Liza Veerman moet door meningokokken-bacterie haar twee geamputeerde voeten missen

Haar 'nieuwe ik' was juist af. Ze was volslank, de afvalrace leek voltooid. Liza Veerman straalde en voelde zich onverwoestbaar. En met de manier waarop ze die gedaanteverwisseling had gerealiseerd - door elke dag te sporten en gezond te eten - vormde zij een voorbeeldfunctie, getuige haar filmpje op youtube. In ruim een jaar tijd verloor ze bijna vijftig kilogram. De sport en haar doorzettingsvermogen bleken vervolgens levensreddend tijdens een nieuw, totaal onverwachts, gevecht: dat met de allesverwoestende meningobacterie. Want de dood bedreigde de 23-jarige Volendamse. Om de sluipmoordenaar een halt toe te roepen, moesten haar voeten worden geamputeerd. En moest ze in het brandwondencentrum van Beverwijk dagelijks worden verzorgd voor tweede- en zelfs derdegraadswonden. Haar 'nieuwste ik' gaat straks op twee protheses door het leven. Op wilskracht en vastberadenheid. Want ze mag dan wel twee voeten missen; dat leven heeft ze gelukkig nog.

In de gastruimte van revalidatiecentrum Reade in Amsterdam vertelt ze rustig vanuit haar rolstoel haar verhaal, met ma Hennie en vader Klaas naast zich. Anderhalf jaar terug begint het. Het leven was letterlijk en figuurlijk zwaar geworden voor Liza Veerman, die als 21-jarige liefst 111 kilo woog. ,,Als ik de trap opliep, was ik al buiten adem. Ik hield van snoep en lekkernij. Dan sluipt het er in. En ik deed helemaal niks aan sport. Zat niet lekker in mijn vel en ik had nauwelijks conditie. Dat ging eigenlijk zo, gewoon, vanzelf. De mensen kenden me niet anders dan hoe ik toen was. Ik wilde wel wat veranderen, maar ik deed het niet. Had kennelijk iemand nodig die tegen me zou zeggen: 'dit kan gewoon niet zo door gaan'.”

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.