Initiatiefnemers van woningen voor jongeren met beperking willen de palen wel de grond in kijken

Tuurlijk, het gaat ook om geld, maar het gaat vooral om mensen. Om jong-volwassenen met een meervoudige handicap, die behoefte hebben aan 24 uurs-zorg en begeleiding. Om die groep een menswaardig bestaan te geven, is dat eerste noodzakelijk. Eind november 2016 deelden Jan Tol (nonnie) en Seline Wesselsz namens de Stichting CarMar hun wens in de Nivo: de komst van een kleinschalige woonvoorziening voor zestien jong-volwassenen in de Broeckgouw. Vele mensen lieten sindsdien hun hart spreken en de palen zijn onderweg, maar voordat ze de grond in kunnen, is er nog geld nodig. Via een obligatielening (van 250 euro per stuk) hoopt de stichting het laatste zetje te kunnen geven, zodat op 31 maart het startsein kan worden gegeven voor het begin van de realisatie. Het is nog één miljoen samen doen.

Het hart is er vol van. De talrijke bijzondere gebaren die de stichting sinds het Nivo-verhaal ten deel vielen, raken Jan Tol tot op de dag van vandaag, zo wordt duidelijk als hij er emotioneel over vertelt. Het gaat ook niet over een gewoon project. Het zou betekenen dat in Volendam iets verrijst wat uniek wordt, tussen ’s lands zorginstellingen. In een tijd dat er in ons zorgsysteem géén tijd, ruimte en geld is voor aandacht op maat, wil CarMar dat doorbreken door een huis te realiseren met extra voorzieningen, waar mensen met een verstandelijke en/of visuele beperking zich écht thuis voelen en naar eigen wens kunnen leren, leven en wonen. ‘Ik pas niet in een hokje, maar zoek wel een plekje’, is de treffende tekst die in de prospectus bij Seline’s meervoudig gehandicapte dochter Marleen staat.

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.