Edammer Khalid El Ghoul geniet van zijn ervaringen in Boston
Van basisschool De Piramide in Edam naar Het Werenfridus in Hoorn en via het Erasmus MC in Rotterdam naar de Harvard Medical School in Boston! De 23-jarige Edammer en voormalig voorzitter van het Europees Jeugdparlement Khalid El Ghoul staat aan de vooravond van een mooie carrière! Vanuit Boston doet hij de komende maanden onregelmatig verslag.
`Het is nu bijna anderhalve maand geleden dat ik op het vliegtuig ben gestapt naar de andere kant van de Atlantische oceaan. In die maand is er al een hoop gebeurd, waar ik uitgebreid over kan vertellen. Mijn naam is Khalid El Ghoul en ik ben opgegroeid in Edam, waar ik aan de basisschool De Piramide mijn kinderjaren heb doorgebracht.
Ik ben student Geneeskunde aan het Erasmus MC in Rotterdam, maar ik woon momenteel in Boston, Verenigde Staten. Ik ben hier om gedurende een aantal maanden onderzoek te verrichten naar een aangeboren aandoening van de onderkaak aan het Boston Children’s Hospital van de Harvard Medical School.
Vol bewondering
Alvorens ik naar Boston kwam, mocht ik in Cancun, Mexico, de resultaten van een ander onderzoek presenteren op een congres met chirurgen vanuit de hele wereld. Dit waren met name kaakchirurgen, neurochirurgen, en plastisch chirurgen, waaronder de chirurg die als eerste een volledige gezichtstransplantatie heeft uitgevoerd.
Het was een bijzondere ervaring om al zo vroeg in mijn ontwikkeling tot arts op zo’n manier tussen deze mensen te lopen. Als student Geneeskunde kijk je vaak vol bewondering op naar de medisch specialisten die je tegen komt. Velen van ons hopen immers ooit ook onderdeel uit te mogen maken van dit selecte groepje mensen.
Londen
Ik had het geluk dat de plastisch chirurg uit Londen waar ik mee had samengewerkt mij betrok bij de uitjes van de Londense onderzoeksgroep. Hier zaten onder andere ingenieurs, medisch onderzoekers, specialisten en artsen-in-opleiding (AIOS) bij. Zo hebben wij Chichen Itza bezocht (een van de zeven nieuwe wereldwonderen), gezwommen in ondergrondse waterstromen (in Mexico bekend als cenotes), en tot diep in de nacht gevolleybald in het zwembad. In de gesprekken die ik met hen had ging het over hun eigen ontwikkeling tot arts, hun ambities, en allerlei persoonlijke verhalen. Ik kijk daar met een goed gevoel op terug en zie er naar uit om hen ooit weer tegen te komen, misschien wel in de operatiekamer. De presentatie is overigens ook goed gegaan.
Amerikaanse levenswijze
Ik ben nu al een maand in Boston en al helemaal opgegaan in de Amerikaanse levenswijze, zo schrijf ik dit ook vanuit een lokale koffietent met een ‘grande’ cappuccino op tafel. Het sneeuwt inmiddels al de hele dag en de straten zijn bedekt in een haast ongerept laagje sneeuw. Ik heb in mijn tijd hier al een hoop mogen meemaken, waaronder een authentieke Amerikaanse Thanksgiving. Met enorme, oven gegaarde kalkoen, ‘stuffing’ en ‘leftovers’.
Beetje naïef
Ik mocht deze avond de salade verzorgen, maar was mij niet bewust van het feit dat alle supermarkten op deze dag dicht zouden zijn. Beetje naïef? Misschien. Maar de salade, een knutselwerkje van vijf maaltijdsalades die ik bij een tankstation in de buurt nog kon kopen, viel goed in de smaak. Mijn Uber chauffeur, de enige die dit vooralsnog weet, kwam niet bij van het lachen. Al met al ben ik dus goed geaard, is mijn onderzoek goed van start gegaan en heb ik al veel mogen meemaken.
In de komende columns zal ik ook proberen inzicht te bieden in mijn dagelijkse bezigheden, mijn plannen voor de komende maanden, en terugkijken op de momenten die daaraan vooraf zijn gegaan. Ik hoop jullie, mijn mede-Edammers, zodanig te kunnen vermaken met, dan wel te informeren over, het verhaal van een Edammer aan de andere kant van de Atlantische oceaan.`