik op tijd was gestopt en dat er vast geen grote schade was. 2 weken geen backhands, dag en nacht in een beperkende brace en dus volledige rust voor mijn linkerpols moest genoeg zijn.

Na een gesprek met de bondsarts had ik weer goede hoop dat ik Roland Garros (23 mei) zou gaan halen en daarna verder kon met het spelen van mijn favoriete toernooien tijdens het gravelseizoen. Ik had tijdens de eerste maanden van het jaar, tot mijn grote frustratie, het gevoel dat ik goed speelde, maar dat het net niet lukte. Nu kon ik het dus gaan goedmaken op mijn favoriete ondergrond. Tenslotte kan je niet teveel denken aan ‘wat als..’ en moet je je altijd focussen op de toekomst. Na 2 weken trainen zonder backhands begon ik weer met de opbouw onder toeziend oog van de fysiotherapeut. Ik speelde met de beperkende brace, omdat ik het prettiger vond, achteraf een grote fout.. Maar dat wist ik toen nog niet!

De voorbereiding voor Roland Garros (mijn favoriete grand slam omdat het op gravel is) was niet ideaal. De opbouw ging ook niet zo snel als ik had gehoopt, waardoor ik toch grotendeels mijn wedstrijd met een slice moest spelen. Een redelijke ‘mission impossible’ dus, maar ik had goede hoop dat ik de week erna weer kon gaan spelen.. en anders de week erna wel! Op Roland Garros waren mijn verwachtingen 0,00 , maar toch kwam ik 4-3 40-0 voor! Ik was verbaasd dat dat mogelijk was met mijn backhand slice en raakte de weg kwijt, ging rare dingen doen en verloor. Wel had ik tijdens de wedstrijd al meer backhands geslagen en ook harder dan de voorgaande dagen, ik kon er weer tegenaan! De fysiotherapeut op Roland Garros wilde toch voor de zekerheid een echo laten maken om te kijken of er echt niets meer te zien was.

De volgende ochtend ging ik met goede moed naar de artsen om nog even snel de echo te laten maken. Ik had weinig pijn, dus ging ervan uit dat het goed was. Ook de fysiotherapeut dacht dat het wel goed zat. Niets bleek minder waar. Ik had een peesschede ontsteking. De fysiotherapeut zei dat dat positief was en dat ik vast na 2 weken weer kon spelen. Tot mijn verbazing zei de dokter dat ik kon rekenen op 3 maanden geen backhands en ik mocht ook helemaal niets meer doen met de pols. Uiteindelijk vertrok ik dus toch nog met een kater naar Nederland en wist ik niet waar ik aan toe was.

In Nederland kreeg ik bij een handspecialist oefeningen mee en een nieuwe brace. Dit moest ik eerst maar even volhouden en na 3 weken moest ik terugkomen. Het kon wel 6 tot 8 weken duren kreeg ik te horen. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik op mezelf was aangewezen, maar toch deed ik wat me verteld was. De oefeningen 2x per dag en de nieuwe brace droeg ik de hele dag. 2 weken later maakte ik me zorgen. De pijn werd erger. Ik kon geen borden meer afwassen, op de pols steunen deed pijn en zelfs mijn eten snijden ging niet meer. Snel werd er een MRI geregeld om te kijken of de schade niet toch erger was dan te zien was op de echo. 3 weken na de echo in Parijs had ik de MRI. Het positieve nieuws was dat er niets ernstigs te zien was. Het slechte nieuws: ik had nog steeds dezelfde ontsteking, dus was ik eigenlijk 3 weken terug in de tijd. Terug bij het begin. De machteloosheid en frustratie nemen dan soms de overhand, maar nu wist ik 1 ding zeker: ik ging op mijn gevoel af vanaf nu. Ik deed wat goed voelde voor mij en niet omdat iemand anders tegen mij vertelde wat goed voor me was.

4 dagen deed ik geen oefeningen, waarna ik het rustig aan weer ging opbouwen. Daarnaast droeg ik de beperkende brace weer, om mijn pols rust te geven. Ik trainde natuurlijk keihard door, maar backhands sloeg ik niet voor de 2 weken erna. Daarna begon ik heel rustig met de lichte brace weer met backhands slaan. Eerst zonder bal, daarna in het miniveld. Dit heb ik ongeveer een week gedaan voordat ik verder durfde te gaan. Mijn pols bleef licht reageren. Voor mij was dat heel lastig, is het pijn of is het gewoon gewenning? Ik bleef geloven dat het goed was en uiteindelijk ging de opbouw sneller dan verwacht. Toen ik eenmaal weer vanaf de baseline kon slaan, speelde ik binnen een week weer mijn eerste toernooi (Koksijde, 7 augustus).

Mijn backhand is mijn stabiele slag en de slag bleef beperkt tot na mijn laatste toernooi. De techniek is nog niet zoals het hoort, maar stapje voor stapje komt het terug. Mijn pols is nog niet gewend aan de oude beweging en zal nog even stijf blijven aanvoelen, maar ik weet zeker dat dat een kwestie van tijd is. 7 weken na mijn rentree heb ik pas het gevoel dat het weer grotendeels goed zit in de trainingen. Het zal dus nog even duren voordat alles ook weer in de wedstrijden op zijn plaats valt. Verwachtingen en druk (van mezelf) zorgen daarbij toch nog voor de nodige spanning, waardoor het meer tijd kost. Ik neem geen genoegen met minder dan mijn oude backhand en zal iedere dag blijven werken om beter terug te komen!