Voetbal achter de Dijk: Nostalgie

Naarmate je ouder word ga je meer nadenken over het leven, en in mijn geval, kun je dan ook emotioneel raken over bepaalde dingen die zich afspelen in het hedendaagse, maar ook over het verleden. Als ik terug denk hoe het er hier vroeger aan toe ging in het huis waar ik nu nog woon dan denk ik vaak van: dat was eigenlijk gezelliger dan tegenwoordig.

Toen ik voor het eerst het levenslicht zag, werkte mijn oudste broer Gerrit bij Drukkerij Rijser in Purmerend, en die zag, toen hij de opdracht kreeg om geboorte kaartjes te drukken, dat mijn ouders een jongetje hadden gekregen, zo ging dat vroeger….. Wij woonde met elf mensen in het huis aan de Dirkslandstraat, inclusief Vader en Moeder. Twee kamertjes boven, vijf jongens op een kamer en vier meiden op dat andere onderkomen. De eerste vijf jaar sliep ik bij de meiden, omdat er simpelweg nog geen plek was op de jongens kamer en na die vijf jaar ging mijn oudste zus trouwen . eindelijk mocht ik toen naar jongens kamer.

Met Sinterklaas kreeg ik vaak een bal, waar je de koning te rijk mee was, en een doos chocolade sigaren van De Heer, (wel lekker). De Sinterklaas(oom Pé) en zwarte Piet (erolie) kwamen ook vaak bij ons thuis, hilarisch!

Beneden sliepen onze ouders in het achter kamertje, elke avond ging het opklap bed naar beneden. Daarnaast stond een orgel, waar vader Jan elke dag wel zijn muzikale talenten op los liet. En daar weer naast stond een aquarium en die beesten voelde zich als een vis in het water bij ons. Tot dat onze vader naar het ziekenhuis moest omdat hij getroffen was door een hartinfarct en hij mij op het brancard de opdracht mee gaf om zorg te dragen voor die mooie vissen, tot dat hij weer terug uit het ziekenhuis zou komen.

Ik was zeer vereerd dat ik die opdracht kreeg op 13 jarige leeftijd, alleen kreeg ik het voor elkaar om de temperatuur op te laten lopen tot veertig graden, achteraf bleek dat er een pomp stuk was, maar ik moest vader Jan, met lood in de schoenen, na vijf dagen meedelen in het ziekenhuis dat er vijftien Black molly’s waren overleden en door die mededeling moest onze vader wéér aan de zuurstof waar hij net van af was. Gelukkig overleefde hij ook die klap en achteraf hebben we er later nog smakelijk om kunnen lachen.

Voetbal was de hoofdmoot bij ons, ik liep, vanaf mijn tiende, om de twee weken naar FC Volendam met Pa mee en dan mocht ik ook in het “Hokkie” zoals wij dat noemde (nu geluidscabine).

Dat FC Volendam mijn leven bepaald dat staat “als een dijk boven water” zou Ome Pé zeggen.