Allerlaatste concert in serie concertdiners: Artem Belogurov
Artem Belogurov, piano en Octavie Dostaller-Lalonde, cello
Composities van Beethoven, Mozart, Schumann, Chopin, Mendelssohn en Grieg
Gehoord: 26 oktober 2017 in ‘De Swaen’ Edam.
Afgelopen donderdag klonk in ‘De Swaen’ het laatste van de serie concertdiners rondom de Erard-vleugel. Deze was te beluisteren in combinatie met hoge- en lage zang, solo, met blaasinstrument en met laag strijkinstrument. Het laatste concert zou met een hoog strijkinstrument, de viool, afsluiten maar moest wegens ziekte worden geannuleerd. Gelukkig konden Artem Belogurov, piano en Octavie Dostaller-Lalonde, cello de avond overnemen. Voor wie de serie heeft gevolgd waren de hapjes, drankjes en kandelaars herkenbare elementen. Verder was alles anders: dag, locatie, tijdstip en een kleinere vleugel. Bezoekers met diner gingen na afloop van het concert culinair genieten in De Fortuna.
Voor de uitvoering van de eerste compositie, Ludwig van Beethoven’s eerste cellosonate opus 5, hadden de musici besloten de vleugel op de kleine opening te zetten. Een virtuoze uitvoering volgde met halverwege de sonate al een welverdiend applaus.
Wat een sensatie moet het zijn geweest Beethoven voor het eerst te horen. Abrupte dynamiek wisselingen, verandering van toonsoort tot het moment niet meer te weten waar je bent om vervolgens terug te vallen op een voor ieder herkenbare volksmelodie zonder banaal te worden. Momenten van verstilling waarin diepgang en liefdevolle tederheid alle ruimte krijgen om daarna als in een windvlaag een hele serie noten vanuit de piano te slingeren. Vandaar dat ik liever de vleugel open had gehad, heerlijk op de grote stok en de cello in de bocht van de kleine Erard. Dan had deze uitvoering op mij meer indruk gemaakt en zou beter samengaan met de ruime akoestiek van deze zaalkerk. Maar los van wat slordigheden in de piano en wat intonatieproblemen bij de cello was dit een indrukwekkende uitvoering en hoop hetzelfde werk met deze musici over tien jaar nog eens te horen.
Bij Mozart ging de klep wel helemaal open voor een uitvoering van de sonate KV 576. Minder extravert, wat intiemer misschien, gebruikte ook Mozart gebruik van volksliedjes. Veel bezoekers kregen een glimlach op het gezicht bij het horen van de eerste noten van wat hier ‘Er is er een jarig’ heet en vroegen zich af maar wie dan. Ook hier verraste Mozart de luisteraar met een schat aan variaties in een heldere uitvoering.
Na de pauze klonk muziek van Schumann die oorspronkelijk centraal zou staan met de sonates voor viool en piano. Nu speelden beide musici de Fantasie opus 73. Hierna volgden twee zeer toegankelijke composities met een feel-good gehalte, een prettig rustpunt binnen een virtuoos programma. De Nocturne opus 55 no. 1 van Chopin, hoe fraai gespeeld ook, had ik graag beluisterd in een veel zachtere dynamiek en met meer pedaal. Het werd gevolgd door de Lieder ohne Worte opus 109 voor cello en piano van Mendelssohn. Het recital werd afgesloten met de cellosonate opus 36 van Grieg. Zijn enige werk voor deze combinatie en geschreven in 1882-83. Wat een prachtige componist is het toch.
Beide musici werden bedankt en gewaardeerd met een terecht staande ovatie. Het concert werd traditiegetrouw gastvrij afgesloten met ‘bubbels en hapjes’.
Het was echt het laatste concert van deze toch unieke serie concertdiners. De organisatoren hebben Edam kennis laten maken met een nieuwe vorm van concertbeleving en wisten het koor van de Grote Kerk regelmatig te transformeren en de bezoekers het gevoel van een intieme huiskamer te geven. Dit door stijlvolle inrichting, prachtige boeketten, kaarslicht en de charmante gastvrijheid door het team Van Niftrik. De mooie vleugel en het netwerk van Joop Klinkhamer zorgde voor een afwisselende programmering.
Helaas komt er met dit concert echt een einde, er komt geen vervolg.
Leendert de Jonge